Τα γεγονότα

Το παρελθόν (ξανά) μας χτυπά την πόρτα / Η γρήγορη ενηλικίωση του Design Walk / Oλοκαίνουργιος Μαντζαβίνος / Σπουδαία ορχήστρα, σπουδαία σάουντρακ /  Όπερα σε παγκόσμια πρώτη / Μια φορά δεν ήταν αρκετή / Όνειρα με μάτια ανοιχτά / Ποτέ δεν τον χορταίνεις / Εκλεκτοί καλεσμένοι / Μπαλέτα με ιστορία

Το παρελθόν (ξανά) μας χτυπά την πόρτα

Από τη μία οι Uriah Heep (την Παρασκευή στο Block 33 της Θεσσαλονίκης, το Σάββατο στο Gagarin) και από την άλλη οι And Also The Trees (Σάββατο και Κυριακή, στο Rodeo). Επιστροφή στο παρελθόν της μουσικής με άλλα λόγια, ίσως γιατί το παρόν φαντάζει πλέον πολύ αδιάφορο. Οι Uriah Heep έρχονται από τα βάθη της δεκαετίας του ’70, τότε που μεσουρανούσαν ονόματα όπως οι Led Zeppelin και οι Black Sabbath. Ενώ οι And Also The Trees ξεκίνησαν στις αρχές των eighties, εποχές που κυριαρχούσε η σκοτεινή ποπ των Cure και των Joy Division. Θυμάμαι μία από τις πρώτες φορές που είδαμε τους Uriah Heep στο ένδοξο Ρόδον Club. Νομίζω πως ήταν 1988 και ήδη ακούγονταν εντελώς ξεπερασμένοι. Έκαναν όμως ένα σπιντάτο live. Όπως και συνεχίζουν να δίνουν καλές συναυλίες μέχρι και σήμερα. Δεν πρέπει να φοβόμαστε τα συγκροτήματα της γενιάς εκείνης. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν μεγαλώσουν ή βγουν εκτός μόδας τα μέλη τους, στη σκηνή μεταμορφώνονται. Ξανανιώνουν. Το υπόσχεται άλλωστε και ο Μικ Μποξ, από τα ιδρυτικά μέλη του συγκροτήματος: «Οι συναυλίες μας στην Ελλάδα θα είναι ουσιαστικά μια παρουσίαση του “Celebration”, δηλαδή των 40 χρόνων μας στη μουσική». Όσο για τους And Also The Trees, αυτοί μας έρχονται με ολοκαίνουργιο άλμπουμ στις αποσκευές τους. Το «When The Rains Come». Και, ευτυχώς, θα παρουσιάσουν ένα εντελώς διαφορετικό πρότζεκτ από αυτό που είδαμε πέρυσι. Τώρα θα έχουν μελόντικες, ακορντεόν, κοντραμπάσα και ακουστικές κιθάρες. Θα λείπουν τα ντραμς και ο… θόρυβος. Η ένταση θα είναι πιο χαμηλών τόνων…

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Η γρήγορη ενηλικίωση του Design Walk

