«Lacrimosa ή το Απέπρωτο» του Θανάση Τριαρίδη – 2ος χρόνος | Αθήνα και Θεσσαλονίκη

Η παράσταση “Lacrimosa ή το Απέπρωτο” του Θανάση Τριαρίδη, έπειτα από μια επιτυχημένη σεζόν, ανεβαίνει για 2η χρονιά στην κεντρική σκηνή του θεάτρου Noūs Creative Space και στην Θεσσαλονίκη στο Θέατρο Αμαλία, για λίγες παραστάσεις.

 Πρεμιέρα 2 Νοεμβρίου θέατρο NOŪS Creative space,

Προπώληση ΕΔΩ

Θεσσαλονίκη θέατρο Αμαλία από 11 Νοεμβρίου έως 26 /11

Προπώληση ΕΔΩ

Υπόθεση:

Ένα ζεύγος επιτυχημένων δικηγόρων εξαφανίζεται μυστηριωδώς, αφήνοντας πίσω τους τα εντεκάχρονα τότε παιδιά τους (ένα αγόρι και ένα κορίτσι), καθώς και κάποιους ακατάληπτους στίχους σε ένα μωβ τετράδιο.

Έντεκα χρόνια μετά, τα δύο παιδιά, που πια είναι γύρω στα είκοσι δύο, αποφασίζουν να ξανασκεφτούν εκείνη τη νύχτα — να την αναπαραστήσουν — με μια αυτοσχέδια τελετή

Το παιχνίδι ρόλων ξεκινά, Ο Κ (το αγόρι) και η Ρ (το κορίτσι) επιλέγουν να υποδυθούν τους γονείς τους εκείνη τη νύχτα. Με αυτή την πράξη προσπαθούν να κατανοήσουν τι συνέβη, ποια ήταν τα αίτια της εξαφάνισης, ποιοι ήταν οι γονείς τους — και τι σχέση είχαν με τα παιδιά που ήταν τότε.

Σημείωμα του Συγγραφέα για την παράσταση

Το LACRIMOSA είναι ένα προγραμματικά αποτυχημένο έργο για την μεγάλη αποτυχία της ζωής να ερμηνεύσει τον εαυτό της. Αφηγείται (μάλλον) την ιστορία των δύο αδελφών που γυρεύουν να γίνουν οι χαμένοι γονείς τους – ή και την ιστορία της Σχισμής που ρουφάει την ματαιότητά μας. Ο θαμπός κόσμος της νόησης, οι παραισθήσεις, οι διασαλευμένες ταυτότητες, τα λειψά μας όνειρα, τα ζωτικά μας τραύματα, η απονενοημένη ερημία μας – όλα παραδίδονται στη Σχισμή. Ένα έργο για τους ανθρώπους που γυρεύουν να σκοτώσουν έναν νοητό εαυτό για να ανοιχτούν σε κάτι καινούργιο – μα σε τι;

Στον κόσμο της Lacrimosa δεν υπάρχει πεπρωμένο για τους ανθρώπους – για το είδος μας. Υπάρχει μια τρύπα που θα μας ρουφήξει, μια Σχισμή που θα μας εκβάλλει στην μητρα της μανας μας. Εκεί οπου η αγάπη είναι το αντίθετο της αλήθειας.

Είναι εκπληκτική η παράσταση του LACRIMOSA του Θεάτρου Nous. Όχι το κείμενο – το κείμενο που έχω γράψει είναι εγκεφαλικό, ανοικονόμητο, αδιάβατο, αντιθεατρικό. Αλλά έγινε μια παράσταση αριστουργηματική. Με δυο ηθοποιούς να κάνουν κυριολεκτικά ερμηνείες ζωής πάνω στην σκηνή… Πρέπει κανείς να σκεφτεί πολύ για να ανακαλέσει τέτοιες πυρωμένες ερμηνείες σαν του Βασίλη Τριανταφύλλου και της Κάτιας Νεκταρίου: Δυο παιδιά του 21ου αιώνα σε μια αναμέτρηση με τους κλασικούς αιώνες: Να εκρήγνηνται, να σαρώνουν, να συσπειρώνονται, να σπαράζουν να επιστρέφουν στην μήτρα της γαλήνης, να καίγονται από την φλόγα που αναβει πρώτα από όλα μέσα τους.

