Ο Νίκος Κακαουνάκης ήταν ένα από αυτά τα περίεργα και µοναδικά πλάσµατα που διεκδικούν στη ζωή µονάχα την αγάπη. Ακόµα και αν µερικές φορές προκαλούν. Ακόµα και αν εκνευρίζουν και θυµώνουν τους άλλους µε τα λόγια και τις πρά ξεις τους. Έτσι ήταν ο Νίκος. Αγαπησιάρης. Και αυτή την αγάπη που τόσο αποζητούσε, ο κόσµος του την πρόσφερε απλόχερα. Χωρίς αλλά, χωρίς ερωτηµατικά και υποσηµειώσεις…

Ο Νίκος Κακαουνάκης ήταν ένα από αυτά τα περίεργα και µοναδικά πλάσµατα που διεκδικούν στη ζωή µονάχα την αγάπη. Ακόµα και αν µερικές φορές προκαλούν. Ακόµα και αν εκνευρίζουν και θυµώνουν τους άλλους µε τα λόγια και τις πρά ξεις τους. Έτσι ήταν ο Νίκος. Αγαπησιάρης. Και αυτή την αγάπη που τόσο αποζητούσε, ο κόσµος του την πρόσφερε απλόχερα. Χωρίς αλλά, χωρίς ερωτηµατικά και υποσηµειώσεις…

Ούτε στα πιο τολµηρά όνειρά του δεν µπορούσε ο Νίκος να φανταστεί τη ζωή που έζησε και τη δικαίωση που γνώρισε, όχι µετά τον θάνατο, αλλά πριν. Τα κυριακάτικα µεσηµέρια στο σπίτι του στην Αίγινα, στην Καβουρόπετρα πίνο ντας ρακές, τρώγοντας ξεροτήγανα της µάνας του, της κυραΜαρίας, αλλά και τους µεζέδες της Αγγέλας, πολλές φορές αναπολούσε την αρχή και νοερά έφτανε και πάλι στην άκρη του νήµατος. Εκεί που ξεκίνησε και γύρισε για πάντα. Στην Πολυρρήνεια Κισσάµου, στην Κρήτη.

Ο Νίκος ήταν από φτωχή οικογένεια. Τον πατέρα του τον εκτέλεσαν οι Γερµα νοί φεύγοντας από την Κρήτη το 1944. Η µάνα του, όπως έλεγε ο ίδιος στους φίλους του, για να µην πεθάνει από την πείνα τον έστειλε στην Ιερατική Σχολή Χα νίων. Παιδί µε µοναδικά χαρίσµατα, αφού τραγουδούσε και έψελνε καταπληκτικά, ξεχώρισε όταν ο βουλευτής Χανίων Πολυχρόνης Πολυχρονίδης τον άκουσε να ψέλνει. Συγκινη µένος, ο Πολυχρονίδης τον πήρε υπό την προστασία του. Και έτσι, λίγο καιρό αργότερα, γνώρισε τον άνθρωπο που έµελλε να αλλάξει τη ζωή του για πάντα. Τον Χρήστο Λαµπράκη, ο οποίος σε µια επίσκεψή του στην Κρήτη του ζήτησε να τον ξεναγήσει στο φαράγγι της Σαµαριάς.

Η αρχή είχε γίνει και η ελληνική δηµοσιογραφία είχε κερδίσει έναν από τους πιο σπάνιους ρεπόρτερ της. Η συνέχεια είναι λίγοπολύ γνωστή σε όλους. Γίνεται υπεύθυνος του ελεύθερου ρεπορτάζ στα «Νέα» και αργότερα εκδίδει τις εφηµερίδες «Το καλάµι» το 1989 και το «Καρφί» το 2000. Εργάστηκε για πολλά χρόνια στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση του ΣΚΑΪ, στον ρα διοφωνικό σταθµό Flash, στο Mega και στην τηλεόραση του Alpha, ενώ στην Κρήτη ίδρυσε µε τον Νίκο Βιδάκη την εφηµε ρίδα «Τόλµη».

Ο Νίκος ήταν πεισµατάρης και σκληρός στην επαγγελµατική του ζωή, όταν έκανε ρεπορτάζ. Ήταν όµως γλυκός, ήρεµος και τρυφερός στην προσωπική του ζωή. Ήταν καλός φίλος και µοναδικός συνεργάτης. Απεχθανόταν τους γλείφτες και τους κόλακες που τον περιτριγύριζαν και δεν δίσταζε να τους το λέει. Ποτέ, ακόµα και όταν τα τελευταία χρόνια αντιµετώπιζε προβλήµατα µε την υγεία του, δεν είχε εγκαταλείψει το ρεπορτάζ. Έκλεινε ραντε βού, τηλεφωνούσε, έγραφε και έσβηνε. Ήθελε να τα ξέρει όλα. Ήθελε να διατηρήσει µέχρι και την τελευταία του στιγµή τον µύθο που τον ακο λουθούσε: «Το είπε ο Κακαουνάκης»

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.