Σταζ, ένα κράτος που μπάζ’(Δημοσιεύτηκε στο “Π” 28/10/2009)

Προσωπικά, στον άμεσο περίγυρό μου δεν έχω κανέναν σταζιέ (stagier, ο νεοεισελθείς όρος των ημερών). Σκέφτομαι, βέβαια, με έναν κάποιο τρόμο, μήπως εκείνη η σβέλτη και ορεξάτη μικρούλα που εσχάτως προτιμώ για την εξυπηρέτησή μου στο ΚΕΠ της γειτονιάς μου είναι μια από δαύτες. Και μήπως, αργά ή γρήγορα, θε να τη χάσω διά παντός από το γκισέ μου

Προσωπικά, στον άμεσο περίγυρό μου δεν έχω κανέναν σταζιέ (stagier, ο νεοεισελθείς όρος των ημερών). Σκέφτομαι, βέβαια, με έναν κάποιο τρόμο, μήπως εκείνη η σβέλτη και ορεξάτη μικρούλα που εσχάτως προτιμώ για την εξυπηρέτησή μου στο ΚΕΠ της γειτονιάς μου είναι μια από δαύτες. Και μήπως, αργά ή γρήγορα, θε να τη χάσω διά παντός από το γκισέ μου. Είναι ένα ζήτημα τεράστιο και ακανθώδες αυτό των σταζ – ή στέιτζ ή stage ή εργασιακού μεσαίωνα στο Δημόσιο ή όπως αλλιώς αγαπάτε. Πού θα πάνε, δηλαδή, τώρα όλοι αυτοί οι άνθρωποι που με όχημα έναν εξευτελιστικό μισθό είχαν βασίμως πιστέψει ότι έχουν ήδη βάλει πόδι στη μισάνοιχτη πόρτα του δημόσιου τομέα;

Και, μια και τα κουβεντιάζουμε: πόσοι επιτέλους είναι όλοι αυτοί οι συνέλληνες που, σύμφωνα με τις κυβερνητικές εξαγγελίες, δεν πρόκειται να ζήσουν περαιτέρω ανανέωση των προσβλητικών συμβάσεών τους; Υπολογίζονται, λέει, σε 12.000 άτομα. Ε, βέβαια. Όπως όλοι οι επίσημοι αριθμοί σ’ αυτή τη χώρα – υπολογίζονται. Ουδείς γνωρίζει επακριβώς τι παίζει.

Ε, λοιπόν, την αμαρτία μου θα την πω. Πολύ καλά κάνει η κυβέρνηση και κόβει μαχαίρι τη σαπίλα των δημόσιων ψευτοstage. Καμία ανανέωση, καμία πληρωμή των νεόκοπων «προεκλογικών» σταζιέ, τέρμα διά παντός τα σταζοδίφραγκα στο Δημόσιο. Και είναι, ομολογώ, μια από τις δαχτυλοδεικτούμενες φορές τα τελευταία (πολλά) χρόνια, που μια τέτοια απόφαση – με όλο το περιρρέον και σαφέστατο πολιτικό της κόστος – μοιάζει πως θα υποστηριχτεί από τους εμπνευστές της μέχρι τέλους. Μέχρι να ματώσει ο κάθε πικραμένος, φοβάμαι.

Κρίμα απ’ τον Θεό, θα μου πείτε, δεν είναι αυτοί οι άνθρωποι να μείνουν άνεργοι; Άντε, και είναι. Αλλά, για να λέμε και τα πράματα με το όνομά τους, όχι πως ζούσαν κιόλας με τον μισθό των stage! Ζούσαν με τις υποσχέσεις. Με την αναγωγή στο νεοελληνικό σύνηθες, που τους έ(σ)ταζε στα μουλωχτά ότι, να, οσονούπω, σε καμιά δεκαριά χρόνια, θα έρθει και η πολυπόθητη μονιμοποίηση.

