Απολίτιστη πολιτεία

O Αλέκος Αλβανός τις τελευταίες μέρες επανέρχεται στην αριστερά. Σαν τους παλιούς ροκάδες, προσπαθεί να κηρύξει πόλεμο στο σύστημα. Διεκδικεί την προσοχή του κοινού. Αλλά η ορχήστρα δεν υπακούει πια. Ξεκούρδιστα, τα όργανα τραβάνε το καθένα το δρόμο του

Αλέκος Αλαβάνος: Ο χαμένος δεν παίρνει τίποτα

Τις τελευταίες μέρες επανέρχεται στην αριστερά. Σαν τους παλιούς ροκάδες, προσπαθεί να κηρύξει πόλεμο στο σύστημα. Διεκδικεί την προσοχή του κοινού. Αλλά η ορχήστρα δεν υπακούει πια. Ξεκούρδιστα, τα όργανα τραβάνε το καθένα το δρόμο του

Έχει συμβεί ακόμα και στους πιο μεγάλους ροκ σταρ. Μερικά χρόνια πριν, μπορεί να αλώνιζαν, να γέμιζαν τα στάδια, να είχαν μεγάλο κοινό. Κι ύστερα, άλλαξαν οι καιροί, χτύπησε το γήρας την πόρτα, τα πλήθη μετακόμισαν σε άλλους σταρ. Οι παλιοί, όμως, δεν το βάζουν κάτω. Επίμονοι, δεν θέλουν να καταλάβουν ότι ο χρόνος τούς ξεπέρασε. Συνεχίζουν να θέλουν να παίζουν. Δεν έχουν φωνή; Ε, και; Δεν τους βγαίνουν οι νότες; Υποτίθεται ότι υπερασπίζονται με το πάθος τους τη δουλειά τους, υποτίθεται επίσης ότι αυτό το πάθος πρέπει να ακούγεται δυνατά. Κάπως έτσι, κάποιο κοινό μένει. Νοσταλγοί, παλιοί φίλοι, κάποιοι που ανακάλυψαν στη στροφή τον παλαιό μύθο… Είναι ένα κοινό που λατρεύει κάτι παλαιό, που ξεθώριασε και φεύγει. Πώς το έλεγε ο Νίκος Νικολαΐδης: ο χαμένος τα παίρνει όλα. Ο Αλέκος Αλαβάνος δεν ήταν ποτέ του ροκ σταρ. Ούτε η ζωή του είχε πολύ ηλεκτρισμό. Γόνος αστών από την Τήνο, με παππού, πατέρα και αδελφό βουλευτές, το βέβαιο είναι ότι θα έμαθε κάποια κλασικά ακούσματα, ως παιδί. Όταν όμως το παιδί μεγάλωσε, συνελήφθη στη δικτατορία, στρατεύτηκε στη νεολαία του ΚΚΕ και ανέβηκε γρήγορα τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας του κόμματος, οι μουσικές ήταν εμβατηριακές και εγερτήριες, θούρια και μαρς του αγώνα, αντάρτικα και Θεοδωράκης. Με τέτοιες μουσικές στα αυτιά του, άρχισε να ταξιδεύει τακτικά στις Βρυξέλλες, μια που από το 1981 ήταν ευρωβουλευτής του ΚΚΕ. Ύστερα, πολύ σύντομα, ο ανερχόμενος Αλέκος ξεστράτισε από το κόμμα, μετά το 1989 βρέθηκε στον Συνασπισμό όπου, με καθυστέρηση μεν αλλά και με μεγάλη ζέση, πίστεψε στη δυναμική των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων. Όσο πιο δυτικά δήλωνε ο πολιτικός χώρος που εξέφραζε τον Αλέκο Αλαβάνο, τόσο πιο ανατολικός γινόταν ο ρυθμός που εξέφραζε τον ψυχικό του κόσμο. Η δεκαετία του 1990 τον βρίσκει να λατρεύει τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και να εκφράζεται με ούτια και λοιπά μπουζουκοειδή, τα οποία ασφαλώς πάντρευε με ήχους βαλκανικούς, με ακορντεόν και τζίπσι κινγκς. Ήταν η περίοδος που ένα κομμάτι της αντιευρωπαϊκής Αριστεράς λάτρευε τον Μιλόσεβιτς σαν Ντε Γκολ των Βαλκανίων, πίστευε ότι ο Οτσαλάν θα διαλύσει την Τουρκία και υπερασπιζόταν το έθνος έναντι της ευρωπαϊκής ιδέας λέγοντας ότι αυτό δεν είναι εθνικισμός αλλά πατριωτισμός. Η εποχή όπου ο Αλέκος Αλαβάνος περίμενε. Τη δόξα; Το θρίαμβο; Τις «μεγάλες αφηγήσεις», που θα επέτρεπαν στα θούρια και στα μαρς να συδαυλίσουν τη φωτιά της επανάστασης; Ο Αλέκος Αλαβάνος, πάντως, κάποια στιγμή άφησε την Ευρώπη, επέστρεψε Ελλάδα και μιλώντας τη γλώσσα των συνθημάτων διεκδίκησε τον Συνασπισμό. Και μπλαμπλαμπλά δημοκρατία, μπλαμπλαμπλά τον εκλέξανε. Μπήκε στην Κουμουνδούρου το 2004, αλλά δεν βολευόταν γιατί δεν είχε τα κλειδιά του μαγαζιού. Οι ανανεωτικοί, η παράδοση του ΚΚΕ εσωτερικού δηλαδή, ήταν γι’ αυτόν το σοβαρότερο εμπόδιο. Ύστερα προσπάθησε να διευρύνει λιγάκι το τοπίο, πριμοδότησε τη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ και των διαφόρων συνιστωσών και, επιλέγοντας να κουρδίσει την ορχήστρα, αποχώρησε για τη Βουλή αφήνοντας στο πόδι του τον καλό μαθητή του, τον Αλέξη Τσίπρα. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Τις τελευταίες μέρες, ο Αλέκος Αλαβάνος επανέρχεται στην αριστερά. Σαν τους παλιούς ροκάδες, προσπαθεί να κηρύξει πόλεμο στο σύστημα. Διεκδικεί την προσοχή του παλιού κοινού. Αλλά η ορχήστρα δεν υπακούει πια. Ξεκούρδιστα, τα όργανα τραβάνε το καθένα το δρόμο του. Οι οιωνοί λένε ότι οι Ανανεωτικοί περιμένουν το συνέδριο του ΣΥΝ, που αρχίζει σήμερα Πέμπτη. Αν αποχωρήσουν, θα μείνει ένα κομμάτι αριστερό ρεύμα στον Τσίπρα και κάτι μικρό και πολύ αριστερίστικο στον Αλέκο Αλαβάνο. Αλλά το κλειδί της Κουμουνδούρου θα το έχουν άλλοι – και δεν εννοώ το κλειδί του σολ.

