Μπα; Είναι και αυτό πολιτισμός;

Δείκτης για τον πολιτισμό μας δεν είναι οι επιχορηγήσεις. Είναι το ότι το κράτος πέταξε στα σκουπίδια το ματωμένο πουκάμισο του Γρηγόρη Λαμπράκη

Ιστορία στα σκουπίδια, κράτος για τα σκουπίδια

Δείκτης για τον πολιτισμό μας δεν είναι οι επιχορηγήσεις. Είναι το ότι το κράτος πέταξε στα σκουπίδια το ματωμένο πουκάμισο του Γρηγόρη Λαμπράκη

Ποιος είναι ο ασφαλέστερος δείκτης του πολιτισμού μας; Τα κατεβατά με τους χιλιάδες αδιαφανώς επιχορηγούμενους του αλήστου μνήμης Χρήστου Ζαχόπουλου ή οι περικοπές των πάντων, καθώς η πτωχευμένη Ελλάς βουλιάζει στη μαύρη τρύπα της αφροσύνης της και των ξένων δανειστών; Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ο ασφαλέστερος δείκτης του πολιτισμού μας είναι οι σκουπιδοτενεκέδες και τα μηχανήματα πολτοποίησης χάρτου της Θεσσαλονίκης! Για εκεί προορίζονταν χιλιάδες φάκελοι με έγγραφα από… «άχρηστες» δικογραφίες οι οποίες «έπιαναν χώρο», λέει, στα υπόγεια του Δικαστικού Μεγάρου. Έτσι, τον Οκτώβριο του 2008, το Συμβούλιο Εφετών έλαβε μία ανατριχιαστική απόφαση: να τα καταστρέψει! Σου λένε οι δικαστές, αφού το κράτος δεν ενδιαφέρεται να διαφυλάξει την Ιστορία, αφού η δικαιοσύνη απεδόθη καλώς ή κακώς, πετάξτε τα όλα αυτά τα παλιόχαρτα… Μόνο που ανάμεσά τους υπήρχαν μοναδικά τεκμήρια. Και δύο στραπατσαρισμένα χαρτόκουτα με τα ματωμένα ρούχα τόσο του δολοφονηθέντος βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη όσο και του Γιώργη Τσαρουχά, του άλλου αριστερού βουλευτή, ο οποίος τραυματίστηκε βαρύτατα εκείνη τη φοβερή νύχτα της 22ας Μαΐου 1963. Μόλις πριν από λίγες μέρες άγνωστοι παρέδωσαν «τα ματωμένα ρούχα της δημοκρατίας και της ειρήνης», όπως τα χαρακτήρισαν ασπρομάλληδες πλέον αγωνιστές, στην Εταιρεία Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων (ΕΔΙΑ) Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας. Γιατί όμως άγνωστοι; Ας ελπίσουμε από ταπεινότητα, αν και δεν αποκλείεται να ήθελαν να μη βρουν τον μπελά τους για υπεξαίρεση στοιχείων δικογραφίας. Με παρέμβαση σοβαρών ανθρώπων, παλαιών αγωνιστών, του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης και άλλων, η καταστροφική διαδικασία της πολτοποίησης αρχείων έχει παγώσει προς το παρόν. Δουλειά όλων μας είναι να αγρυπνούμε ώστε να μη δρομολογηθεί ξανά στα μουλωχτά! «Εμείς πάνω (σ.σ.: στον χώρο της συγκέντρωσης στην οποία ομιλητής ήταν ο Γρηγόρης Λαμπράκης) χορεύαμε και κάτω δολοφονούσαν τον Λαμπράκη», είπε ένας παλιός ΕΔΑΐτης. Σήμερα, 47 χρόνια μετά, εμείς χορεύουμε με τις τσέπες άδειες στον ρυθμό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και κάποιοι δολοφονούν το δικαίωμα στην ιστορική μνήμη. Δεν πρόκειται για φετιχισμό. Στα υπόγεια του Δικαστικού Μεγάρου Θεσσαλονίκης σαπίζουν σημαίνουσες πολιτικές και ποινικές δικογραφίες. Ανάμεσά τους η υπόθεση του δολοφονηθέντος αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ (1948), ο οποίος αποκάλυψε το όργιο λοβιτούρας από ντόπιους και ξένους στη βοήθεια του Σχεδίου Μάρσαλ, η υπόθεση του θεσσαλονικιού στελέχους της ΕΔΑ Στέφανου Βελδεμίρη, ο οποίος δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από σφαίρα αστυνομικού, δυο μέρες πριν από τις εκλογές βίας και νοθείας του 1961, η υπόθεση του Αριστείδη Παγκρατίδη, ενός αθώου ο οποίος κατηγορήθηκε ως ο δράκος του Σέιχ Σου και εκτελέστηκε το 1968 και άλλες. «Να φυλάξουμε εμείς τις πιο σημαντικές δικογραφίες σε δικό μας χώρο. Και να μην καταστραφεί τίποτα πριν γίνει πλήρης ψηφιοποίηση των εγγράφων», προτείνουν οι δικηγόροι της Θεσσαλονίκης. Πολύ σωστά. Και κάτι ακόμη. Να φιλοτιμηθεί το Υπουργείο Πολιτισμού να δώσει μια καθοριστική χείρα βοηθείας, όχι μόνο με κονδύλια αλλά και με την παραχώρηση αιθουσών στις πρώην φυλακές Επταπυργίου και στις εγκαταστάσεις του Γ΄ Σώματος Στρατού, όπου ήταν το κολαστήριο της ΚΥΠ επί χούντας, καθώς και διαθέτοντας τους απαραίτητους συντηρητές και ιστορικούς. Είπαμε: δείκτης για τον πολιτισμό μας είναι το φοβερό γεγονός ότι το κράτος πέταξε στα σκουπίδια το ματωμένο πουκάμισο του Λαμπράκη. Ήρθε η ώρα να αποδείξει ότι υπάρχει δικαίωση, αφού δικαιοσύνη δεν αποδόθηκε ποτέ. Οι μεν παρακρατικοί φονιάδες και οι ηθικοί αυτουργοί τους αθωώθηκαν προκλητικά στη δίκη παρωδία του 1966, ο δε Τσαρουχάς βρήκε φρικτό θάνατο στα χέρια βασανιστών της χούντας, τον Μάιο του 1968. Θαυμάστε άπονη γραφειοκρατική γλώσσα. Ιδού το επίσημο διαβιβαστικό της Εισαγγελίας Εφετών Θεσσαλονίκης, με αριθμό πρωτοκόλλου 12616/62, προς τον κ. Γραμματέα Εφετών. Αναγράφεται επί λέξει: «Πέμπομεν υμίν συνημμένως τα πειστήρια (εν χαρτοκιβώτιον περιέχον την ενδυμασία του αποβιώσαντος Γρηγ. Λαμπράκη και Κων. Τσαρουχά), ανήκον εις την κατά του Σπυρίδωνος Γκοτζαμάνη ποινικήν δικογραφίαν, προσδιορισθείσαν εις την δικάσιμον της 3ης Οκτωβρίου 1966 του Κακουργιοδικείου Θεσσαλονίκης και παρακαλούμεν για την κατά Νόμον καταχώρησίν των εις τα παρ’ υμίν οικεία βιβλία και εν καιρώ ενέργειαν των νομίμων». Αυτό λέμε. Η «εν καιρώ ενέργεια των νομίμων» εκκρεμεί ακόμη.

Γιώργος Ι. Αλλαμανής [[email protected]]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.