Δεν χρειαζόταν να «αλλάξει» το Design Walk για να επιβεβαιώσει την ηγεμονική του θέση στη γραφιστική σκηνή της Αθήνας. Αλλά από τον πρώτο του κιόλας χρόνο, το 2007, κατόρθωσε να ξεφύγει από τα στενά όρια μιας επαγγελματικής ομάδας, όσο cool και «προχωρημένη» κι αν θεωρείται. Το Design Walk έγινε αμέσως αυτό που λέμε «θεσμός της πόλης», μια ανέμελη βόλτα στα δημιουργικά γραφεία της Αθήνας, που ευτυχώς γεωγραφικά συγκεντρώνονται στου Ψυρρή. Τα περισσότερα τουλάχιστον. Αλλά αυτό που «αλλάζει» φέτος δεν είναι η διάθεση ή η αίσθηση της ανάλαφρης βόλτας κάποιου Σαββατοκύριακου του Φλεβάρη (5, 6 και 7 του μηνός). Φέτος το Design Walk έχει για πρώτη φορά επιμελητές (τη Μελίτα Σκαμνάκη και τον Wilhelm Finger), ενώ τα γραφεία, δεκατρία τον αριθμό, δεν θα παρουσιάζουν σκόρπιες δουλειές τους αλλά μικρές εκθέσεις με κάποια κεντρική ιδέα. Η ιδέα είναι τα «αντίθετα σημεία». Αν συμφωνήσουμε ότι η δημιουργική διαδικασία είναι μια διαδρομή κατά τη διάρκεια της οποίας ο graphic designer αντιμετωπίζει ισχυρά δίπολα, σημεία αντιθέσεων, τα οποία πρέπει να προσεγγίσει και να ξεπεράσει, ο δημιουργός οφείλει να διαλέξει, να ταυτιστεί με το ένα, προκειμένου να προχωρήσει στον σχεδιασμό. Σε αυτά ακριβώς τα σημεία των αντιθέσεων που προκύπτουν καθημερινά στηρίζεται η ιδέα για το Design Walk 2010, με αποκλειστικό χορηγό στη βόλτα το Bombay Sapphire Gin. Ας πούμε, στο γραφείο «I AM design, etc.» (Αριστοφάνους 14-16) θα παρακολουθήσετε τη «σύγκρουση» ανάμεσα στο «αυθεντικό» και την «αντιγραφή». Το Original vs Copy ξεφεύγει από τα όρια της δημιουργίας και μπαίνει στη σφαίρα του δημιουργού. Οι οικογενειακές, κοινωνικές και γεωγραφικές επιρροές, οι ρόλοι στους οποίους καλούμαστε να μπούμε, τα όρια τα οποία δεν πρέπει να ξεπεράσουμε και τελικά ο βαθμός αυθεντικότητας της κάθε απόφασής μας, σε συνάρτηση με την αντίληψη του παρατηρητή που μας εξετάζει. Οι επισκέπτες καλούνται να γνωρίσουν τον απέναντί τους και να αναγνωρίσουν τα αυθεντικά ή μη στοιχεία της συμπεριφοράς του, φέρνοντας τελικά και τον ίδιο τους τον εαυτό αντιμέτωπο με την αυθεντικότητά τους. Εργαλείο για αυτή την αναζήτηση αποτελεί μια τρισδιάστατη οπτικοακουστική μαθηματική εξίσωση. Το Design Walk 2010, εκτός από επιμελητές και κεντρική ιδέα, διαθέτει μια σειρά παράλληλων εκδηλώσεων, με στόχο να προσφέρουν στο κοινό μια πιο ολοκληρωμένη εμπειρία. Τα ντοκιμαντέρ που θα προβληθούν στο TAF (The Art Foundation, Νορμανού 5, Μοναστηράκι), με ελεύθερη είσοδο, περιλαμβάνουν ανάμεσα σε πολλά άλλα και το κινηματογραφικό πορτρέτο του σημαντικού graphic designer Milton Glaser. Σημειώστε επίσης τα δύο θεματικά εργαστήρια γραφιστικής για σπουδαστές (σε συνεργασία με την Ένωση Γραφιστών Ελλάδας) και το πάρτι του Design Walk, το πρώτο Silent Sound Show στην Ελλάδα, το οποίο θα γίνει στο Bios, την Κυριακή 7 Φεβρουαρίου. Το SSSh είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία γι’ αυτούς που παίρνουν μέρος, αλλά και για εκείνους που απλώς το παρακολουθούν. Οι επισκέπτες φορούν ειδικά ακουστικά με δυο κανάλια, τα οποία παίζουν αντίθετου είδους μουσική από δυο DJs. Όσοι φορούν τα ακουστικά μπορούν να αλλάζουν κανάλι και να χορεύουν τη μουσική από τον DJ που διαλέγουν κάθε φορά. Με το Silent Sound Show τελικά ο καθένας μπορεί να ακούει και να χορεύει με τη μουσική της επιλογής του. Όσοι δεν φορούν ακουστικά αντιμετωπίζουν το αξιοπερίεργο θέαμα εκείνων που χορεύουν χωρίς να ακούγεται μουσική. Καλές βόλτες! Και προσοχή στο ωράριο. Την Παρασκευή από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 10 το βράδυ και το Σαββατοκύριακο από τις 12 το μεσημέρι έως τις 7 το απόγευμα.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Oλοκαίνουργιος Μαντζαβίνος

