Συν & Πλην

– Στην Άντζελα Μπρούσκου για τον «Τίτο Ανδρόνικο». Αίμα, δάκρυα και φόνοι. Πολύ όμως αίμα. Πολλή δηθενιά. Πολλή μοντερνιά (;). Είναι κρίμα ένα έργο που δεν ανεβαίνει συχνά να τυγχάνει αυ- τής της παράστασης. Ο Μηνάς Χατζησάββας κάνει ό,τι μπορεί, ο Θέμης Πάνου το ίδιο. Από τους καλύτερους ρόλους εκείνος της Παρθενόπης Μπουζούρη, ίσως γιατί την περισσότερη ώρα δεν μιλάει.

ΠΛΗΝ

– Στην Άντζελα Μπρούσκου για τον «Τίτο Ανδρόνικο». Αίμα, δάκρυα και φόνοι. Πολύ όμως αίμα. Πολλή δηθενιά. Πολλή μοντερνιά (;). Είναι κρίμα ένα έργο που δεν ανεβαίνει συχνά να τυγχάνει αυ- τής της παράστασης. Ο Μηνάς Χατζησάββας κάνει ό,τι μπορεί, ο Θέμης Πάνου το ίδιο. Από τους καλύτερους ρόλους εκείνος της Παρθενόπης Μπουζούρη, ίσως γιατί την περισσότερη ώρα δεν μιλάει.

– Στον γάλλο σκηνοθέτη Λοράν Σετουάν για το «Λεόντιος και Λένα». Χαριτωμένο παιχνίδι έτσι όπως το συνέλαβε, μακράς διάρκειας ωστόσο. Η διάσπαση των ρόλων σε περισσότερο από έναν ηθοποιούς υπέβαλλαν συνεχώς τον θεατή σε ένα κουίζ «ποιος είναι ποιος». Aργοί ρυθμοί, επαναλήψεις, χαλαρότητα και μονοτονία έβαζαν σε δοκιμασία την υπομονή του θεατή. Δεν ήταν μόνο η περιρρέουσα πλήξη σε ήρωες και ηθοποιούς που χαρακτήριζε την παράσταση, αλλά η εξαπάτηση ότι αυτό λέγεται σκηνοθεσία κι όχι αυτοσχεδιασμοί επιπέδου δραματικής σχολής.

– Η Ριάνα εμφανίζεται την Τρίτη στο Γήπεδο Καραϊσκάκη και αν γνώριζε όσα θα ειπωθούν γι’ αυτή στα μεσημεριάτικα τηλεοπτικά πάνελ ίσως και να προτιμούσε να ματαιώσει την άφιξή της. Είναι ικανοί οι «πανελίστες» (νέο επάγγελμα είναι αυτό) να κάνουν τη Ριάνα… Δέσποινα Βανδή. Η Βανδή πάντως Ριάνα δεν γίνεται με τίποτα, όσα… κους-κους κι αν κάνουν!

– Να πας να ακούσεις τον Ζμπίγκνιου Πράισνερ την Κυριακή στο Μέγαρο Μουσικής και να πέσεις πάνω στον Μανώλη Λιδάκη. Τι να κάνεις, η τέχνη θέλει θυσίες!

– Στον Γιάννη Σπανό, γιατί επιμένει αυτάρεσκα να αισθάνεται πρωταγωνιστής ενώ όλα και όλοι έχουν γύρω αλλάξει. «Είμαι ενεργός και παρών», ισχυρίζεται. Και εξηγεί: «Γράφω τραγούδια τα οποία δίνω κατά καιρούς σε διάφορους τραγουδιστές, μόνο που δεν ακούγονται πολύ, γιατί δυστυχώς τα ραδιόφωνα πλέον λειτουργούν με προεπιλεγμένα τραγούδια». Άλλες εποχές, άλλες αντιλήψεις. Και το γνωστό ρεφρέν της γκρίνιας από τη δεκαετία του ’80: φταίνε τα… κομπιούτερ. «Εγώ δεν μπορώ να γράψω τραγούδια σε κομπιούτερ, όπως θέλουν οι υπεύθυνοι των σημερινών δισκογραφικών εταιρειών, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν έχουν και ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική». Καλά ήτανε 50 χρόνια στο τραγούδι. Φτάνει.

