Συν & Πλην

– Προτιμώ να ρίξω το φταίξιμο στην κρίση, για τη χαμηλή προσέλευση του κοινού σε ένα όνομα όπως αυτό του Μπομπ Ντίλαν που εμφανίστηκε μόλις για δεύτερη φορά στην Ελλάδα μετά από 21 χρόνια. Γιατί εάν, Σάββατο βράδυ γαρ, έβαλε το χεράκι του και ο… Αλκαίος τότε η λέξη χρεοκοπία για να περιγράψει αυτό που ζούμε είναι παλιομοδίτικος ευφημισμός.

ΠΛΗΝ

– Προτιμώ να ρίξω το φταίξιμο στην κρίση, για τη χαμηλή προσέλευση του κοινού σε ένα όνομα όπως αυτό του Μπομπ Ντίλαν που εμφανίστηκε μόλις για δεύτερη φορά στην Ελλάδα μετά από 21 χρόνια. Γιατί εάν, Σάββατο βράδυ γαρ, έβαλε το χεράκι του και ο… Αλκαίος τότε η λέξη χρεοκοπία για να περιγράψει αυτό που ζούμε είναι παλιομοδίτικος ευφημισμός.

– Στον Γιάννη Τσορτέκη για το «Προς εγκατάστασιν…». Απλοϊκό στη σύλληψη, αν και άρτιο στην εκτέλεσή του, δεν μπορούσε να λειτουργήσει ως εικαστική περφόρμανς γιατί χρησιμοποιούσε καθαρά συμβάσεις του θεάτρου. Θα είχε ενδιαφέρον εάν οι θεατές παρακολουθούσαν κατά ομάδες, όρθιοι, την περφόρμανς ή εάν αυτή εξελισσόταν και το κοινό έμπαινε και παρακολουθούσε ένα κομμάτι όση ώρα εκείνο επιθυμούσε.

– Στον φιλόσοφο Στέλιο Ράμφο, διότι αφορίζει (και καλά κάνει), δίνοντας όμως κάποιες φορές απλά σχήμα στην απαρέσκειά του, ιδεολογική ή ανθρώπινη. Πιστεύει, για παράδειγμα, ότι ο συνδικαλισμός είναι ο πρώτος εχθρός σε κάθε αλλαγή. Και όταν ερωτάται γιατί, εξηγεί: «Ο συνδικαλισμός είναι η μορφή ως κακοήθεια. Στην Ελλάδα είναι αρρώστια, γιατί ενώ κανονικά είναι τρόπος που επιλέγουν κοινωνίες ανθρώπων με εαυτό, εάν τον δανείζεσαι χωρίς εαυτό, δανείζεσαι κατευθείαν απόστημα». Συνταξιούχοι, εργαζόμενοι, ημιαπασχολούμενοι, άνεργοι, νέοι και νέες με θολό αύριο: ας βυθιστούμε όλοι μαζί στις ορθόδοξες ενοχές!

– Μην ξανακούσω αυτό το περίφημο ρητό που θέλει για όλα μας τα δεινά να φταίνε τα 400 χρόνια σκλαβιάς από τους Τούρκους. Στο Όσλο οι Τούρκοι ήταν Ευρωπαίοι. Οι… «τουρκαλάδες», οι «ανατολίτες», οι «γενίτσαροι» ήμασταν εμείς. Εκείνοι έστειλαν ένα σκληρό ροκ γκρουπ με στοιχεία αβανγκάρντ από την Κωνσταντινούπολη κι εμείς «ώπα», χατζάρες και γιαταγάνια.

– Στον Δήμο Παπάγου και σε όσους εμπνεύστηκαν, χρηματοδότησαν, κατασκεύασαν, αποκάλυψαν και χειροκρότησαν το νέο απόκτημα της περιοχής: το άγαλμα του Φίλιππου Β’, σε νησίδα στην οδό Κύπρου. Μεταξικός και μετεμφυλιακός εθνικισμός – βαμπίρ, ντεμοντέ ελληναράδικες φανφάρες με χορεύτριες του Λυκείου Ελληνίδων, πεταμένα λεφτά σε εποχή πρωτοφανούς αφραγκίας στα ταμεία, τόσο τα δημόσια όσο και τα οικογενειακά.