Ο Τάσος Mαντζαβίνος αποτελεί μια ιδιάζουσα περίπτωση στην ελληνική ζωγραφική, καθώς καταφέρνει να συνταιριάζει την ευρωπαϊκή του παιδεία, τα νεοελληνικά ερεθίσματα και ένα πιο λαϊκό ένστικτο. Η ζωγραφική του πορεία τον έχει οδηγήσει στη διατύπωση ενός πιο προσωπικού ιδιώματος όλο πιο κοντά σε έναν προσωπικό, ανθρωποκεντρικό σουρεαλισμό. Την Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου εγκαινιάζεται στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη η έκθεση με τη νέα του δουλειά. Όπως αναφέρει στο κείμενό της η Ελισάβετ Πλέσσα «Σε μεγαλύτερα και μικρότερα έργα, λάδια σε καμβά, πολυάριθμα έργα σε χαρτί και ξύλινες κατασκευές, και μαζί με τις γνώριμες εμμονές του Μαντζαβίνου με τα καράβια, τα τάματα, τους καβαλάρηδες και τους εραστές, και, κυρίως με την ίδια του τη μορφή, κάνουν την εμφάνισή τους τώρα σύγχρονες Καρυάτιδες με πρόσωπα-μάσκες και βαρυφορτωμένα καπέλα, γιγαντιαία δέντρα με κουφάλες-μήτρες που προστατεύουν τη φιγούρα του ζωγράφου, και άλλα που στον κορμό τους φέρουν σαν χαραγμένο το μοναχικό περίγραμμα μιας όρθιας γυμνής γυναίκας. Συνεπής με την ιδιοσυγκρασία και τις αναζητήσεις του καλλιτέχνη, η πληθωρική ζωγραφικότητα της νέας δουλειάς του Μαντζαβίνου διακατέχεται από τη δύναμη του χρώματος και κυριαρχείται από το πάθος του για το σχέδιο». Ο ίδιος ο ζωγράφος είχε γράψει με αφορμή προηγούμενη έκθεσή του στην Γκαλερί TinT στη Θεσσαλονίκη: «Το τετράδιο της ζωγραφικής που στα χρόνια του Δημοτικού ζωγράφιζα, όπως και η μοναξιά μου, ήταν η αιτία να γίνω ζωγράφος. Η ζωγραφική ήταν αγκάλη, μετά έγινε γυναίκα πάντα διαθέσιμη για μένα. Μέχρι τώρα ταξιδεύω στη ζωή αγκαζέ μαζί της. Με δίδαξε να βλέπω επί της ουσίας και τελευταίως να διαβάζω ποίηση. Τώρα, στα πενήντα μου λέω: Ας είναι ευλογημένες οι δυσκολίες της ζωής μου». Τι ωραία κουβέντα!

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Σπουδαία ορχήστρα, σπουδαία σάουντρακ

Ο κινηματογράφος είναι σαν τη ζωή, με τη διαφορά πως ό,τι διαδραματίζεται στο πανί διαθέτει και σάουντρακ, νότες που έρχονται την καίρια στιγμή για να κορυφώσουν το συναίσθημα, να τρομάξουν, να εντείνουν την αγωνία. Στους ήχους του σινεμά, λοιπόν, είναι αφιερωμένο το Σαββατοκύριακο 6 και 7 Φεβρουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, φιλοξενώντας δύο συναυλίες με τη Συμφωνική του Μονάχου υπό τη μουσική διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ, δύο εκδηλώσεις με τίτλο «Πάμε σινεμά;». Η διεθνούς φήμης ορχήστρα, η οποία ιδρύθηκε το 1945 και συνέδεσε το όνομά της με περισσότερα από 500 φιλμ στη Γερμανία και δεκάδες άλλα διεθνούς παραγωγής (π.χ. «Η σιωπή των αμνών»), θα ερμηνεύσει κινηματογραφικά θέματα γραμμένα από διάσημους συνθέτες, όπως οι: Άλφρεντ Νιούμαν, Μαξ Στάινερ, Τζον Γουίλιαμς, Μορίς Ζαρ, Ένιο Μορικόνε, Αλέν Ντεπλά, Φίλιπ Γκλας, Ελένη Καραΐνδρου, Χανς Τζίμερ κ.ά. Μετά από αυτό το γεμάτο κινηματογραφική μουσική διήμερο στο Μέγαρο, ένα είναι σίγουρο, πως οι σινεφίλ θα μπουν στον πειρασμό να ξαναδούν σε DVD κλασικές ταινίες όπως: «Όσα παίρνει ο άνεμος», «Ιντιάνα Τζόουνς», «Η λίστα του Σίντλερ», «Τζουράσικ Παρκ», «Τα σαγόνια του καρχαρία», «Κάποτε στην Αμερική», «Σινεμά ο Παράδεισος», «Ο Λόρενς της Αραβίας», «Δόκτωρ Ζιβάγκο», «Οι ώρες», «Υπερηφάνεια και Προκατάληψη», «Οι πειρατές της Καραϊβικής», «Η Αποστολή» κ.ά. Σημειωτέον πως η συναυλία του Σαββάτου έχει σολίστ τον Χρίστο Παπαγεωργίου.