– «Τηλεφωνήστε για να στηρίξετε τον αγαπημένο σας τραγουδιστή, χορευτή κλπ.». Οι τηλεπαρουσιαστές φωνάζουν, πωρώνουν το κοινό να ψηφίσει, αλλά δεν αναφέρουν ποτέ τη χρέωση: 1,21 ευρώ το κάθε τηλεφώνημα σε καιρό οικονομικής κρίσης. Πολλά δεν είναι για να ψηφίσεις ένα ψώνιο;

– Αντιδράσεις υπήρξαν για τις περικοπές στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου που ανακοινώθηκαν την περασμένη εβδομάδα. Αδίκως. Οι φορείς που διαμορφώθηκαν σε περιόδους (φαινομενικής) ευημερίας καλό είναι να μπουν στο μικροσκόπιο πλέον. Και με ψυχραιμία, χωρίς υπερβολές, να εξετασθεί επί της ουσίας το έργο τους. Και αν διαπιστωθεί, όπως στην περίπτωση του ΕΚΕΒΙ, ότι οι σπατάλες είναι τεράστιες και το έργο αμφισβητούμενο, τότε να επανεξετάζονται πρόσωπα, πράγματα και χρήματα. Τυχερό το ΕΚΕΒΙ που δεν καταργήθηκε όπως το ΕΚΕΘΕΧ. Να δούμε αν θα αποφασίσει να πάρει εν τέλει στα σοβαρά το έργο του.

– Με τον Μπομπ Ντίλαν ξεκινάει η ταλαιπωρία –συγγνώμη, η συναυλιακή σεζόν θέλαμε να πούμε– για το Terra Vibe στη Μαλακάσσα. Το Σάββατο. Η συναυλία του Ντίλαν εδώ αποτελεί τον πρώτο σταθμό της περιοδείας του. Μένει λοιπόν να ακούσουμε τι τραγούδια έχει επιλέξει να παρουσιάσει. Ας ελπίσουμε πως δεν θα παίξει τα πιο άγνωστά του. Το έχει κάνει στο παρελθόν, μη νομίζετε.

– Όταν ο Χατζηγιάννης έβγαινε και δήλωνε «η αντιπροσωπεία του έντεχνου έκλεισε», έπεσαν πάνω του να τον φάνε. Χρόνια μετά, αποδεικνύεται — δυστυχώς — προφητική η δήλωσή του. Αρκεί να ακούσει κανείς τους τελευταίους δίσκους των έντεχνων για να το καταλάβει. Υπάρχει φως στο τούνελ; Μάλλον ναι. Το εναλλακτικό είναι το νέο έντεχνο. Και οι εκπρόσωποί του (Monika, Lolek, The boy, Electric Litany, Monsieur Minimal, Gad, Film κ.ά.) είναι αυτοί που έχουν σήμερα το φως της έμπνευσης.

– Η οικονομική κρίση στο θέατρο φαίνεται κυρίως στα σκηνικά. Όλο πιο φτωχά, πιο λιτά, πιο μίζερα. Πιο άδειες σκηνές δεν είχαμε δει ποτέ. Και δεν ξέρουμε εάν είναι τυχαίο το γεγονός ή μια μυστική συνωμοσία – η συνωμοσία του λευκού εξυφαίνεται: πολύ άσπρο. Ψυχρό κι αδιάφορο.

ΣΥΝ

+ Στην Αννέζα Παπαδοπούλου, ηθοποιό ιδιαίτερης ιδιοσυγκρασίας, υποκριτικών δυνατοτήτων και συγκεκριμένης (από επιλογή) στάσης ζωής, που με τον ρόλο της Κλάρας στο «The New Electric Ballroom» μας θύμισε τον πολύ καλό της εαυτό. Εγκλωβισμός, εσωστρέφεια, ερωτική απογοήτευση, σε ένα έργο που αποτελεί τη θηλυκή εκδοχή –όχι όμως του ίδιου επιπέδου– της εξαιρετικής «Η φάρσα της οδού Γουόλγορθ». Και τα δύο του Έντα Γουόλς.

+ Στον Αλκίνοο Ιωαννίδη, διότι χωρίς κανένα «ταρατατζούμ», χωρίς ίχνος έπαρσης,

έδωσε στο Βερολίνο μία ακόμη συναυλία του πρώτου του συμφωνικού έργου, του «Moments of Face», το οποίο πρωτοπαρουσιάστηκε στην Αγία Πετρούπολη. Εισιτήρια προπωλημένα από καιρό, παρατεταμένο χειροκρότημα, θερμή υποδοχή από τους κριτικούς. Και μια «πονηριά» καθόλου υστερόβουλη: το έργο θα έρθει από το εξωτερικό στην Ελλάδα. Το φθινόπωρο θα παρουσιαστεί στο Μέγαρο Μουσικής. Για να αποφύγει ο δημιουργός τη γνωστή, μίζερη, εύκολη κριτική της ημεδαπής.