Πίσω από τις ερμηνείες μια σκηνοθεσία που με άφησε άφωνο. Ένας κόσμος βουτηγμένος στο ρομαντικό μπαρόκ, εκπληκτικά φώτα, διαδοχικές κορυφώσεις, στέρεη ερμηνευτική προσέγγιση που μεταβέλει να γίνει το ακαταλόγιστο κείμενο σε πραγματωμένο σκηνικό γεγονός. Ο Χρήστος Καρασαββίδης κάνει μια παράσταση που δεν έχω ξαναδεί στο θέατρο: Ένα παραισθητικό μεταρομαντικό σπιράλ θανάτου – ένα θέατρο του τρεμάμενου παραναλώματος (για να το πω κάπως ποιητικά). Για να το πετύχει επιστρατεύει τα πάντα: τις μυστικιστικές τελετουργίες, τον πνευματισμό, την σεξουαλικότητα, τον ηδονισμό, την ψυχανάλυση, την κοινωνική ανθρωπολογία, την θρησκεία, την ποίηση – και πάνω από όλα το θηριώδες ταλέντο του. Αναλαμβάνει πέραν της διδασκαλίας και τις σκηνοθεσίας, να στήσει το σύμπαν, να φτιάξει την δραματουργία αναγραμματίζοντας το κείμενο δίχως να αλλάζει τίποτε (με την καθοριστική συμβολή της Δανάης Δημοπούλου), να βρει τις μουσικές, να μετρήσει τον ρυθμό, να δημιουργήσει τα φώτα. Να γεννήσει μια υπέροχη παράσταση.
Μακάρι να μπορούσαμε να αγαπήσουμε έτσι τυφλά, χωρίς μάτια, μόνο με τα ρουθούνια.
Εδώ και χρόνια είμαι πια ένας άλλος άνθρωπος από εκείνον που έγραψε το 2014 το LACRIMOSA. Είμαι κάποιος που πλέον γράφει για τους πεινασμένους, για όσους φωλιάζουν στα ρείθρα της δήθεν “ευτυχίας” μας (της ολόπικρης “ευτυχίας” μας) – κάποιος που προσπαθεί να μιλήσει για τον ηθικό όλεθρο της χόρτασής μας. Εχθές το βράδυ είδα το έργο ενός άλλου Τριάρ – που ίσως να βρίσκεται πίσω μου ή και μακριά μου: Μα η παράσταση του LACRIMOSA στο Nous είναι αληθινό σπουδαίο θέατρο, αληθινά ξεχωριστή τέχνη

Θανάσης Τριαρίδης, Φθινόπωρο 2026

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Το «Lacrimosa ή το απέπρωτο» του Θανάση Τριαρίδη είναι ένα κείμενο-κραυγή· μια ακραία ελεγεία πάνω στη θυσία, το σώμα, την ενοχή και την ατέρμονη βία που μας πληγώνει σαν ξύστρα της ιστορίας. Η γραφή του αποδομεί κάθε παρηγορητική αφήγηση, εγκλωβίζοντας τον θεατή σε μια τελετουργία αίματος και δακρύων, όπου η οδύνη δεν γίνεται ποτέ κάθαρση αλλά διαρκές αιμάτωμα.

Η δική μου σκηνοθετική ματιά επιχειρεί να ανασκάψει αυτό το οίδημα. Δεν επιζητούμε μια κειμενική αναπαράσταση, αλλά μια ζείδωρη εμπειρία: έναν μηχανισμό θεάματος που δεν εξαντλείται σε ρεαλιστικούς μιμητισμούς αλλά ενεργοποιεί τον θεατή ως συμμέτοχο, ως μάρτυρα, ως συνένοχο. Η παράσταση επιχειρεί να λειτουργήσει σαν ρήγμα στον κοινό χώρο – ένας τόπος όπου το ιερό και το βέβηλο συνυπάρχουν σε μια βίαιη συμφωνία.

Επιστρατεύω μια αισθητική λιτότητας που ταυτόχρονα εκρήγνυται σε εικόνες υψηλής έντασης. Οι ερμηνείες δομούνται πάνω σε σωματικές ψυχικές χειρονομίες, σε εκρήξεις και καταρρεύσεις, σε απογυμνωμένα σώματα που μετατρέπονται σε φορείς μνήμης και βίας. Ο φωτισμός δεν περιγράφει, αλλά σκίζει το σκοτάδι· ο ήχος δεν συνοδεύει, αλλά επιβάλλεται ως υπερβατική επιταγή.

Στόχος μου είναι να δημιουργήσουμε έναν σκηνικό μηχανισμό που μοιάζει με «μαύρη λειτουργία»· μια παράσταση που δεν ζητά παρηγοριά ούτε εξιλέωση, αλλά στήνει μπροστά μας το αίνιγμα της ανθρώπινης σκληρότητας. Το «Lacrimosa ή το απέπρωτο» γίνεται, έτσι, όχι ένα ακόμη έργο προς θέαση, αλλά μια εμπειρία ριζικής αποσταθεροποίησης.