– Η Ρούλα Κορομηλά διαφημίζει χαλιά και η Δέσποινα Μοιραράκη παρουσιάζει talent show; Τα χρόνια πέρασαν και οι δύο τηλε-περσόνες με την ίδια τσιριχτή φωνή μοιάζουν πια σαν δύο σταγόνες νερό. Άντε να τις ξεχωρίσεις…

– Η Ρένια Λουιζίδου και ο Κώστας Κόκλας θα περιοδεύσουν το καλοκαίρι με τη «Λοκαντιέρα» (ή μήπως με την «Παιδική χαρά»;) ενώ ο Γιάννης Τσιμιτσέλης και η Βασιλική Ανδρίτσου θα ανεβάσουν το «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» (ή μήπως την «Πολυκατοικία»;). Χιλιοειδωμένα τηλεοπτικά ντουέτα παίζουν θέατρο στην πόλη σας, στο χωριό σας ή όπου αλλού ο κόσμος θέλει να δει θέαμα βλέποντας πάλι τηλεόραση. Φθηνές λύσεις σε καιρό κρίσης.

– Στον Γιάννη Ζουγανέλη, γιατί η ανάλυσή του για την οικονομική κρίση «πετάει έξω» τουλάχιστον το 20% των Ελλήνων που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας και το άλλο 20% που τα πλησιάζει επικίνδυνα. «Η κρίση αφορά μόνον το Δημόσιο» αποφαίνεται με σιγουριά. «Το κράτος δεν έχει χρήματα, όχι οι Έλληνες. Εμείς δεν έχουμε καμία μείωση. Έχουμε αύξηση στα φορολογικά. Θα μας πάρουν παραπάνω. Αυτό είναι όλο!», λέει. Σοβαρά; Οι άνεργοι, οι ημιαπασχολούμενοι, τα εκατομμύρια των Συνελλήνων που ξεμένουν από λεφτά στα μισά κάθε μήνα, οι μικροεπιχειρηματίες που φυτοζωούν, το ξέρουν;

– Τι τις ανακοινώνεις τις συναυλίες αν δεν μπορείς να τις κάνεις; Πάει και η Γκρέις Τζόουνς και αναμένονται και άλλες ματαιώσεις (έντονες οι φήμες για Έλβις Κοστέλο και Νταϊάνα Κραλ). Το φετινό συναυλιακό καλοκαίρι θα είναι αυτό, των, μη συναυλιών. Χωρίς, ωστόσο, να ευθύνεται το κοινό. Για ένα επιτυχημένο live απαιτούνται αρκετά πράγματα. Καταρχάς χρειάζεται ένα καλό booking, μετά ένα σωστό promotion και, τρίτον και βασικότερο, χρειάζεται υπομονή (από τους διοργανωτές). Τότε μόνο η (όποια) συναυλία θα έχει την (όποια) επιτυχία.

ΣΥΝ

+ Μπορεί οι Ντιλαν-ολόγοι (και είναι πολλοί) να αρχίσουν τις συζητήσεις για το ένα ή το άλλο της σαββατιάτικης συναυλίας του αλλά όσοι δεν βρέθηκαν στη Μαλακάσα από σπόντα ξέρουν ότι ήταν μία ιστορική συναυλία και ότι δύσκολα πλέον θα τους δοθεί δεύτερη ευκαιρία. Ο πιο εξωστρεφής Μπομπ Ντίλαν (σχήμα οξύμωρο) που είδαμε ποτέ, τραγούδησε τον Ντίλαν που λατρέψαμε και όχι κάποια βαρετή επιλογή τραγουδιών από την τρέχουσα δισκογραφία του, στο τέλος μας απηύθυνε χαιρετισμό, παρουσίασε τους μουσικούς και υποκλίθηκε μαζί τους! Κυκλοφόρησε μάλιστα η φήμη ότι χαμογέλασε κιόλας…

+ Μπορεί μερικές εκτελέσεις, όπως στο «Desolation row» ή το «All along the watchtower», να μην ήταν οι καλύτερες, η φωνή του να ταλαιπωρούσε τους στίχους και η φυσαρμόνικα να σφύριζε εκτός τόπου αλλά το να ακούς και να βλέπεις τον 69χρονο Μπομπ Ντίλαν συμφιλιωμένο με τα μεγάλα του τραγούδια (που αντιστοιχούν σε μερικά από τα μεγαλύτερα που γράφτηκαν ποτέ) να σου απαγγέλει έστω, «Like a rolling stone», «Lay lady, lay», «Rainy day women»… είναι εμπειρία ζωής.

