Επισημάνσεις

Ποιος είναι αυτός στη σκηνή; / Το χιούμορ που προκαλεί / Μαζικότητα ή καλό γούστο; / Οι άλλοι μίνιμαλ, εμείς βλαχομπαρόκ / Το πείσμα της Μπρούσκου / Μετακομίζω και αναβαθμίζομαι / Ακριβό μου ουρητήριο

Ποιος είναι αυτός στη σκηνή;

Ο Μπομπ Ντίλαν πρέπει να ήταν εκείνη η κουκίδα στο βάθος του Terra Vibe. Ήταν το μόνο που μπορούσαμε να διακρίνουμε, αυτόν (μάλλον) και το καπέλο του. Δεν εννοείται πουθενά στον κόσμο συναυλία με δέκα χιλιάδες κόσμο και να μην διαθέτει γιγαντοοθόνες εκατέρωθεν της σκηνής. Αδιανόητο. Ακόμα και σε live με λιγότερο κοινό, τα video wall θεωρούνται εκ των ων ουκ άνευ. Πόσω μάλλον για συναυλίες, όπως εκείνη του Ντίλαν, που στηρίζονται στη μουσική και δεν διαθέτουν ούτε εφέ, ούτε τίποτε. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο περίεργο παρασκήνιο (να μην ήθελε ο καλλιτέχνης ας πούμε), αν όμως δεν ισχύει κάτι ανάλογο, η στάση της διοργανώτριας εταιρίας απέναντι στο κοινό θεωρείται τουλάχιστον προσβλητική. Έλλειψη σεβασμού σε ανθρώπους που πλήρωσαν 45 και 50 ευρώ και ταξίδεψαν 60 χιλιόμετρα μέχρι τη Μαλακάσα προκειμένου να απολαύσουν έναν από τους μεγαλύτερους τραγουδοποιούς της Αμερικής. Δεν νομίζω πως θα το ευχαριστήθηκαν και πολύ. Εκτός από εκείνους τους θεατές που βρίσκονταν μπροστά, όλοι οι υπόλοιποι άρχισαν να «σκοτώνουν» την ώρα τους (αν όχι τον διπλανό τους) μετά από τέσσερα-πέντε τραγούδια. Είναι και ο ίδιος ο Ντίλαν που ακούγεται βαρετός στα live του με το γνωστό, μονότονο, στιλ του στο τραγούδι, έτσι στη σκηνή δεν είχες να δεις κάτι άλλο παρά (να ακούσεις) μία καλή μπάντα. Τη βραδιά που παίζουν οι Massive Attack στη Μαλακάσα, τον Ιούλιο, πραγματοποιείται και ο τελικός του Μουντιάλ. Η διοργανώτρια εταιρία προσανατολίζεται να τοποθετήσει γιγαντοοθόνες στο χώρο ώστε κάποιοι από τους θεατές να παρακολουθούν παράλληλα και ποδόσφαιρο. Λέτε τελικά να είναι αυτή η μόνη μας ελπίδα να δούμε video wall στο (πανέμορφο κατά τα άλλα) Terra Vibe;

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Το χιούμορ που προκαλεί

Οι τρομαγμένες αντιδράσεις για την αφίσα της Gay Pride της Αθήνας (Σάββατο 5 Ιουνίου, 6.00 μ.μ., πλατεία Κλαυθμώνος), η οποία με φόντο τα ψαχνωμένα πόδια των τσολιάδων που φρουρούν τον Άγνωστο Στρατιώτη γράφει «Είμαστε παντού», είναι η περίτρανη απόδειξη της σύγχυσης, της υποκρισίας και της χωριατιάς μας. Στη χώρα που πολλοί «το κάνουν» (έστω, «το δοκιμάζουν») αλλά ελάχιστοι βγαίνουν να το παραδεχτούν, η διαφορετικότητα καταδικάζεται τώρα και για το χιούμορ της. Βγήκαν, ξανά, οι αδέκαστοι (και αγέλαστοι) φρουροί της ηθικής μας και κατηγόρησαν εκείνους που με την εν λόγω καταχώρηση αμαύρωσαν την τιμή των ηρωικών τσολιάδων, οι οποίοι ήταν, είναι και θα είναι άντρες με τα ούλα τους. Και με τα τσαρούχια τους. Τι να τους πεις; Ότι αν εξακολουθούν να συγχέουν τον καλώς εννοούμενο ανδρισμό – δηλαδή τη γενναιοδωρία, την ειλικρίνεια, τον σεβασμό προς τους άλλους, την αυταπάρνηση και την αξιοπρέπεια – με την ιδιαίτερη σεξουαλική έκφραση του καθενός (η οποία αφορά μόνο εκείνον και την ή τον σύντροφό του, ακόμα και αν είναι τσολιάς) εξακολουθούν να κοιμούνται με τα τσαρούχια; Μετατρέποντας την Ελλάδα (του από αρχαιότητος ομόφυλου έρωτα και της Δημοκρατίας) σε Ελλαδιστάν της συντήρησης και του σκοταδισμού;