+ Χρειάστηκε να περάσουν πέντε χρόνια για να επιστρέψει πίσω από τις κάμερες, όμως ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης βρίσκεται ήδη εν μέσω γυρισμάτων για την καινούργια ταινία του «Man at Sea». Ίσως το πιο φιλόδοξο φιλμ του μέχρι τώρα, διαδραματίζεται ολόκληρο σε ένα δεξαμενόπλοιο που ταξιδεύει. Η κοφτερή ματιά του Γιάνναρη πάνω στην ελληνική κοινωνία δεν έγινε πάντα δεκτή με ενθουσιασμό από μια χώρα ναρκωμένη από τα ίδια της τα ψέματα (θυμηθείτε τον «Όμηρο»), αλλά τώρα που τα ψέματα τελείωσαν είναι ακόμη πιο επείγουσα και αναγκαία.

+ Στο Νederlands Dance Theater για τις υψηλής αισθητικής χορογραφίες που έφερε στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πως τα 50 χρόνια ζωής του δεν βαραίνουν τα πόδια των χορευτών του, αλλά ούτε και τη φαντασία των χορογράφων του. Μόνη παραφωνία ίσως η χορογραφία του Γίρζι Κίλιαν «Wings of Wax», η οποία και ήταν και έδειχνε παλιά (1997), συγκριτικά με τις άλλες δύο «Shoot the Moon», των Πολ Λάιτφουτ – Σολ Λεόν και «The Second Person» της Κρίσταλ Πάιτ. Φάνηκε άλλωστε και στο χειροκρότημα του κοινού, το οποίο έδειξε να μην ενθουσιάζεται με το παρωχημένα στυλιζαρισμένο κόνσεπτ της.

+ Στη Σοφία Φιλιππίδου διότι επέλεξε τον δύσκολο δρόμο της καλλιτεχνικής δημιουργίας: δουλεύει με φοιτητές, οικότροφους της Κρητικής Εστίας. Παρουσιάζει την «Παλιάτσων τραγωδία», τρία μονόπρακτα του 19ου αιώνα. Είναι τα έργα «Μεγάλα βάσανα» του Ζορζ Κουρτελίν, η «Βεγγέρα» του Ηλία Καπετανάκη και ο «Γάμος» του Άντον Τσέχοφ. «Όλο το θέμα είναι να πιστέψεις σε αυτό που κάνεις. Όχι, δεν είχα στόχο να βγάλω επαγγελματίες ηθοποιούς, αλλά ανθρώπους που ήθελαν να περάσουν καλά, να μάθουν και να γελάσουν». Μέχρι πού; Μέχρι εκεί απ’ όπου αντικρίζεις στο βάθος το λυτρωτικά παράλογο. «Στοχεύω στην τρελή χαρά, στο τρελό γέλιο» λέει.

+ Στον θερινό κινηματογράφο Λαΐς της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, που ίσως είναι η μοναδική στον κόσμο που κάνει προβολές… al fresco. Η υπέροχη ταράτσα με θέα την Ακρόπολη πάνω στην Ιερά Οδό δεν έχει πρόβλημα με τον ήχο κι έχει εξαιρετικά μεγάλη οθόνη. Ξεκίνησε πρόσφατα τις προβολές της και αυτή είναι η κατάλληλη εβδομάδα να την επισκεφθείτε, καθώς φιλοξενεί ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα στις ιταλίδες σκηνοθέτιδες, με καινούργιες αλλά και παλιότερες ταινίες. Ένας θερινός με ανοιχτωσιά, όμορφο περιβάλλον και προγραμματισμό που δεν… βαριέται.

+ Στον φωτογράφο Νίκο Μάρκου, διότι η νέα του έκθεση «Τόπος. Πτυχές του χώρου», που παρουσιάζεται στη Photobiennale της Θεσσαλονίκης, δείχνει τον κάματο μιας σπουδαίας προσωπικής διαδρομής από τη δεκαετία του ’80, όταν έδωσε τα πορτρέτα των τελευταίων κατοίκων στο «Γκαζοχώρι» (πριν η περιοχή αλλάξει ριζικά με την «Τεχνόπολη», το Μετρό και τα νυχτερινά κέντρα) μέχρι σήμερα.

+ Τσακνής – Μαχαιρίτσας στο «Αλ Τσαντίρι νιουζ» του Λάκη Λαζόπουλου. Είχαμε χρόνια να τους δούμε μαζί και μας άρεσε. Δεν έβγαλαν την αίσθηση «περασμένα μεγαλεία…» αλλά τη δύναμη του καινούργιου. Σαν να βρίσκονταν στην ίδια σκηνή για πρώτη φορά.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.