Η πρωτοπορία έτσι κι αλλιώς, για μένα, δεν είναι διακοσμητική -είναι αναγκαιότητα. Το θέατρο οφείλει να παραμένει τόπος επικίνδυνος, αμφίσημος, ανατρεπτικός. Ένας τόπος που οδηγεί τον θεατή στην τομή αντοχής και συγκίνησης -σε μια ζώνη όπου η τέχνη δεν καθησυχάζει αλλά ταράσσει, δεν προσφέρει βεβαιότητες αλλά αποκαλύπτει το κενό τους.

Και σ΄αυτό το εγχείρημα, είναι προφανές πως δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι αν έχουμε δίκιο. Στη σιωπή, όμως, στα κρυφά, μπορούμε με πάσα βεβαιότητα να ξέρουμε πως τουλάχιστον δεν έχουμε άδικο. Κι αυτό, τουλάχιστον για εμένα και τους συνεργάτες μου, είναι αρκετό.

Χρήστος Καρασαββίδης

Η παράσταση είναι κατάλληλη μόνο για θεατές άνω των 18 ετών.

Συντελεστές:

• Κείμενο: Θανάσης Τριαρίδης
• Σκηνοθεσία: Χρήστος Καρασαββίδης
• Δραματουργική επεξεργασία: Δανάη Δημοπούλου, Χρήστος Καρασαββίδης
• Βοηθός σκηνοθέτη: Δανάη Δημοπούλου
• Σκηνογραφία: Στέφανος Λώλος
• Μουσική επιμέλεια: Χρήστος Καρασαββίδης 
• Σχεδιασμός φώτων: Χρήστος Καρασαββίδης, Βασίλης Κοντογιάννης
• Σχεδιασμός Αφίσας, βίντεο, φωτογραφίες: Βαγγέλης Ευαγγελίου
• Επικοινωνία: Κατερίνα Γρυλλάκη
• Εκτέλεση Παραγωγής: Νίκος Τριανταφύλλου
• Παραγωγή: Θέατρο Noūs – Creative Space

Επί σκηνής: Κάτια Νεκταρίου, Βασίλης Τριανταφύλλου, Αθήνα,

Θεσσαλονίκη Δανάη Δημοπούλου Βασίλης Τριανταφύλλου

Ημέρες παραστάσεων:

Πρεμιέρα Δευτέρα 2 Νοεμβρίου στις 21:00 και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Τιμές εισιτηρίων

• Γενική είσοδος: 15€
• Μειωμένο (φοιτητικό, ανέργων, ΑΜΕΑ): 12€
• Ατέλεια: 8€
• Διάρκεια παράστασης: 100 λεπτά

Προπώληση εισιτηρίων :

• Τηλεφωνικές κρατήσεις: 210 8237333
• ΘΕΑΤΡΟ NOŪS Creative space Διεύθυνση: Τροίας 34, Αθήνα 11255 (5’ λεπτά από το σταθμό του ηλεκτρικού «Βικτώρια»)
• Θέατρο Αμαλία | Τσιμισκή 136 Θεσσαλονίκη

Προπώληση ΕΔΩ

Κριτικές Lacrimosa

*Η σκηνοθεσία του Χρήστου Καρασαββίδη δεν διστάζει να αφήσει να περάσει κάτι από τον τρόμο του Αρτώ στο συλλογικό ασυνείδητο του θεατή: υπόγειος τριγμός, ψυχική ανατριχίλα που δεν γνωρίζεις αν προέρχεται από το έργο ή το σώμα σου. Η σκηνή όπου η κόρη ισορροπεί στον εξώστη είναι από τις πιο δυνατές της φετινής θεατρικής σεζόν.

Γρηγόρης Ιωαννίδης ΕΔΩ

*Μια ελεγεία επάνω στη θυσία, στο σώμα, στην ενοχή, στην ατέρμονη βία στο Θέατρο Νous. «Lacrimosa ή το Απέπρωτο» σε σκηνοθεσία Χρήστου Καρασαββίδη

Η παράσταση που παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Νουs είναι απολύτως αντάξια του έργου. Η σκηνοθεσία του Χρήστου Καρασαββίδη δεν μένει στο θρίλερ της υπόθεσης αλλά σκάβει πιο βαθιά για να αποκαλύψει τι κρύβεται κάτω από την επιφάνεια: «Μια ελεγεία επάνω στη θυσία, στο σώμα, στην ενοχή, στην ατέρμονη βία. Ένας τόπος όπου συνυπάρχουν το ιερό και το βέβηλο, μια τελετουργία αίματος και δακρύων, όπου η οδύνη δεν γίνεται ποτέ κάθαρση αλλά διαρκές αιμάτωμα που επιχειρώ να ανασκάψω», σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του σκηνοθέτη.
Η διδασκαλία και η απόδοση των ρόλων από δύο νεότατους ηθοποιούς είναι συναρπαστική. Η Κάτια Νεκταρίου και ο Βασίλης Τριανταφύλλου γυμνώνουν τα πρόσωπα που υποδύονται από κάθε ίχνος «αμαρτίας» και από κάθε πρόσχημα για να σταθούν πάναγνοι, αστόλιστοι, ατόφιοι, σαν «τεθλασμένες»