Αγγελική Μπιλλίνη

Όπερα σε παγκόσμια πρώτη

Ήταν στις αρχές του χρυσού ισπανικού αιώνα, συγκεκριμένα το 1614, που ο συγγραφέας του «Δον Κιχώτη» Μιγκέλ Ντε Θερβάντες έγραψε ένα ιντερμέδιο για τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία, τη «Σκηνή των Θαυμάτων». Σήμερα, εν έτει 2010, ο συνθέτης Γιώργος Κουρουπός κοιτά ξανά το κείμενο του ισπανού λογοτέχνη, επιλέγει την κιθάρα, το κατεξοχήν όργανο της ισπανικής μουσικής, για να δομήσει τη σύνθεσή του, και το παρουσιάζει, σε παγκόσμια πρώτη, υπό τη μορφή όπερας δωματίου (9, 10 και 11 Φεβρουαρίου, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών). Ο ίδιος λέει πως πρόκειται για μία μαύρη και ανήσυχη κωμωδία, η οποία μιλάει για τον φόβο του άλλου και τη δαιμονοποίηση του διαφορετικού. Και δεν έχει άδικο, αφού πρόκειται για την ιστορία ενός περιφερόμενου θιάσου που εξαπατά ένα ολόκληρο χωριό, με τους καλλιτέχνες να ανακοινώνουν στους κατοίκους πως όσα θα παρουσιάσουν στη σκηνή –δηλαδή τίποτα– δεν θα μπορέσουν να τα δουν όσοι έχουν μέσα τους έστω και μια στάλα εβραϊκό αίμα ή είναι νόθοι. Έτσι, οι χωρικοί αυθυποβάλλονται για να αποδείξουν την «καθαρότητά» τους και πιστεύουν όσα τους αναγγέλλει ο θεατρώνης ότι συμβαίνουν μπροστά στα μάτια τους. Τη σκηνοθετική μπαγκέτα στη «Σκηνή των Θαυμάτων» κρατά ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος που μπαίνει για πρώτη φορά επαγγελματικά στον κόσμο της όπερας. «Πάντα είχα τον φόβο αν θα τα καταφέρω, γιατί πρόκειται για ένα μουσικό είδος, αλλά το τόλμησα έχοντας εμπιστοσύνη στο χιούμορ μου». Σύμφωνα με τον Θεοδωρόπουλο, το ίδιο το κείμενο του Θερβάντες, η φόρμα στην ισπανική του εκδοχή, είναι βασισμένο τόσο πάνω στην commedia dell arte όσο και, κατά τη γνώμη του, στο κουκλοθέατρο και τις μαριονέτες. Αυτός είναι και ο λόγος που το σκηνικό είναι ένα μεγάλο πατάρι κουκλοθέατρου (Αντώνης Δαγκλίδης), τα ρούχα πολύχρωμα, φτιαγμένα από χαρτί (Clare Bracewell) και η κίνηση απολύτως στυλιζαρισμένη (Αγγελική Στελλάτου).

