Η διάδοση του φωτός είναι ευθύγραμμη, όμως αυτό συμβαίνει σε ένα γήινο περιβάλλον. Το φως έχει βάρος, έλκεται από τον ήλιο και εκτρέπεται στον διαστρικό χώρο, ανάλογα με τα ουράνια σώματα που συναντά και την έλξη που αυτά του ασκούν. Από τους μακρινούς γαλαξίες ώς τη Γη η πορεία του είναι τεθλασμένη.

Στο μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα οι ευρωπαϊκές πόλεις ήταν βυθισμένες στο σκοτάδι και το Παρίσι, που ηλεκτροφωτήθηκε πρώτο, έγινε διάσημο ως η «Πόλη του Φωτός». Έκτοτε οι φωτισμοί των πόλεων έφτασαν να «ξεσαλώνουν» σε τέτοιο βαθμό, ώστε να περιορίζουν την ορατότητα στον νυχτερινό ουρανό. «Η φωτορρύπανση μας κρύβει τ’ άστρα» σημείωνε ο τίτλος δημοσιεύματος των «Νέων», αναφέροντας ότι τη δεκαετία του 1990 η Αθήνα είχε «οπτικό μέγεθος» 6,5, πράγμα που σήμαινε ότι ο κάτοικος μπορούσε να ατενίσει κατά μέσον όρο 7.000 άστρα, ενώ σήμερα έχει «οπτικό μέγεθος» 4 και μόλις 200 ορατά άστρα…

Πριν από μερικά χρόνια το αμερικανικό περιοδικό «Time» δημοσίευσε μια νυχτερινή φωτογραφία από δορυφόρο, που έδειχνε την εντυπωσιακή υπερφωταγώγηση του βορείου ημισφαιρίου, ενώ στο ρεπορτάζ σημείωνε τις δυσκολίες των αστρονομικών παρατηρήσεων μέσα από ένα γήινο περιβάλλον. Την ίδια περίοδο η εκτόξευση του τηλεσκοπίου Χαμπλ στο διάστημα αποτελούσε μια πρόσθετη αναγνώριση της ακαταλληλότητας για παρατηρήσεις από τη Γη… Επακολούθησε η εκτόξευση του τηλεσκοπίου James Web, που διόρθωσε κάπως την κατάσταση.

Πολλοί από τους φυσιολάτρες, χωρίς να έχουν διαβάσει τη σχετική αρθρογραφία, βίωσαν την ομορφιά και την υπεροχή του υπαίθριου σε σχέση με τον αστικό νυκτερινό ουρανό… «Ο τεχνητός φωτισμός στερεί από το μάτι τη θαυμαστή θέα» γράφει για τον βουνίσιο ουρανό ένας από αυτούς (Απ. Παυλίδης) στη «Νέα Οικολογία» του Μαΐου 1998. Ο φυσιοδίφης Γ. Σφήκας διαμαρτύρεται για την απειλούμενη φωταγώγηση του ποταμού Βίκου («Νέα Οικολογία», Νοέμβριος 1986)…

Οι φωτοχυσίες είναι ουσιαστικό στοιχείο των εορτών των Χριστουγέννων και του νέου έτους, όμως, όταν δεν πειθαρχούν στο μέτρο και στην αισθητική, καταλήγουν να συνδράμουν μάλλον τη μελαγχολία… Το αίτημα για έναν «άλλο», δημόσιο ουρανό, προορίζεται μάλλον να μπει στη λίστα των κινηματικών αιτημάτων.

Το φως σε λάθος χώρο, χρόνο και δόση ανατρέπει τους φυσικούς ρυθμούς ζώων και εντόμων, αίρει τη φυσικότητα της φύσης και συχνά κάνει απειλητικό το νυκτερινό τοπίο. Ο σκηνοθέτης Αλέξης Δαμιανός έλεγε για την υπερφωταγώγηση των Βασιλικών της βόρειας Εύβοιας ότι προκαλεί πανικό με την έμφοβη κενότητα που δημιουργεί…

Διαβάστε επίσης:

Από πλατεία οδός, απλώς πλατεία – Από τον Ντοστογιέφσκι ως τους Μπιτλς και τον Ζακ Λυκ Γκοντάρ

Ελιά και νεοφιλελευθερισμός

Εύβοια: Το νησί των ονείρων και η Ερέτρια

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.