Η πορεία προς το μέτωπο(Δημοσιεύτηκε στο “Π” 28/10/2009)

Ξημερώνοντας 5η Οκτώβρη, με την επαύριο των εκλογών, λάβαμε διαταγή να κινήσουμε μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες. Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που τις κρατούσαν μέχρι τότε οι δεξιοί από τη Χίμαιρα και το Αρχηγόκαστρο ώς το Τεπεξεπλένει… λόγω που εκείνοι λυμαίνονταν τον τόπο από την πρώτη μέρα της θητείας τους κι είχανε μείνει από τα σκάνδαλα οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο.

Ξημερώνοντας 5η Οκτώβρη, με την επαύριο των εκλογών, λάβαμε διαταγή να κινήσουμε μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες. Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που τις κρατούσαν μέχρι τότε οι δεξιοί από τη Χίμαιρα και το Αρχηγόκαστρο ώς το Τεπεξεπλένει… λόγω που εκείνοι λυμαίνονταν τον τόπο από την πρώτη μέρα της θητείας τους κι είχανε μείνει από τα σκάνδαλα οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο. Είκοσι τρεις ημέρες βαδίζαμε μπουλούκι ανάκατο, με κόπο ξε κολλώντας το ποδάρι απ’ το γαλάζιο σκατό, όπου συχνά πυκνά εβούλι αζε ίσαμε το γόνατο. Και τις λίγες φορές όπου εκάναμε στάση για ν’ ανεφοδιαστούμε επικοινωνιακά, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί κι αμίλητοι, φέγ γοντας με το φως της κάμερας, κοι τάζαμε τους ανοιγμένους χάρτες. Δεν κατέχαμε αν πορευόμασταν καταπώς έπρεπε… Περιδιαβαίναμε μονάχα με βλέμμα τεθλασμένο τα απλωμένα σχέδια και τα «μακέτα»* κι αφήναμε το βάρος του κορμιού μας να πέσει στα ανασκουμπωμένα μας μανίκια. Και σαν ερχότανε η ώρα για το σνακ, μία μία εμοιραζό μασταν την ταπεινή σταφίδα όπου ήταν δημοσιονομικώς κορέκτ και πλούσια σε πολυφαινόλες. Ή, άλλες φορές πάλι, αν ήταν βο λετό, μακριά από την επιτήρηση των συμμάχων, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα, ώρες πολλές. Γιατί μας είχε βγει η ψείρα στον γιακά κι έπρεπε να ελέγ χουμε κιόλας τη φαγούρα, πράμα που κι από την κρίση ήταν πιο ανυ πόφερτο. Κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα του Αλμού νια, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξη μερώσει ο Θεός τον κόσμο και μας βάλουνε στόχο τα μάτια τα πλάνα και τα αυτιά τα αεροπλάνα της αντι πολίτευσης.

Όλοι μαζί, δίχως μιλιά, αγκομαχώ ντας πλάι πλάι, διαβαίναμε τις ράχες και τα φαράγγια του ελλείμματος, δίχως να λογαριάζουμε άλλο τίπο τε, πέραν του ποιους θα πετσοκό ψουμε και πώς. Καμένα τα γιοφύρια πίσω μας και λίγα τα μουλάρια μας, κι εκείνα ανήμπορα μέσα στο χιόνι και στη γλιστράδα της λασπουριάς. Τρεις εβδομάδες κι άσπρισαν τα γένια και τα μαλλιά μας κι ήρθεν απ’ το επιτελείο εντολή να μη βαφτεί κανένας και γίνει σαν τον Καρα τζαφέρη. Κοκάλωσαν τα πράσινα αμπέχονα κι όταν πιάναμε τα πέτα και τα σφίγγαμε, έκαμαν χράτσα  χρούτσα σαν τον πάγο που συνθλί βεται στης μπάρας τα μετόπισθεν, πριν πέσει στο Μοχίτο. Αίσθηση του κώλου μας δεν είχαμε μέσα στο παντελόνι. Να ’τανε άραγε απ’ το ψύχος το πολύ ή μας τον είχε κιόλας κόψει; Βαδίζαμε χωρίς να ξέρουμε τι είχε απομείνει οπίσω μας κι ελπίζαμε πώς σαν θα φτάσει η ώρα να καθίσουμε, θα υπάρξει το ανατομικό υπόβαθρο να μας υποστηρίξει. Μέσα στην κακουχία, μονάχα λίγοι τυχεροί μπορούσαν να βυθίζουν με ηδονή τα δάχτυλα στις κάλτσες τις ολόμαλλες που είχαν πλέξει σκυμμένες μερόνυχτα πάνω από κουβάρια και βελόνες η Κατερίνα η Μπατζελή κι η Θεοδώρα Τζάκρη. Τις είχαν πλύνει με σοφλάν και ευωδιάζανε των τυχερών τα άρ βυλα βανίλια και λεβάντα. Πέφταμε τάχα να πάρουμε κάμψεις, για να μυρίσουμε το φίνο άρωμα της γυ ναικείας ποσόστωσης που ’βγαινε απ’ τις σόλες. Βαθούλωσαν τα μάτια μας και κά ποιοι από μας αγρίευαν για τσιγάρο. Όμως το μέτωπο ήταν δημόσιος χώρος και υπήρχε σήμανση στον ουρανό ότι επιτρεπότανε μόνο των κανονιών ο μπάφος. Έτσι το κάνανε και στην Ευρώπη. Ξεμέναν στο σύρ μα τα καπνά, αλλά οι παραγγελίες για μπόμπες εδίνανε κι επαίρνανε. Συλλογισμένος ο επικεφαλής εβά διζεν μπροστά. Ήταν ο πλέον φιτ και είχε βγάλει ολάκερη την Πίνδο δί χως να πει αμάν. Ξωπίσω του ξεμάλ λιαγος ο Αντρέας ο Λοβέρδος. Και παραδίπλα σέρνονταν, με στωική εξόντωση, ο Γιάννης και ο Γιώργος. Ο Γιώργος μάλιστα είχεν βγάλει τα γυαλιά γιατί θολώναν απ’ το κρύο και συνεχώς εστούκαρε σε πρίνους και κουρμούλες. «Είναι πολύ μα κριά ακόμα, μπαρμπαΣτρουμφ;» ερώτησε καλαμπουρίζοντας ο Θόδωρος ο Πάγκαλος, που διένυε τη διαδρομή ανάλαφρα απάνω σε γαϊδούρι. «76 +1 μείνανε…» ψιθύρι σε ο αρχηγός. «Κι ύστερα;» ρώτησεν ο Μπενίτο. «Ύστερα, θα γυρίσουμε στην Αθήνα νικητές. Κι εκεί θα ζήσουμε την τετραετία ’40’44, σε γερμανικό μοντέλο…». Μια φλόγα αισιοδοξίας άναψε στην καρδιά των οδοιπόρων. Σαν πιο αλαφρύ τώρα το βήμα τους, βρήκε ρυθμό αλλιώτικο. Αστραπές έσκιζαν τον μακρινό ορίζοντα, αλλά μέσα τους επικρατούσε σπάνια νηνεμία. Μονάχα ο βόμβος των δη μόσιων διαβουλεύσεων ακουγόταν απ’ τους θάμνους.

«Αρχηγέ, είσαι η ελπίδα μας…» μουρμούρισαν οι φαντάροι καρ φώνοντας με το βλέμμα την πλάτη τού μπροστάρη τους. Και ο άνεμος πήρε την ηχώ της Ελπίδας και την επανέλαβε πλειστάκις… *μακέτα: Στρατιωτικός όρος της εποχής Σημίτη.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.