ΣΥΝ

Μοντέρνο, νευρικό, σκηνικά άψογο, με σπουδαίους ηθοποιούς (Χρήστος Λούλης ούμπερ άλες) οι οποίοι και κατακτημένη τεχνική έχουν και δούλεψαν σκληρά. Ο Νίκος Μαστοράκης είναι η πρώτη ευχάριστη έκπληξη του Φεστιβάλ Αθηνών. Το έργο του Τόνι Κούσνερ «Angels in America» επιχειρεί μια τομή στην Αμερική την εποχή της έξαρσης του AIDS και του νέου ρατσισμού που τροφοδότησε σε συνδυασμό με την άνοδο της θρησκευτικής Δεξιάς. Μοναδικό μειονέκτημα, η διάρκεια. Αν ο σκηνοθέτης έκοβε μερικά αποσπάσματα πρόζας που, ήδη, έχουν χάσει τμήμα της επικαιρότητάς τους (μην ξεχνάτε ότι το έργο είχε γραφτεί πριν την 11η Σεπτεμβρίου), ίσως να είχε αποφευχθεί και η κούραση του δεύτερου μέρους. Και να είχε αναβλύσει πιο αυθόρμητο και πιο διαρκές το χειροκρότημα.

ΠΛΗΝ

Η ελληναρία δεν βάζει μυαλό. Η Eurovision έσπασε τις θεαματικότητες, τα «ώπα» του Αλκαίου θεωρήθηκε ότι εκφράζουν τη σύγχρονη Ελλάδα κι ας καεί το πελεκούδι, οι λαϊκές ζώνες της τηλεόρασης χωρίζανε τους Ευρωπαίους σε φιλέλληνες και εχθρούς ανάλογα με τους πόντους που έδιναν, όταν ψήφιζαν, στην ελληνική συμμετοχή. Δεν αξίζει να συζητάμε ούτε για χαβαλέ. Ευτυχώς που χάσαμε.

Λία Παραλία

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.