Η Τίνα και το σουβλάκι…(Δημοσιεύτηκε στο “Π” 22/10/2009)

Ωραία, λοιπόν. Το στυλ Μπαϊρακτάρη το ντουλαπιάσαμε πλέον ως κυρίαρχος λαός. Κρατάμε το σουβλάκι και πάμε παρακάτω. Με τι θα το αντικαταστήσουμε; Συνελόντι ειπείν, ποιο είναι το αναδυόμενο ύφος της νέας πολιτικής μας σκηνής;

Προσωπικά, το σουβλάκι πολύ μ’ αρέσει. Ειδικά όταν το καλαμάκι δεν είναι ψημένο από τα πρόπερσι, η πίτα του άψητη και η τομάτα τσουρούτικη, γουστάρω τρελά. Το στυλ Μπαϊρακτάρη, ωστόσο, ποτέ μου δεν το πολυχώνεψα. Για κάποιον λόγο, όλη αυτή η δήθεν μπεσαλίδικη μαγκιά και εκείνο το ακριβοθώρητο στυλάκι του ολίγον ζαμανφού «δικού μας ανθρώπου», με τα οποία πολιτεύτηκε επί πεντέμισι χρόνια ο απερχόμενος κ. Ραφηνάτος, ποτέ δεν με κέρδισαν. Πολλές χειρονομίες, μεγάλα λόγια, ελάχιστα έργα και καθόλου απαντήσεις –όταν ο κόμπος έφτασε στο χτένι.

Όλα αυτά τα ειδοποιά χαρακτηριστικά, πάντως, είχαν προδήλως κερδίσει πάμπολλους συνέλληνες, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, οι οποίοι και εξακολουθούσαν να εκλαμβάνουν τον Καραμανλή ως καταλληλότερο πρωθυπουργό, ακόμη κι όταν η τότε αξιωματική αντιπολίτευση είχε πάρει κεφάλι στις δημοσκοπήσεις. Περί ορέξεως…

Και τα σκεφτόμουν πάλι όλα αυτά, τώρα που, με σαφώς ηπιότερους τόνους αλλά με την ίδια πάντα υφολογική προσέγγιση, ο Καραμανλής παρέδωσε το κλειδί της Ρηγίλλης. Ή μάλλον, ακριβέστερα, το πέταξε με κλειστά μάτια και με γυρισμένη πλάτη, ως άλλη ανθοδέσμη νύφης, προς τους ανύπαντρους δελφίνους – και γαία πυρί μιχθήτω.

Πολλοί λένε, βέβαια, ότι τα ’χει ήδη κάνει πλακάκια με το Μητσοτακαίικο για την προαναγγελθείσα έλευση της… νύφης της καλής και της νταρντάνας στη σπαρασσόμενη Νέα Δημοκρατία. Θα με εξέπληττε κάτι τέτοιο. Όχι επειδή σκαμπάζω από πολιτικές ίντριγκες και συναφή. Απλά, επειδή ακόμα και στη φορτισμένη ομιλία αποχώρησής του ο Καραμανλή έμοιαζε αυτό ακριβώς που ήταν πάντα: ένας ψιλοαδιάφορος και χαριτωμένα εγωκεντρικός τύπος που χέστηκε για τα εναγύρω και τα περαιτέρω.

Ωραία, λοιπόν. Το στυλ Μπαϊρακτάρη το ντουλαπιάσαμε πλέον ως κυρίαρχος λαός. Κρατάμε το σουβλάκι και πάμε παρακάτω. Με τι θα το αντικαταστήσουμε; Συνελόντι ειπείν, ποιο είναι το αναδυόμενο ύφος της νέας πολιτικής μας σκηνής; Το αναδυόμενο ήθος λέω να το αφήσουμε στην άκρη επί του παρόντος…

Το παλιό ΠΑΣΟΚ – όσο κι αν γαυγίζει ο Καρατζαφέρης και παρά τα μονότονα αντικαπιταλιστικά «μάντρα» της Αλέκας – μάλλον δεν είναι εδώ. Τουλάχιστον δεν πολυδιακρίνεται διά γυμνού οφθαλμού. Το νέο στυλ πολιτεύεσθαι ανεβαίνει τρία  τρία τα σκαλιά του Μαξίμου, κατεβαίνει να προϋπαντήσει τους διαδηλωτές του ΠΑΜΕ στην Πειραιώς και κόβει κώλους χαραμοφάηδων στην Τραμ Α.Ε…

Κάπου εκεί, λοιπόν, μεταξύ Γιώργου, Ραγκούση, Λοβέρδου και Παπακωνσταντίνου εδράζεται το νέο στυλ της κυβερνητικής εξουσίας; – αναρωτιόμουνα.