Χαρά Αργυρίου

Μαζικότητα ή καλό γούστο;

Διαδήλωση ή γιορτή; Πανηγύρι ή δήλωση παρουσίας; Μοιάζει παράδοξο, αλλά μερικές από τις ουσιαστικότερες αναζητήσεις για την ουσία του αθηναϊκού Gay Pride, έγιναν με αφορμή την επικείμενη συμμετοχή της Έλενας Παπαρίζου και της Τάμτα στη γιορτή υπερηφάνειας που θα γίνει το Σάββατο στην Αθήνα. Μερίδα καλλιτεχνών όπως ο Μιχάλης Δέλτα βρίσκουν την επιλογή των ποπ τραγουδιστριών, άστοχη και κακόγουστη, οι διοργανωτές υποστηρίζουν πως η παρουσία δυο αναγνωρίσιμων «ειδώλων» θα φέρει περισσότερο κόσμο στη γιορτή. Πράγμα που γεννά ένα ακόμη αγωνιώδες ερώτημα: μαζικότητα ή καλό γούστο; Και ναι, ίσως η μαζικότητα να είναι απαραίτητη σε μια εκδήλωση που θέλει να κάνει τη διαφορετικότητα ορατή, αλλά μήπως οι συγκεκριμένες επιλογές επιβεβαιώνουν ένα κουρασμένο κλισέ που θέλει τους gay να λατρεύουν «θεές» ακόμη κι αν αυτές βρίσκονται ένα τουλάχιστον σκαλί πιο κάτω από τις απόλυτες (του κακού γούστου) Βίσση και Βανδή;

Γιώργος Ν. Κορωναίος

Οι άλλοι μίνιμαλ, εμείς βλαχομπαρόκ

Μαζί με τις… πεταλούδες της Λευκορωσίας, η εμφάνιση της ελληνικής αποστολής και του Γιώργου Αλκαίου ήταν ό,τι πιο κακόγουστο είχε να επιδείξει η εφετινή Eurovision. Κρίση σε όλη την Ευρώπη, αλλά αυτό στον διαγωνισμό έκανε καλό. Η Νορβηγία διοργάνωσε με άψογο τρόπο την πιο λιτή εκδήλωση. Η Γερμανία κέρδισε με χαρακτηριστική άνεση την πρωτιά με ένα τραγούδι το οποίο η 19χρονη τραγουδίστρια απέδωσε χωρίς λούσα και περιττά στολίδια. Η δε ενορχήστρωση του ντανς κομματιού είχε κάτι από τα alternative στοιχεία της βερολινέζικης σχολής. Η ίδια κρίση που τους άλλους τους οδήγησε στο μίνιμαλ, εμάς μας έριξε στον βλαχομπαρόκ εαυτό μας και σε μία από τις χειρότερες ιστορικά εμφανίσεις μας. «Τότε γιατί μας ψήφισαν μέσα στη δεκάδα;», θα αναρωτηθείτε. Η απάντηση είναι απλή. Από τότε που υπάρχει το televoting στη Eurovision, η Ελλάδα καταλαμβάνει θέσεις εντός δεκάδας, γιατί εκεί τη φέρνουν οι συμμαχίες της. Μπορεί να θέλουμε να παριστάνουμε το ανάδελφο έθνος, η αλήθεια όμως είναι άλλη: Μετά τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας, τα Βαλκάνια έχουν διασπαστεί σε… εκατό κομμάτια. Κι εμείς παίρνουμε γειτονικές ψήφους σχεδόν από παντού. Προσθέστε στους γείτονές μας τους Κύπριους φοιτητές του Λονδίνου, τους εργάτες στη Γερμανία, τους σουβλατζήδες των Βρυξελλών και την ελληνική κοινότητα στη Σουηδία και θα βγάλετε τη συνήθη βαθμολογία μας. Είτε με Βίσση είτε με Καλομοίρα, είτε με Σάκη είτε με Αλκαίο, μία θέση στη δεκάδα είναι εξασφαλισμένη. Η πρωτιά ήρθε με την Παπαρίζου, όταν προστέθηκε λόγω της διπλής της ιθαγένειας το σκανδιναβικό μπλοκ στις ψήφους μας. Τόσα δισεκατομμύρια τζάμπα λοιπόν, τόσο promo χαμένο για τους «θεούς» Σάκη και Βίσση, που αντί να προσθέσουν βαθμούς έκοψαν, με την έπαρση με την οποία διαχειρίστηκαν τις συμμετοχές τους σε επίπεδο δημοσίων σχέσεων. Ένας τραγουδιστής από τα αζήτητα, μία χορογραφία τύπου Δαλιανίδη και ένα «ώπα» είναι αρκετά. Τα υπόλοιπα ήταν λεφτά πεταμένα τον καιρό που (νομίζαμε ότι) είχαμε…

