Επισημάνσεις

Η εκδίκηση του ταγέρ / Η Μαρίνα και το ντιζάιν / «Τα λεφτά μας πίσω» / Περπατώντας στο πράσινο / Bloggers προς αποφυγήν / Σώστε τον Τεν Τεν

Η εκδίκηση του ταγέρ

Μια έκπληξη μας επεφύλασσαν η Daniella Dessi και ο Fabio Armiliato, που τραγούδησαν την προπερασμένη Τετάρτη το βράδυ στο Μέγαρο Μουσικής άριες από όπερες του Τζιάκομο Πουτσίνι. Όχι, δεν είχαν γκεστ σταρ την κυρία Ελισάβετ και, όχι, δεν ακούστηκε η επιτυχία της «Πού είναι ο Βάγκνερ, πού είναι ο Πουτσίνι / μες στην ανωμαλία έχουμε γίνει». Τουναντίον, όλα κύλησαν πολιτισμένα και τα σεπτά ήθη δεν κινδύνεψαν. Το κοινό ανέδιδε το εξαφανισμένο πια απ’ τις προθήκες άρωμα της παλιάς μεσοαστικής Δεξιάς. Κόπιες από Σανέλ ταγεράκια που περίμεναν υπομονετικά στις ναφθαλίνες ώσπου να πάρουν την εκδίκησή τους, μαλλιά κοκαλωμένα σε στάσεις παλαιών θριάμβων, τακουνάκια έως τέσσερις πόντους. Μοναδικό στοιχείο εκτροπής το μακιγιάζ στα μάτια, που ατιθάσευτο έτρεχε ελεύθερο εκτός περιγραμμάτων. Πιστή στο κοινό της η διάσημη σοπράνο ανέσυρε από την γκαρνταρόμπα της δύο σύνολα από την πιο καλή της μοδίστρα. Ένα τολμηρό κόκκινο με άπειρο τούλι στο ίδιο χρώμα και υπερβολικά ακάλυπτο για την ηλικία της ντεκολτέ, όπως σχολιάστηκε στο διάλειμμα, και ένα δεύτερο στο χρώμα του σάπιου μήλου. Και στις δύο περιπτώσεις οι σκερτσόζικες ιδέες της μοδίστρας καταχειροκροτήθηκαν. Ο τενόρος, αντίθετα, προτίμησε ένα πιο σύγχρονο ύφος, επηρεασμένο από τους Έλληνες συναδέλφους του στην Ιερά οδό: έντονα λαμέ υποκάμισο, ζώνη με στρας αγκράφα, λουστρινένια παπούτσια. Τα μαλλιά του περασμένα μια ψιλή περμανάντ, κοντά μπροστά και πίσω μακριά ως τους ώμους, θαρρείς ένα ανεπαίσθητο hommage στις ομορφιές της ελληνικής υπαίθρου.

Η Μαρίνα και το ντιζάιν

Ποια η σχέση της κυρίας Μαρίνας Λαμπράκη-Πλάκα με το σύγχρονο ντιζάιν; Προφανώς καμία, αν κρίνουμε από όσα ειπώθηκαν κατά τη διάρκεια πρόσφατης επίσκεψής της σε κατάστημα που φιλοξενεί μερικές από τις επιφανέστερες εταιρείες του χώρου. Ρώτησε λοιπόν η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης τον ιδιοκτήτη πόσο κοστίζει μια κίτρινη καρέκλα Kartell που της χτύπησε στο μάτι. Όταν έμαθε την τιμή, 80 ευρώ, ανεφώνησε «Α! Είναι πολύ ακριβή!». Δικαίωμά της φυσικά να μη θέλει να δώσει το όποιο ποσό για μία καρέκλα, το γεγονός όμως ότι τα βρήκε «όλα αυτά υπερεκτιμημένα» (εννοώντας όλα τα αντικείμενα σύγχρονου ντιζάιν) φανερώνει μιαν αδικαιολόγητη άγνοια που δεν αρμόζει στην αιώνια αγαπημένη τού Ελ Γκρέκο.

