Τσίπρας – Ανδρουλάκης: Ο «εμφύλιος» που αφήνει τον Μητσοτάκη να παρακολουθεί από απόσταση

Η μάχη για την πρωτιά στις επόμενες εκλογές μπορεί να παραμένει υπόθεση της ΝΔ και όσων φιλοδοξούν να την αμφισβητήσουν. Στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς, όμως, διεξάγεται ήδη μια άλλη αναμέτρηση, πολύ πιο άμεση και ενδεχομένως καθοριστική: ποιος θα καταφέρει να αναδειχθεί στον αδιαμφισβήτητο αντίπαλο του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Αλέξης Τσίπρας και Νίκος Ανδρουλάκης κινούνται πλέον σε τροχιά ανοιχτού ανταγωνισμού. Και όσο η ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ δίνουν τη μάχη για την πολιτική ηγεμονία στον ίδιο περίπου εκλογικό χώρο, στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν έναν επιπλέον λόγο να παρακολουθούν με ενδιαφέρον.

Γιατί μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση που αναλώνει σημαντικό μέρος της ενέργειάς της σε έναν εσωτερικό ανταγωνισμό αποτελεί, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, ένα μάλλον βολικό περιβάλλον για το κυβερνών κόμμα.

Η 2α Σεπτεμβρίου μόνο τυχαία δεν είναι

Η τελευταία κίνηση του Αλέξη Τσίπρα είναι ενδεικτική. Η ΕΛΑΣ ανακοίνωσε ότι στις 2 Σεπτεμβρίου θα παρουσιάσει το οικονομικό της πρόγραμμα, ενώ στις 9 Σεπτεμβρίου ο Αλέξης Τσίπρας θα βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη για τη δική του παρουσία στη ΔΕΘ.

Η επιλογή της 2ας Σεπτεμβρίου δύσκολα περνά απαρατήρητη. Ακριβώς την επομένη, στις 3 Σεπτεμβρίου, το ΠΑΣΟΚ θα τιμήσει την επέτειο ίδρυσής του, ημερομηνία με ισχυρό συμβολικό φορτίο για την παράταξη.

Έτσι, ο Τσίπρας επιχειρεί να καταλάβει πολιτικό και επικοινωνιακό χώρο μία ημέρα πριν από μια ημερομηνία που παραδοσιακά ανήκει στο ΠΑΣΟΚ.

Δεν είναι η πρώτη ένδειξη ότι η σχέση των δύο κομμάτων περνά από τη θεωρητική συζήτηση περί «προοδευτικής συνεργασίας» σε μια πολύ πιο σκληρή μάχη για ψηφοφόρους, στελέχη και πολιτική επιρροή.

Οι δημοσκοπήσεις άλλαξαν τους ρόλους

Η βασική αιτία βρίσκεται στους… αριθμούς. Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα με την ΕΛΑΣ άλλαξε τις ισορροπίες που είχαν διαμορφωθεί στον χώρο της αντιπολίτευσης. Σε σειρά δημοσκοπήσεων των τελευταίων μηνών το νέο κόμμα έχει εγκατασταθεί στη δεύτερη θέση, ενώ το ΠΑΣΟΚ έχει υποχωρήσει στην τρίτη.

Στην τελευταία μέτρηση της GPO που δημοσιοποιήθηκε τον Ιούλιο, η ΝΔ καταγραφόταν στην εκτίμηση ψήφου στο 29,3%, η ΕΛΑΣ στο 16,6% και το ΠΑΣΟΚ στο 10,8%.

Ανάλογη εικόνα είχε δώσει η Alco τον Ιούνιο, με 23,3% για τη ΝΔ στην πρόθεση ψήφου, 14,2% για την ΕΛΑΣ και 10,3% για το ΠΑΣΟΚ.

Το σημαντικό δεν είναι μόνο η διαφορά Τσίπρα – Ανδρουλάκη. Είναι ότι η ΕΛΑΣ φαίνεται να έχει καταφέρει, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, να μετατρέψει τη δεύτερη θέση από μια διεκδικούμενη θέση σε πολιτικό πλεονέκτημα.

Το ΠΑΣΟΚ γνωρίζει ότι αν αυτή η εικόνα παγιωθεί μέχρι το φθινόπωρο, το πρόβλημα δεν θα είναι απλώς δημοσκοπικό. Θα είναι υπαρξιακό ως προς τον στόχο που είχε θέσει ο Νίκος Ανδρουλάκης: να αποτελέσει το ΠΑΣΟΚ τον βασικό πόλο της εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης.

Ο Τσίπρας διεκδικεί ξανά το δίπολο

Η στρατηγική του πρώην πρωθυπουργού είναι αρκετά ευδιάκριτη.

Δεν του αρκεί να προηγείται του ΠΑΣΟΚ. Χρειάζεται να εμπεδωθεί στην κοινή γνώμη η εικόνα ότι η πραγματική πολιτική αναμέτρηση είναι πλέον Μητσοτάκης εναντίον Τσίπρα.

Και αυτό αρχίζει ήδη να αποτυπώνεται. Στις μετρήσεις για την καταλληλότητα για πρωθυπουργία ο Τσίπρας βρίσκεται πλέον πίσω από τον Μητσοτάκη αλλά αισθητά μπροστά από τον Ανδρουλάκη. Σε μέτρηση της GPO, για παράδειγμα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συγκέντρωνε 26,3%, ο Αλέξης Τσίπρας 15,1% και ο Νίκος Ανδρουλάκης 8,2%.

