Η Αριστερά δεν κληρονομείται με μια ταμπέλα, αποδεικνύεται με πράξεις

Οι αγώνες της Αριστεράς δεν περίμεναν ποτέ κρατικές επιχορηγήσεις, κυβερνητικές καρέκλες και κομματικές σφραγίδες για να υπάρξουν. Γεννήθηκαν στους δρόμους, στις φυλακές, στις εξορίες, στους τόπους εκτελέσεων, στους χώρους δουλειάς. Είναι ποτισμένοι με το αίμα ανθρώπων που αγωνίστηκαν για τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία.

Και ακριβώς γι’ αυτό κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τους καπηλεύεται.

Κανείς δεν μπορεί να οικειοποιείται τις θυσίες των αγωνιστών, να χρησιμοποιεί την ιστορική παρακαταθήκη της Αριστεράς ως προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο και να θεωρεί ότι μια κομματική ταυτότητα αποτελεί πιστοποιητικό ηθικής υπεροχής. Η ιστορία δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Πολύ περισσότερο, δεν είναι άλλοθι για τις σημερινές συμπεριφορές.

Γιατί η Αριστερά δεν είναι μια επιγραφή στην πόρτα ενός γραφείου. Δεν είναι μια διακήρυξη που ανασύρεται όταν χρειάζεται πολιτική νομιμοποίηση. Δεν είναι ένα σύνθημα που χρησιμοποιείται επιλεκτικά, ανάλογα με τις περιστάσεις και τις προσωπικές φιλοδοξίες.

Η Αριστερά είναι στάση ζωής. Είναι καθημερινή πράξη. Είναι συνέπεια ανάμεσα σε όσα διακηρύσσεις και σε όσα κάνεις.

Και αν υπάρχει ένας χώρος όπου αποκαλύπτεται πραγματικά ο πολιτικός και ηθικός χαρακτήρας ενός ανθρώπου, αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρεται στους εργαζομένους του. Εκείνους που δουλεύουν δίπλα του, που στηρίζουν την επιχείρησή του, που εξαρτώνται από τις αποφάσεις του. Είτε τον πιστεύουν πολιτικά είτε όχι. Είτε συμμερίζονται τις ιδέες του είτε διαφωνούν μαζί του.

Δεν μπορείς να μιλάς για εργατικά δικαιώματα από το βήμα μιας εκδήλωσης και να τα ξεχνάς όταν περνάς την πόρτα της δικής σου επιχείρησης. Δεν μπορείς να καταγγέλλεις την εκμετάλλευση των εργαζομένων και να ανέχεσαι πρακτικές που προσβάλλουν την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματά τους. Δεν μπορείς να απαιτείς κοινωνική δικαιοσύνη από την πολιτεία και να μην την εφαρμόζεις εκεί όπου έχεις προσωπική ευθύνη και εξουσία.

Η πολιτική ταυτότητα δεν απαλλάσσει κανέναν από την υποχρέωση να λογοδοτεί για τις πράξεις του.

Ο πραγματικός αριστερός δεν χρειάζεται να επικαλείται καθημερινά τους νεκρούς της Αριστεράς για να αποδείξει ποιος είναι. Τους τιμά με τη συμπεριφορά του προς τους ζωντανούς. Με τον σεβασμό στην εργασία, με την ισότητα, με την αλληλεγγύη, με την αξιοπρέπεια, με την άρνηση κάθε μορφής αυθαιρεσίας και εκμετάλλευσης.

Γιατί οι αγωνιστές που θυσιάστηκαν δεν αγωνίστηκαν για να γίνουν οι αγώνες τους διακοσμητικό στοιχείο σε κομματικές διαδρομές, ούτε για να μετατραπεί η Αριστερά σε προνόμιο μιας πολιτικής ελίτ.

Ας τελειώνουμε, λοιπόν, με την πολιτική υποκρισία. Η Αριστερά δεν είναι κληρονομικό δικαίωμα, ούτε τίτλος που απονέμεται με μια κομματική ταυτότητα. Είναι καθημερινή δοκιμασία συνέπειας.

Δεν αρκεί να γράφει η ταμπέλα σου «Αριστερά». Πρέπει να το αποδεικνύει η ζωή σου. Γιατί αριστερός δεν είναι εκείνος που δείχνει στους άλλους τον διαφορετικό δρόμο με τα λόγια. Είναι εκείνος που έχει το θάρρος να τον περπατά πρώτος, με τις πράξεις του.

*Πολιτική και οικονομική αναλύτρια

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.