Και ξαφνικά, τις προάλλες, στο ραδιόφωνο τη βρήκα την απάντησή μου. Έλεγε ο ραδιοφωνατζής ψιλοσκωπτικά ότι ετούτη η κυβέρνηση είναι «η κυβέρνηση Μπιρμπίλη». Ε, ναι μάγκα μου, αυτό είναι! Ιδού το κυρίαρχο ύφος της νέας εξουσίας. Αν όχι το κυρίαρχο, τέλος πάντων, το πραγματικά νέο.

Διότι αυτή η συνεσταλμένη και κοινοβουλευτικά άβγαλτη θηλυκή μισοριξιά – που άκουσε πάμπολλα για το αντισυμβατικό της ντύσιμο και το υπολειπόμενο πολιτικό της savoir faire, ωσάν τα ράσα να κάνουν ακόμα τον παπά – κομίζει τελικά τον νέο… Μπαϊρακτάρη της πολιτικής μας ζωής. Ο οποίος φαίνεται πως θα είναι, αν όχι χορτοφαγικός, τουλάχιστον από βιολογική παραγωγή. Και για να το σοβαρέψουμε λιγάκι, το νεόκοπο περιρρέον υφάκι της πολιτικής μας ζωής δείχνει πως είναι σίγουρα παραγωγικό.

Πράμα που δεν σημαίνει, φυσικά, πως όλα θα είναι ρόδινα ή προς τη σωστή κατεύθυνση. Αλλά από την απραξία και το σπουδαιοφανές ραχατλίκι των τελευταίων χρόνων, χίλιες φορές η πράξη, η ενέργεια, η πρωτοβουλία.

Δε λέω. Κάνουν κι οι δυο οικονομικοί υπουργοί ήδη κινήσεις – μόνο που αυτοί για να ξεδιαλύνουν τον Γόρδιο που τους έλαχε, ούτε η ίδια η σπάθα του Μεγαλέξαντρου δεν τους σώζει. Γενικά, στα περισσότερα υπουργεία υπάρχει μια κινητοποίηση, μια δραστηριότητα. Ήταν, όμως, οι δυο πρώτες κινήσεις της Μπιρμπίλη που με εντυπωσίασαν περισσότερο: η μια ψιλοσυμβολική, η δεύτερη ακάνθινα ουσιαστική – εφόσον δεν μείνει στο μπλα  μπλα ή στα χαρτιά.

Μιλάω αφενός για την πρώτη επίσημη συνάντηση της νέας υπουργού Περιβάλλοντος, αυτήν με τους εκπροσώπους των δέκα μεγαλύτερων περιβαλλοντικών ΜΚΟ της χώρας. Όλους αυτούς, δηλαδή, που ο Σουφλιάς δεν ήθελε ούτε να ακούσει – οκέι, δεκτό το υπονοούμενο – μα ούτε και να δει.

Και αφετέρου, βέβαια, ήταν και το άλλο, το ουσιαστικό: εκείνο το νομοσχέδιο, το οποίο η Μπιρμπίλη δεσμεύτηκε ότι θα καταθέσει μες στην επόμενη εβδομάδα στη Βουλή για τον επαναπροσδιορισμό της έννοιας του δάσους με επιστροφή σε όσα όριζε ο νόμος 998 του 1979 αντί του – ουπς! – ΠΑΣΟΚικού και δασοκτόνου 3208 του 2002.

Εμένα όλα αυτά μ’ αρέσουν. Όπως και τα σουβλάκια, άλλωστε. Κάποιες στιγμές πάλι, φοβάμαι ότι η ελληνική κοινωνία θα δυσκολευτεί κάπως να κάνει το άλμα από τον Μπαϊρακτάρη στη WWF και την Greenpeace… Αλλά εδώ που φτάσαμε, δεν έχουμε και πολλές  πολλές επιλογές.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.