Το πείσμα της Μπρούσκου

Χρήματα δεν υπάρχουν, της είπε ο Γιάννης Χουβαρδάς όταν εκείνη του πρότεινε πριν από μήνες να σκηνοθετήσει τον Τίτο Ανδρόνικο, την πρώιμη και αιματηρή αυτή τραγωδία του Σαίξπηρ. Κάποιος άλλος στη θέση της δεν θα δεχόταν φαντάζομαι να ρισκάρει με ένα έργο πολυπρόσωπο, ακραίο, γεμάτο βίαιες σκηνές, βιασμούς, φόνους και κανιβαλισμούς. Η Άντζελα Μπρούσκου όμως ήταν προφανώς αποφασισμένη να κάνει τον Τίτο της. Και τα κατάφερε, παρά την έλλειψη χρημάτων, αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά ότι το καλό θέατρο αφορά πάνω απ’ όλα την ένταση του σκηνοθετικού οράματος και τους ανθρώπους που καλούνται να το υπηρετήσουν. Γιατί η Μπρούσκου επέλεξε εκλεκτό επιτελείο ηθοποιών να την ακολουθήσουν: τον Μηνά Χατζησάββα, την Μαρία Κεχαγιόγλου, τον Θέμη Πάνου, την Παρθενόπη Μπουζούρη κ.ά. Το αποτέλεσμα ήταν ένα συγκινητικό μείγμα υψηλών υποκριτικών επιδόσεων (όπως η σκηνή όπου ο Χατζησάββας αντικρίζει σοκαρισμένος την αιματοβαμμένη, βιασμένη Λαβίνια) και ποιητικά εφιαλτικών σκηνών (η Λαβίνια με κομμένα χέρια να σπρώχνει τα σκηνικά μουγκρίζοντας από οδύνη). Ένα έργο που σπάνια ανεβαίνει και καλώς το φιλοξένησε το Εθνικό στο ρεπερτόριό του, έστω και τελευταία στιγμή. Δυστυχώς ελάχιστοι θα πρόλαβαν να το δουν.

Μαρία Κούβελα

Ακριβό μου ουρητήριο

Πόσο θα κοστίσουν οι χημικές τουαλέτες του Πέτερ Στάιν για τους Δαιμονισμένους; Αν για 1.300 θεατές το κόστος είναι 150.000 ευρώ, τότε, με πρόχειρούς υπολογισμούς, για τους θεατές της Πειραιώς 260 (περίπου 600-700) θα κοστίσει τα μισά, δηλ. 70 με 75 χιλιάδες ευρώ. Κι όλα αυτά για να μπορούμε να ουρήσουμε χωρίς να περιμένουμε σε ατελείωτες ουρές. «Μη γελάτε καθόλου, είναι βασικό…», όπως είπε ο ίδιος ο σκηνοθέτης στους δημοσιογράφους την περασμένη εβδομάδα που ήρθε στην Αθήνα. Αυτό θα πει ευρωπαϊκό επίπεδο, όχι παίζουμε.

Μετακομίζω και αναβαθμίζομαι

Ελάχιστοι το έχουν πάρει χαμπάρι, το Θεατρικό Μουσείο πάντως μετακομίζει. Η χαρά του Κώστα Γεωργουσόπουλου και της θυγατέρας του Εύας δεν περιγράφεται. Και δικαίως. Σε λίγο καιρό θα εγκαταλείψουν το φαγωμένο από την υγρασία κτίριο της οδού Ακαδημίας και θα μετακομίσουν στο υπέροχο και πλήρως ανακαινισμένο νεοκλασικό της οδού Μητροπόλεως 44. Ο πρώτος και ο δεύτερος όροφος θα φιλοξενήσει όλα τα ταλαιπωρημένα από τον χρόνο εκθέματα, ενώ ο τελευταίος όροφος αναμένεται να γίνει ένα ωραίο καφέ με θέα προς τη Μητρόπολη και την Ακρόπολη. Άντε, καλορίζικο…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.