«Τα λεφτά μας πίσω»

Τελικά η Τζούλι Άντριους κρύβει κάτι ελληνικό μέσα της. Εμφανίστηκε σε μια συναυλία που προωθήθηκε ως το come back της έπειτα από δεκαετίες (ελληνιστί, «δυναμική επιστροφή») και «εξαφανίστηκε» από τη σκηνή ως δια μαγείας, λέγοντας κανά-δυο τραγουδάκια (ελληνιστί, «αρπαχτή»). Μόνο που οι Άγγλοι δεν είναι Έλληνες. Δεν χαράμισαν το γνωστό βρετανικό τους φλέγμα σε γιουχαΐσματα. Σηκώθηκαν από τις αναπαυτικές πολυθρόνες του O2 Arena και αποχώρησαν. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι, φεύγοντας, πολλοί από αυτούς δεν παρέλειψαν να ζητήσουν τα λεφτά τους πίσω. Η εταιρεία AEG που διαχειρίζεται τον συναυλιακό χώρο O2, παρότι τόνισε ότι ήταν σαφής για το τι πρόκειται να δει το κοινό, δήλωσε ότι όλες οι αιτήσεις θα εξεταστούν κατά περίπτωση. Σε περιόδους κρίσης, 150 ευρώ δεν είναι και λίγα. Ακόμα και αν «η τιμή των εισιτηρίων αντικατοπτρίζει το πόσο σπάνια εμφανίζεται μια σταρ διεθνούς βεληνεκούς». Ποιος από εμάς έχει τολμήσει να ζητήσει τα λεφτά του πίσω έπειτα από μια αρπαχτή; Κι ακόμα χειρότερα, ποια εταιρεία τόλμησε «να το σκεφτεί κατά περίπτωση» να μας αποζημιώσει για το απεχθές θέαμα; Στην Ελλάδα έχουμε αποκτήσει αναισθησία στην κλεψιά. Όπως στην πολιτική, έτσι και στην καλλιτεχνική ζωή, το σύνθημα «τα λεφτά μας πίσω» έχει παραμείνει ξεθωριασμένο σε κάποιους τοίχους για να μας θυμίζει ότι κάποιος μας έκλεψε και ότι κανένας δεν θα μας τα επιστρέψει.

Ελίνα Μπέη

Bloggers προς αποφυγήν

Ένας θαυμαστός καινούργιος κόσμος ή άλλη μια αποθήκη σκουπιδιών του σύμπαντος, όπου καθένας μπορεί να πετάξει ό,τι τον βαραίνει, από την έπαρση μέχρι την περιφρόνησή του, από τη ζήλεια του ως τα πιο εξωφρενικά όνειρά του; Η διαδικτυακή κοινωνία των bloggers (ζουν ανάμεσά μας και είναι χιλιάδες) θα μπορούσε να φέρει την επανάσταση στην ενημέρωση. Όμως, στην Ελλάδα έρχεται για να επιβεβαιώσει κάτι που μοιάζει να έχουμε ξεχάσει: ότι η (σωστή) δημοσιογραφία είναι «επιστήμη», την οποία μπορείς να ασκήσεις μόνο όταν κατέχεις τη γνώση και τη μεθοδολογία. Και όταν έχεις ήθος. Ανεπιβεβαίωτες και ψευδείς πληροφορίες, κακογραμμένες ειδήσεις (που συχνά μόνο ειδήσεις δεν είναι), υπερπροβολή του trash, άδικες επιθέσεις που εξυπηρετούν «σκοτεινά» συμφέροντα σε συγκεκριμένους στόχους, υποκουλτούρα και πολιτιστική φτήνεια: αυτά (και άλλα χειρότερα) παρέχουν σε μεγάλο βαθμό τα ελληνικά blogs – όχι ότι δεν υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις. Η πληροφόρηση στα χέρια των ανίδεων γίνεται παραπληροφόρηση. Το δικαίωμα του καθενός να λέει τη γνώμη του δημοσίως παραμένει, βεβαίως. Το παιχνίδι όμως, όπως όλα τα παιχνίδια, έχει και όρους, οι οποίοι συχνά-πυκνά καταπατούνται. Όχι μόνο από άγνοια…