Αγγελική Μπιλλίνη

Μια φορά δεν ήταν αρκετή

Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και ο Στέφανος Κορκολής είναι και πάλι μαζί. Δεν εννοούμε τη φιλική τους σχέση, που είναι ούτως ή άλλως θεμελιωμένη γερά, αλλά τη συνύπαρξή τους στη σκηνή του Gazarte από τις 6 Φεβρουαρίου (κάθε Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, Βουτάδων 32-34, Γκάζι). Η χημεία τους δοκιμάστηκε ήδη πέρυσι και μάλιστα στην πιο λιτή της εκδοχή: μία φωνή και ένα πιάνο. Φέτος όμως η παρέα τους ανοίγει την αγκαλιά της και σε ένα νέο μέλος, τον κρουστό Ζε Λουί Νασιμέντο, ο οποίος έρχεται από τη χώρα του ποδοσφαίρου, τη Βραζιλία. Έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με τη Σεζάρια Εβόρα, τον Ζορζ Μουστακί κ.ά. Θα επιστρατεύσει όλη τη δεξιοτεχνία του για να «σιγοντάρει» μια φωνή και ένα πιάνο. Η διαδρομή της Άλκηστης Πρωτοψάλτη και του Στέφανου Κορκολή εγγυάται καταρχήν ένα καλό ρεπερτόριο. Εκτός όμως από μία ανθολόγηση των ξεχωριστών σταθμών στην προσωπική διαδρομή του καθενός, δεν θα λείψουν οι πειραματισμοί με ξένα τραγούδια. Θα δοκιμαστεί live και ένας καινούργιος δίσκος, που θα κυκλοφορήσει σύντομα και θα σφραγίσει και τυπικά τη συνεργασία τους. Οκτώ από τα νέα τραγούδια έχουν την υπογραφή του Στέφανου Κορκολή, ενώ τα υπόλοιπα νέων συνθετών. Τους στίχους υπογράφουν οι Λίνα Νικολακοπούλου, Νίκος Μωραΐτης, Ρεβέκκα Ρούσση, Γιάννης Γούνας, Βίκυ Παπαθεοχάρη, Δάφνη Αλεξανδρή. Το στίγμα του καινούργιου υλικού μυρίζει φρεσκάδα και παιχνιδιάρικη διάθεση, αφού πατά σε ελληνοβραζιλιάνικες μελωδίες και χορευτικούς ρυθμούς. Πάντως, στην Άλκηστη των μεγάλων στιγμών και των σουξέ, ταιριάζουν οι χώροι σαν το Gazarte, χαμηλόφωνοι και οικείοι, οι οποίοι συσπειρώνουν εκλεκτικούς ακροατές που γίνονται μια παρέα γύρω από ένα μεγάλο σαλόνι.

Χρυσούλα Παπαϊωάννου

Όνειρα με μάτια ανοιχτά

Στα μάτια ίσως, στο αγωνιώδες, διερευνητικό, ανήσυχο, σπινθηροβόλο βλέμμα διακρίνονται καλύτερα από οπουδήποτε αλλού οι διαθέσεις και οι προθέσεις: η απόπειρα ερμηνειών, η κατανόηση, η απορία. Στην ελπίδα και στα μάτια των παιδιών, όπως τραγουδούσε και ο Σαββόπουλος («…δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά, στην αγορά, στο Λαύριο») ή η Λένα Πλάτωνος («Τα μεγάλα του μάτια μού φάνηκαν χοάνες που από μέσα τους μπορούσε ο καθένας να διακηρύξει τ’ ανθρώπινα δικαιώματα»), καθρεφτίζεται η ενοχή του μεγάλου. Σ’ αυτά τα μάτια παιδιών, που θυμίζουν manga φιγούρες και παραπέμπουν στα αλλόκοτα πλάσματα της οργιώδους δημιουργικότητας του Τιμ Μπάρτον, εστιάζει η Σοφία Παρασκευοπούλου στην έκθεση ζωγραφικής και κατασκευών «Ήμασταν κάποτε παιδιά», στο πρώτο επίπεδο της Γκαλερί Αστρολάβος-Δεξαμενή (Ξανθίππου 11, Κολωνάκι, 4 Φεβρουαρίου – 6 Μαρτίου), με έντονες αναφορές στην αισθητική των κόμικς και του γκράφιτι, με ποπ φιγούρες σε ένα σύγχρονο gothic παραμύθι διαφυγής, σε μια αναζήτηση διεξόδου από το σκοτάδι προς το φως και το χρώμα του ονείρου και της φαντασίας. Ταυτόχρονα και παράλληλα, στο δεύτερο επίπεδο του Αστρολάβου, η Άννα Μαρία Παπαδημητρίου παρουσιάζει την έκθεση ζωγραφικής «Light-scapes», με έργα στα οποία κυριαρχούν το χρώμα και το φως ως συστατικά στοιχεία τοπίων του ονείρου, ως εργαλεία αφαίρεσης και επαναδημιουργίας ενός υπερρεαλιστικού κόσμου με ιμπρεσιονιστικές πινελιές. Με λάδια σε καμβά και χαρτί, η Παπαδημητρίου, τρία χρόνια μετά τη συμμετοχή της στην έκθεση Σύγχρονοι Δημιουργοί της Αφαίρεσης, έλκεται από την ανάμιξη χρωμάτων που συνθέτουν κόσμους του ασυνείδητου, ακολουθεί συνειρμικές διαδρομές όπου ο προσανατολισμός δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά η κατάδυση στο όνειρο και η ανάδυση από αυτό. Και οι δυο αυτές εκθέσεις, από νέες γυναίκες δημιουργούς μάλιστα, σε συνύπαρξη και ίσως συνομιλία μεταξύ τους, έχουν και ένα επιπλέον ενδιαφέρον στοιχείο, υπενθυμίζουν πως τα όνειρα δεν είναι μόνο εφιάλτες. Αρκεί να μην τα βλέπεις μόνο με κλειστά μάτια.