Αν εδραιωθεί αυτό το δίπολο, η πίεση προς το ΠΑΣΟΚ θα μεγαλώσει. Ο ψηφοφόρος που επιθυμεί πολιτική αλλαγή μπορεί σταδιακά να αρχίσει να αντιμετωπίζει την ψήφο όχι ως επιλογή του κόμματος που βρίσκεται ιδεολογικά πιο κοντά του, αλλά ως επιλογή του αντιπάλου που θεωρεί ότι έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να αντιμετωπίσει τη ΝΔ.

Το δίλημμα Ανδρουλάκη

Εδώ βρίσκεται και η δυσκολία της Χαριλάου Τρικούπη. Ο Νίκος Ανδρουλάκης πρέπει ταυτόχρονα να αντιπολιτεύεται τον Μητσοτάκη και να εμποδίζει τον Τσίπρα να του αφαιρεί πολιτικό χώρο.

Εάν στρέψει όλα τα πυρά προς την κυβέρνηση, κινδυνεύει να αφήσει την ΕΛΑΣ να εδραιωθεί ως δεύτερη δύναμη.

Εάν, αντιθέτως, μετατρέψει τον Τσίπρα στον βασικό του αντίπαλο, κινδυνεύει να ενισχύσει την εντύπωση ενός κεντροαριστερού «εμφυλίου» στον οποίο τα κόμματα της αντιπολίτευσης συγκρούονται μεταξύ τους αντί με την κυβέρνηση.

Η Χαριλάου Τρικούπη επιχειρεί να απαντήσει προβάλλοντας την κοινοβουλευτική παρουσία του Ανδρουλάκη και ένα πρόγραμμα με συγκεκριμένες κοινωνικές προτάσεις. Δεν είναι τυχαία η έμφαση στη 13η σύνταξη, στην επαναφορά του ΕΚΑΣ, στην ακρίβεια και στη φορολογία.

Υπάρχει μάλιστα ένα πλεονέκτημα που το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να αξιοποιήσει: ο Τσίπρας δεν βρίσκεται στη Βουλή, ενώ ο Ανδρουλάκης μπορεί να αντιπαρατίθεται απευθείας με τον πρωθυπουργό.

Και κάπου εδώ δείχνει να κερδίζει ο Μητσοτάκης

Για τη ΝΔ, η σύγκρουση αυτή έχει προφανή βραχυπρόθεσμα οφέλη.

• Πρώτον, η αντιπολιτευτική ψήφος κατακερματίζεται.
• Δεύτερον, η επιστροφή Τσίπρα επιτρέπει στον Κυριάκο Μητσοτάκη να επαναφέρει μια σύγκριση που η ΝΔ γνωρίζει πολύ καλά: τη διακυβέρνηση 2015-2019 απέναντι στη δική της κυβερνητική θητεία.
• Τρίτον – και ίσως σημαντικότερο – ο Τσίπρας μπορεί να λειτουργήσει ως παράγοντας επανασυσπείρωσης κεντρώων ψηφοφόρων γύρω από τη ΝΔ. Ψηφοφόρων που μπορεί να έχουν απομακρυνθεί από την κυβέρνηση λόγω ακρίβειας, θεσμικών ζητημάτων ή κόπωσης, αλλά δεν επιθυμούν επιστροφή του πρώην πρωθυπουργού.

Το Μαξίμου έχει ήδη δείξει ότι βλέπει αυτή την ευκαιρία. Ακόμη και στη Βουλή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει χρησιμοποιήσει την επιστροφή Τσίπρα για να πιέσει τον ίδιο τον Ανδρουλάκη, κατηγορώντας τον ότι συνέβαλε πολιτικά στη «νεκρανάστασή» του.

Υπάρχει όμως και η άλλη όψη.

Το ρίσκο για τη ΝΔ

Ο Μητσοτάκης δεν έχει κανέναν λόγο να φοβάται μια διαιρεμένη Κεντροαριστερά. Θα είχε όμως λόγο να ανησυχεί εάν από αυτή τη σύγκρουση προέκυπτε τελικά ένας καθαρός νικητής.

Αν η ΕΛΑΣ καταφέρει να απορροφήσει μεγάλο μέρος της εκλογικής βάσης του ΠΑΣΟΚ και άλλων δυνάμεων της Αριστεράς, το σημερινό κατακερματισμένο τοπίο μπορεί να μετατραπεί σε πραγματικό δίπολο.

Και αντιστρόφως, εάν το ΠΑΣΟΚ ανακάμψει και περιορίσει την αρχική δυναμική Τσίπρα, θα μπορεί να επαναφέρει το επιχείρημα ότι αποτελεί τον σταθερότερο και λιγότερο πολωτικό αντίπαλο της ΝΔ.

Γι’ αυτό η σημερινή κατάσταση αποτελεί στρατηγικό πλεονέκτημα για τον Μητσοτάκη, αλλά όχι κατ’ ανάγκη μόνιμο.

Προς το παρόν, πάντως, Τσίπρας και Ανδρουλάκης έχουν ένα παράδοξο πρόβλημα: για να μπορέσει ο ένας να απειλήσει πραγματικά τον Μητσοτάκη, πρέπει πρώτα να νικήσει τον άλλον.

Και όσο αυτή η μάχη κυριαρχεί στον χώρο της αντιπολίτευσης, ο πρωθυπουργός μπορεί να παρακολουθεί από απόσταση δύο αντιπάλους να διεκδικούν μεταξύ τους το δικαίωμα να γίνουν ο βασικός του αντίπαλος.

Διαβάστε επίσης:

Νέα αποχώρηση από το κόμμα Καρυστιανού – Εγκαταλείπει και ο επιχειρηματίας Νίκος Μπρουτζάκης

Αρναούτογλου: «Όταν η Μεσόγειος φτάνει τους 33 βαθμούς, τι σημαίνει πραγματικά;»

Τσίπρας: «Το σχέδιο μας για τη παραγωγική ανασυγκρότηση και την επανίδρυση του κοινωνικού κράτους»

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.