Λέανδρος Πολενάκης | ΕΔΩ

*Συνολικά, μία παράσταση με ουσία, με φιλοσοφικό υπόβαθρο και έντονο σασπένς που εκπλήσσει και προβληματίζει, που σοκάρει και συγκινεί. Μια πολύ όμορφη δουλειά από ανθρώπους που αγαπούν την ουσία του θεάτρου και δεν χρειάζονται εφέ για να δημιουργήσουν δυνατές στιγμές.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Αβράμης ΕΔΩ

*Δύο εξαιρετικοί ερμηνευτές (Κάτια Νεκταρίου, Βασίλης Τριανταφύλλου) καλούνται να ξεπεράσουν ψυχικά και σωματικά όρια, να μεταμορφωθούν ξανά και ξανά μέχρι ο θεατής να αρχίσει να αισθάνεται συνένοχος σε ένα ακατονόμαστο και ακαθόριστο έγκλημα. Και τα καταφέρνουν θαυμάσια.

Ο ίδιος ο σκηνοθέτης έχει αναλάβει να ντύσει με ατμοσφαιρικές έως ανατριχιαστικές μουσικές την παράσταση ενώ συμμετέχει και στον υποβλητικό σχεδιασμό των φωτισμών, σιγουρεύοντας έτσι το υπέροχα σκοτεινό σκηνοθετικό του όραμα. Το λειτουργικότατο σκηνικό του Στέφανου Λώλου μοιάζει βγαλμένο από κάποια παραμυθένια ταινία τρόμου που όσο περνάει η ώρα τόσο γίνεται πιο γραφικά βίαιη και αρρωστημένα ερωτική.

Τάσος Ντερτιλής ΕΔΩ

*Οι Κάτια Νεκταρίου (κορίτσι Ρ) και Βασίλης Τριανταφύλλου (αγόρι Κ) όχι απλά «έμαθαν» τον ρόλο τους, αλλά τον έκαναν δικό τους με ειλικρινή φυσικότητα και εκφραστικότητα.

Η χημεία που υπάρχει ανάμεσα στους δύο ηθοποιούς μετατρέπει την θεατρική παράσταση σε μία άρτια χορογραφία. Ακόμη και οι σιωπές τους είναι τόσο εύγλωττες. Η σκηνογραφία του Στέφανου Λώλου δημιουργεί ένα παραμυθένιο παράλληλο σύμπαν όπου τα όρια φαντασίας και πραγματικότητας έχουν χαθεί.

Ο Χρήστος Καρασαββίδης έχει αναλάβει τη μουσική επιμέλεια και σε συνεργασία με τον Βασίλη Κοντογιάννη τον σχεδιασμό φώτων.

Μουσική και φωτισμός είναι αναπόσπαστα δυναμικά στοιχεία της παράστασης που βοηθούν τους χαρακτήρες να «ελευθερωθούν» από τα ανείπωτα, να βρουν τη δύναμη να απελευθερωθούν από την ψυχική και σωματική βία που έχει γίνει δεύτερη σάρκα τους.

Γράφει η Κατερίνα Δημητρακοπούλου ΕΔΩ

*Από την είσοδο στην αίθουσα ο θεατής νιώθει οτι έχει μπει κρυφά σε ένα ξένο όνειρο. Το σκηνικό είναι εξαιρετικό,η Λακριμόσα, η χώρα των δακρύων. Ένα απέραντο Λιβάδι με στάχυα που ποτίζονται και μεγαλώνουν από αυτά τα δάκρυα, σχεδόν ένας τρίτος ήρωας στην ιστορία. Μια ζωντανή μαγική χωρική οντότητα που καταβροχθίζει τους ήρωες σε κάθε λάθος βήμα, αλλα κυρίως, όταν κάνουν αυτό το ένα, το τελικό βήμα, που οι ίδιοι θα ορίσουν ως σωστό.

Η Κάτια Νεκταρίου και ο Βασίλης Τριανταφύλλου μοιάζουν παγιδευμένοι εκει χωρίς να το ξέρουν, χτίζοντας μια αξιοθαύμαστα δυνατή και επικίνδυνη σκηνική σχέση.

Ο Χρήστος Καρασαββίδης τους οδηγεί σκηνοθετικά σαν σκοτεινός παραμυθάς: αυτό το παραμύθι οι ήρωες του πρέπει να το περιδιαβούν σαν να ακολουθουν ίχνη απο ψίχουλα στο δάσος.

Βίκυ Λουκάτου ΕΔΩ

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.