Γιάννης Κουκουλάς

Ποτέ δεν τον χορταίνεις

Δεν του ταιριάζει ο χαρακτηρισμός του παλαίμαχου και σε κάθε του ζωντανή εμφάνιση το αποδεικνύει. Εντούτοις, ο σαξοφωνίστας από το Καμερούν Μανού Ντιμπάνγκο, που θα εμφανιστεί και πάλι φέτος για τρεις βραδιές στο Gazarte στο Γκάζι (10, 11 και 12 Φεβρουαρίου) είναι μάλλον ο παλαιότερος εν ενεργεία αφρικανός μουσικός με παγκόσμια εμβέλεια. Και αν ως αιτία για αυτό το τελευταίο πολλοί δείχνουν την αθάνατη επιτυχία του τραγουδιού «Soul Makossa», υπάρχουν άλλοι τόσοι που μπορούν να απαγγείλουν έναν ατελείωτο κατάλογο από μουσικά επιτεύγματα, συνεργασίες, δηλώσεις εκτίμησης και αποδοχής από διακεκριμένους συναδέλφους και ούτω καθεξής. Ο Μανού Ντιμπάνγκο στη διάρκεια μιας πολύχρονης καριέρας κατόρθωσε να μην επαναλάβει τον εαυτό του. Να μην κάνει ποτέ αυτό που όλοι περίμεναν από εκείνον. Και να το κάνει καλά και καλύτερα. Αντί να επαναπαυθεί στις δάφνες του πιο διάσημου αφρικανού μουσικού στο εξωτερικό και να παίζει την όμορφη makossa του, εκείνος άρχισε να πειραματίζεται με την τζαζ, τη ρέγκε, την ηλεκτρονική μουσική και σε ηλικία 50 ετών, το 1984, άρχισε να εξερευνά και το χιπ-χοπ! Πλησιάζει τα 80 και παρ’ όλα αυτά συνεχίζει ακάθεκτος όχι να διαδίδει τη μουσική της πατρίδας του, αλλά να αναζητά το σύγχρονο πρόσωπο της αφρικανικής μουσικής. Δεν είναι βέβαια και η πιο χαρακτηριστική περίπτωση αφρικανού μουσικού και άλλωστε η ζωή του ήταν πάντοτε μοιρασμένη μεταξύ Ευρώπης και Αφρικής. Στην Ελλάδα τον υποδεχόμαστε συχνά εδώ και 20 χρόνια, αλλά, πιστέψτε με, όσες φορές κι αν έρθει ποτέ δεν αρκούν για να τον χορτάσεις. Με έναν τρόπο που μόνο εκείνος κατέχει έχει κερδίσει με τη μουσική του αίσθηση, το χιούμορ και τη γλύκα του τη μάχη με τον χρόνο.