+ Στον Θόδωρο Τερζόπουλο, ο οποίος έχει το καλλιτεχνικό και πολιτικό ειδικό βάρος που του επιτρέπει να… φτύσει την «καραμέλα» ότι «όλοι θα βγούμε καλύτεροι από την οικονομική κρίση». «Ο ελληνικός λαός, σαν τον Καραγκιόζη, έμεινε γυμνός και δεν ξέρουμε πώς θα συμπεριφερθεί. Αν μάθει κάτι από όλα αυτά ή αν στη θέση του ελληναρά θα δούμε έναν επιθετικό και βίαιο άνθρωπο, ακόμη πιο διεφθαρμένο…» αναρωτιέται.

+ Στον Άρη Ρέτσο για το «Τάβλι» του Δημήτρη Κεχαϊδη. Ο καλλιτέχνης, υπεύθυνος σχεδόν για το σύνολο της παράστασης (σκηνοθεσία, σκηνικά, κοστούμια, φωτισμοί), παραδίδει στο κοινό μια «υπαρξιακή» ανάγνωση του έργου. Οι δύο πρωταγωνιστές, δύο ανδρείκελα, δύο καλοκουρδισμένα νευρόσπαστα, με λευκοβαμένα πρόσωπα, δίνουν στη σκηνή έναν αγώνα για να φτάσουν στο υπερρεαλιστικό. Αν έλειπαν η υπερβολή και η σκηνή του φινάλε η παράσταση θα είχε άλλη δυναμική.

+ Στην Δέσποινα Κούρτη για το «Wunschkonzert». Η πιο εύγλωττη σιωπή του θεατρικού χειμώνα.

+ Επιτέλους, μία σοβαρή εκδοχή στην παρουσίαση της Eurovision! Μετά τις εθνικιστικές κραυγές των αδερφών Μαγγίρα, τα υπερφίαλα σχόλια των Μαρίας Μπακοδήμου και Φώτη Σεργουλόπουλου και την αλήστου μνήμης Δάφνη Μπόκοτα, η Ρίκα Βαγιάννη ήταν κάτι σαν… αντίδωρο. Δεν υποτίμησε τους αντιπάλους, δεν ούρλιαξε από ενθουσιασμό όταν παίρνα- με 12άρι, δεν ειρωνεύτηκε όταν κάποια χώρα δεν μας ψήφιζε. Σωστή, μετρημένη, τυπική, μετριοπαθής. Δεν ήταν οπαδός, απλώς παρουσιάστρια.

+ Στην Ομάδα Vasistas για το «Phobia: ένα θέαμα». Ωραία η ιδέα, στημένη σαν διάλεξη η παράσταση, σύντομη και με ενέργεια των επί σκηνής ηθοποιών. Πλην όμως αν και υπήρχαν στιγμές κορύφωσης και σκηνές με χιούμορ, σαν κάτι να έλειπε από το γενικό σύνολο.

+ Στην ταινία «Εγώ, ο Γιαννούλης Χαλεπάς» που παρουσιάστηκε σε κλειστό κύκλο πριν από λίγες μέρες στο σινεμά «Τριανόν». Πρόκειται για ένα φιλμ χειροποίητο που σύμφωνα με τη σκηνοθέτιδά του Στέλλα Αρκέντη «Ανήκει σε όλους τους συντελεστές και είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς μιας ομάδας ανεξάρτητων καλλιτεχνών που ενώθηκαν με στόχο να φέρουν σε πέρας ένα συγκεκριμένο όνειρο· το όνειρο της ολοκλήρωσης μιας ταινίας που αφορά τη ζωή ενός σημαντικού Έλληνα». Εν αναμονή, λοιπόν, των προβολών που θα ακολουθήσουν τον προσεχή χειμώνα στην Αθήνα και την υπόλοιπη Ελλάδα…

+ Στον Γιάννη Τσορτέκη γιατί στο «Προς εγκατάστασιν…» τολμά να βάλει να συνδιαλλαχτούν «η ξεναγός», «ο μετανάστης» και ο «Άνθρωπος με το ποδήλατο» του Βλάσση Κανιάρη, σε μια περφόρμανς με θέμα τον ξεριζωμό, τη μετανάστευση, την προσφυγιά, την απόγνωση την ελπίδα, την αγωνία για λύτρωση.

+ Στο σουξέ του καλοκαιριού «Alors on danse» από τον Stromae. Λίγες φορές μία ξένη dance επιτυχία έχει αγγίξει τόσο τον Έλληνα. Βέλγος είπατε είναι ο Stromae; Κι όμως, στο τραγούδι του υπάρχει κάτι τόσο οικείο, τόσο ελληνικό.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.