Περπατώντας στο πράσινο

Πολλοί Αθηναίοι αγνοούμε ακόμα και το πού βρίσκεται. Η Βασιλίσσης Όλγας είναι μια από τις πιο ήσυχες λεωφόρους της Αθήνας, ο δρόμος που χωρίζει τον Κήπο του Ζαππείου με τον αρχαιολογικό χώρο του Ολυμπιείου. Αραιή κίνηση, μόνο το πέρασμα του τραμ διαταράσσει την ασυνήθιστη για Αθήνα ησυχία. Πριν κάποιες ημέρες η υπουργός Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής Τίνα Μπιρμπίλη ανακοίνωσε τη δημοπράτηση της πεζοδρόμησης της λεωφόρου έχοντας δίπλα της την Πρόεδρο της Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων και Αναπλάσεων κ. Ντόρα Γαλάνη. Η πεζοδρόμηση της Βασιλίσσης Όλγας είχε εξαγγελθεί προ δεκαετίας τουλάχιστον, ως η πρώτη πράξη της ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων της πρωτεύουσας από το Παναθηναϊκό Στάδιο μέχρι τον Κεραμεικό. Τελικά το σχέδιο υλοποιήθηκε κατά τα τρία τέταρτα. Η «φυσική» ενοποίηση δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί καθώς τα φιλόδοξα σχέδια προσέκρουαν στην καθημερινότητα της πόλης. Πώς να ενοποιήσεις τον αρχαιολογικό χώρο του Ολυμπιείου με την Ακρόπολη ή το Καλλιμάρμαρο όταν παρεμβάλλονται τα εξίσου «φυσικά» εμπόδια δύο κρίσιμων κυκλοφοριακά οδικών αρτηριών της Αθήνας, η λεωφόρος Αμαλίας και η Βασιλέως Κωνσταντίνου; Ποιος θα έπαιρνε την ευθύνη για έργα υπογειοποίησης των δύο δρόμων σε περιοχές γεμάτες αρχαία; Επί της ουσίας δηλαδή η πεζοδρόμηση της Βασιλίσσης Όλγας γίνεται για το θεαθήναι. Αλλά μερικές φορές και το «θεαθήναι» έχει ουσία. Αφού στην περίπτωσή μας κανένας αρχαιολογικός χώρος δεν ενοποιείται, ας εστιάσουμε στα οφέλη της παρούσας πεζοδρόμησης που έχουν να κάνουν με την ενοποίηση των χώρων πρασίνου του Ζαππείου και του Εθνικού Κήπου με έναν άλλο ελεύθερο δημόσιο χώρο, το Ολυμπιείο. Ο συγκεκριμένος αρχαιολογικός χώρος είναι από μόνος του μια όαση πρασίνου στο κέντρο της πόλης και μέχρι πριν από λίγα χρόνια ένας Αθηναίος μπορούσε να διασχίσει κάθετα την περιοχή και να περάσει από την Πύλη του Αδριανού στην Αγία Φωτεινή ή στο κολυμβητήριο. Σήμερα δεν μπορεί. Είναι περιφραγμένος. Θα ζητούσαμε πολλά αν έπεφταν οι περισσότερες περιφράξεις και προχωρούσαμε σε μια ουσιαστική «πράσινη» ενοποίηση Ζαππείου και Ολυμπιείου;

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Σώστε τον Τεν Τεν

Απ’ τη μια, ένας Κονγκολέζος προσπαθεί να σταματήσει την κυκλοφορία του «Τεν Τεν στο Κονγκό», επειδή θεωρεί ότι προβάλλει εθνικά στερεότυπα. Απ’ την άλλη, Μωαμεθανοί απειλούν τους δημιουργούς του «South Park» επειδή έδειξαν τον θρησκευτικό τους ηγέτη με στολή αρκούδας. Στο μέσον, κάποιοι που λατρεύουν τον «Τεν Τεν» και το «South Park». Όχι επειδή θίγουν ένα έθνος, μια θρησκεία ή μια προκατάληψη. Διότι απλά είναι έργα τέχνης με ιδιαίτερο χιούμορ. Και έτσι θα πρέπει να αντιμετωπιστούν. Ειδάλλως θα γίνουν οι αποδιοπομπαίοι τράγοι πολιτικών τύπου Σαρκοζί και άλλων συναφών Ευρωπαίων, που απαγορεύουν τη μαντίλα αλλά επιτρέπουν τους σταυρούς, ορίζοντας αυθαίρετα το πολιτικά ορθό. Ήταν ρατσιστής ο Ερζέ; Είχε δηλώσει πάντως μετανιωμένος για τον «Τεν Τεν στο Κονγκό», λέγοντας ότι ήταν μια νεανική αμαρτία. Τότε όμως ήταν 1930. Ο Ματ Στόουν και ο Τρέι Πάρκερ, δημιουργοί του «South Park», είναι αμετανόητοι πλακατζήδες. Χλευάζουν κάθε προκατάληψη, απ’ όπου και αν προέρχεται – στο ίδιο επεισόδιο άλλωστε με τον Μωάμεθ-αρκούδα, ο Χριστός παρακολουθούσε πορνό και ο Βούδας ήταν ναρκομανής. Η εποχή μας επιτρέπει στο δίδυμο να δηλώνει τη δημιουργική του αυθάδεια. Γιατί απλά όποιος δεν γελά, γιατί δεν αλλάζει κανάλι ή δεν αγοράζει ένα άλλο βιβλίο; Σίγουρα θα βρει μια φυλλάδα ή ένα τηλεριάλιτι που θα ικανοποιήσει την αισθητική του.

Ελίνα Μπέη

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.