Λεωνίδας Αντωνόπουλος

Μπαλέτα με ιστορία

Ένας αιώνας ιστορίας, το όνομα του Ντιαγκίλεφ στον οποίο τη χρωστούν και ένα από τα πιο δημοφιλή έργα κλασικού χορού είναι αρκετά για να κάνουν τουλάχιστον άκρως ενδιαφέρουσα την εμφάνιση των διάσημων μπαλέτων του Μόντε Κάρλο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Η ιστορία των μπαλέτων αρχίζει το 1909, όταν ο διάσημος ιμπρεσάριος Σεργκέι Ντιαγκίλεφ παρουσίασε στο Παρίσι μια ομάδα με τους καλύτερους χορευτές των αυτοκρατορικών μπαλέτων της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης, με επικεφαλής τον Νιζίνσκι και την Άννα Πάβλοβα. Έτσι, παρουσίασε για πρώτη φορά στον δυτικό κόσμο μια χορευτική παράσταση ως αυτόνομο θέαμα και όχι ως συμπλήρωμα σε κάποια όπερα. Ο θάνατος του Ντιαγκίλεφ και το κραχ του 1929 οδήγησαν στη διάλυση της ομάδας, η οποία συγχωνεύτηκε με τα Μπαλέτα της Ρωσικής Όπερας του Παρισιού και αργότερα διαλύθηκε. Το 1985 δημιουργήθηκε ξανά με πρωτοβουλία της πριγκίπισσας Γκρέις του Μονακό και σήμερα επικεφαλής είναι η κόρη της, Πριγκίπισσα Καρολίνα του Ανόβερου. Στο Μέγαρο, στην Αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη», 5, 6 και 7 Φεβρουαρίου, θα παρουσιάσουν το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» σε μουσική Προκόφιεφ. Τη χορογραφία υπογράφει ο Ζαν Κριστόφ Μαγιό, καλλιτεχνικός διευθυντής των μπαλέτων από το 1993 και ένας από τους κορυφαίους χορογράφους της εποχής μας. Στη δική του ερμηνεία του σαιξπηρικού έργου, η θεματική της πολιτικοκοινωνικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στις οικογένειες των Μοντέγων και των Καπουλέτων παραμερίζεται, για να προβληθούν τα ακραία συναισθήματα και οι αμφιβολίες των δυο ερωτευμένων νέων. Οι παραστάσεις είναι αφιερωμένες στην ευαισθητοποίηση του κοινού για την πρόληψη και θεραπεία του καρκίνου.

Ελίνα Μπέη

Εκλεκτοί καλεσμένοι

Το ελληνικό κοινό γνώρισε το Scharoun Ensemble το 2006, όταν επισκέφθηκε το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών για μια συναυλία. Το μουσικό σύνολο που σχηματίστηκε το 1983, από μέλη της Φιλαρμονικής του Βερολίνου, κατέκτησε με την ερμηνεία του τόσο τους κριτικούς όσο και το κοινό. Σε σύνθεση οκτέτου (κλαρινέτο, κόρνο, φαγκότο, δυο βιολιά, βιόλα, τσέλο, κοντραμπάσο) οι μουσικοί του έδωσαν στο συγκρότημά τους το όνομα του Χανς Σαρούν, του γερμανού αρχιτέκτονα που δημιούργησε το κτίριο της Φιλαρμονικής του Βερολίνου, συμβολίζοντας έτσι τη δέσμευσή τους στη μουσική κληρονομιά του παρελθόντος, αλλά και στις αισθητικές προκλήσεις του παρόντος. Το εξαιρετικά ευρύ ρεπερτόριο του συνόλου περιλαμβάνει κλασικούς και ρομαντικούς συνθέτες (Σούμπερτ, Μπετόβεν, Μότσαρτ, Μπραμς), αλλά και λιγότερο γνωστούς με εξίσου ενδιαφέροντα έργα. Με σολίστ την καναδή σοπράνο Μπάρμπαρα Χάνιγκαν, θα εμφανισθούν στην Αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης», την Τρίτη 9 Φεβρουαρίου, στις 20.30, στο πλαίσιο της σειράς του Μεγάρου «Μεγάλοι ερμηνευτές». Το πρόγραμμα περιλαμβάνει κομμάτια του Μπετόβεν και του Ντβόρζακ, καθώς και γνωριμία με τη μυστικίστρια ρωσίδα συνθέτρια Σοφία Γκουμπαϊντούλινα. Το έργο της «Φόρος τιμής στον Τ. Σ. ΄Ελιοτ» –εμπνευσμένο από τον Μπαχ, τον Βέμπερν και τον Τζον Κέιτζ, με μουσική γεμάτη ανορθόδοξους ήχους και παράδοξους συνδυασμούς οργάνων που η ίδια αποκαλεί «μεταμορφώσεις»– θα τραγουδήσει η Χάνιγκαν. Τα άλλα δυο έργα που θα παρουσιασθούν είναι η «Τσέχικη σουίτα», έργο 39, του Αντονίν Ντβόρζακ, σε μεταγραφή για οκτέτο από τον Ουλφ Γκουίντο Σέφερ, και το «Σεπτέτο», έργο 20 του Μπετόβεν, συνθέσεις που χαρακτηρίζουν τόσο τους δημιουργούς τους όσο και την εποχή τους.

Ελίνα Μπέη

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.