«Κόκκινο» του Τζον Λόγκαν

Η κατάδυση στο μυαλό του Μαρκ Ρόθκο, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού της δεκαετίας του ΄50, είναι το θέμα στο «Κόκκινο» του Τζον Λόγκαν. Αλλά και η αναπόφευκτη αντιπαράθεση των γενεών που αναπόφευκτα η μία θα διαδεχτεί την άλλη.

Στο έργο ο σημαντικός καλλιτέχνης, που η βαθιά εσωτερική, πνευματική και υπαρξιακή του σύγκρουση τον οδήγησε, εν τέλει, στην αυτοκτονία, αν και βρίσκεται στο απόγειο της φήμης του, εξακολουθεί να διακατέχεται από τον φόβο της φθοράς, την ανασφάλεια, την ανάγκη συνεχούς επιβεβαίωσης αλλά και τη διαμάχη ανάμεσα στην εμπορευματοποίηση της τέχνης και την καλλιτεχνική ελευθερία. 

Σ’ αυτήν ακριβώς τη δύσκολη καμπή της ζωής του περιορίζει τη δράση του έργου ο Αμερικανός συγγραφέας, καθώς ο Ρόθκο – αντίθετα με τις πεποιθήσεις του – δέχεται την προσφορά 30.000 δολαρίων (σημαντικό ποσό για εκείνη την εποχή) προκειμένου να διακοσμήσει με τους πίνακες του το πολυτελές νεοϋορκέζικο εστιατόριο Four Seasons.

Το έργο μας μεταφέρει στο ατελιέ του, όπου προσλαμβάνει ως βοηθό του έναν άσημο ζωγράφο, τον Κεν, για να τεντώνει τους τεράστιους καμβάδες του ή να διαλύει τα χρώματά του. Ταυτόχρονα, όμως, τον βομβαρδίζει με τις καυστικές απόψεις του για τη νέα γενιά εικαστικών – όπως ο Γουόρχολ, ο Τζάκσον Πόλλοκ, ο Λιχτενστάιν – ενώ κατακρίνει τους πάντες που ασχολούνται με την τέχνη. Και όχι μόνο. Η συμπεριφορά απέναντί του είναι αυταρχική, χειραγωγική και υποτιμητική.

Ο Κεν, ως άξιος θαυμαστής του, αρχικά μένει σιωπηλός. Μέχρι που αποκτά τη δική του φωνή και εκφράζοντας την αντίρρησή του για την απαράδεκτη επιλογή του ινδάλματός του, χάνει την ψυχραιμία του. «Απλώς διακοσμείς μια τραπεζαρία για τους υπερπλούσιους», του λέει, περιμένοντας να απολυθεί. Αντίθετα, όμως, εκείνος χαμογελάει και δίνει μια αναπάντεχη απάντηση: «Να απολυθείς; Αυτή είναι η πρώτη φορά που υπάρχεις».

Σ’ αυτό το συγκρουσιακό bras de fer ανάμεσα στον μέντορα και τον μαθητευόμενό του, ο Γιώργος Κιμούλης (Ρόθκο) κυριολεκτικά κεντάει κάθε λεπτομέρεια του ρόλου του, δίνοντας βάθος και ζωντάνια στον ήρωά του. Χτίζει τον πολυσχιδή χαρακτήρα του με τις πιο μικρές εκφράσεις, τις κινήσεις, τις παύσεις και τις εναλλαγές στον τόνο της φωνής του, προσφέροντας ένα ρεσιτάλ ερμηνείας. Δίπλα του ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος (Κεν), περνάει με ευχέρεια μέσα από αντικρουόμενες συναισθηματικές συνθήκες. 

Η εύρυθμη σκηνοθεσία του Κιμούλη διακρίνεται για την καθαρότητά της ενώ οι τεράστιοι πίνακες του Ρόθκο που δεσπόζουν στο εργαστήριό του αποτελούν το πιο εντυπωσιακό στοιχείο στο σκηνικό του Μανόλη Παντελιδάκη.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.