Είμαι εντελώς έξω από τον σταζοχορό, μπορεί και να λέω μαλακίες – σκέφτομαι. Από την άλλη, όμως, καταλαβαίνω, νιώθω και ξέρω ότι αυτό το αιματηρό μέτρο είναι προς την εντελώς σωστή κατεύθυνση. Η πόρτα του Δημοσίου πρέπει να πάψει να είναι η κερκόπορτα των κομματικών εξυπηρετήσεων. Το Δημόσιο δεν μπορεί να συνεχίσει να καλύπτει τις λειτουργικές του ανάγκες βασιζόμενο σε επισφαλείς συμβασιούχους ομήρους. Και, μεταξύ μας, το Δημόσιο καλό θα ήταν να πάψει να είναι το μαραμένο όνειρο και ο ωχαδελφίστικος αυτοσκοπός της νεολαίας μας…

Νομίζω δε, πως, παρά τους μύδρους περί κομματικού ρεβανσισμού, κάπου εκεί πρέπει να εδράζεται και το σκεπτικό της όλης ιστορίας στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Κοντολογίς, στην επανίδρυση του κράτους που διατυμπάνιζε ο Ραφηνάτος – πριν της αλλάξει τον αδόξαστο. Και είναι ακόμη μια φορά καίριο και ξύπνιο το επικοινωνιακό τάιμινγκ και τούτης της κυβερνητικής πρωτοβουλίας: τώρα που έχουμε νωπό το +10, τώρα που μας παίρνει, τώρα κι όχι μεθαύριο.

Είναι στιγμές, βέβαια, που με πιάνει η κλασική νεοελληνική καχυποψία μου και με τρόμο αναρωτιέμαι μήπως σε λίγους μήνες αρχίσουν κι αυτοί να βολεύουν τους ημέτερους από δω και από κει. Όρκο δεν μπορώ να πάρω περί του αντιθέτου. Ακούω, όμως, ότι όλα αυτά που θα εξοικονομηθούν από τους πελατειακούς σολοικισμούς και τα αεριτζήδικα πριμ του Δημοσίου, ο Παπακωνσταντίνου τα υπολογίζει ήδη στα έσοδα της επαύριον. Και τώρα που έχουν σφίξει οι κώλοι, ελπίζω πως δεν μπορούν πια να κάνουν κι αλλιώς…

Είναι ένα τεράστιο και ακανθώδες ζήτημα αυτών των stage. Κι εκτός από τραγικά πρακτικό για τους χιλιάδες συμβασιούχους, είναι και καθοριστικά θεωρητικό – για την πατρίδα σύμπασα. Σαν να ήγγικεν σιγά σιγά η ώρα να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο από την τυχοδιωκτική λαμογιά που μας δέρνει ως λαό.

Θέλω να πω, όταν μπαίνεις απ’ το παράθυρο και με τέτοιους εργασιακούς όρους στο Δημόσιο, καπαρώνοντας και μια ξεγυρισμένη μοριοδότηση, θα έπρεπε να ξέρεις ότι εκείνο που ελπίζεις, ενδέχεται και να μη σου ξημερώσει τελικά. Θα έπρεπε, αλλά με βάση τα άγραφα ισχύοντα, το ρίσκαρες. Τζογάριζες με την αναξιοπιστία του κράτους –όπως όταν μπαίνεις παράτυπα στον Δακτύλιο ευχόμενος πως δεν θα πέσεις σε μπλόκο της τροχαίας.

Ε, σαν να ήρθε η ώρα που η τροχαία του κράτους βγήκε εκεί έξω και «γράφει» ασυστόλως. Και προφανώς θα χυθεί και αίμα. Αλλά, από το να μη χυθεί ποτέ και να συνεχίσουμε εσαεί να έχουμε ένα κράτοςσουρωτήρι, χίλιες φορές να ματώσουμε τώρα.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.