Απολίτιστη πολιτεία

Δημήτρης Αβραμόπουλος: Ο άνθρωπος από μάρμαρο. Χαλυβδωμένος στο αθάνατο ελληνικό μεγαλείο, συνέβαλε στην παραγωγή μιας σύγχρονης καλλιτεχνικής ενότητας, του νέου εθνικού κιτς, μνημειακού και ανεξάντλητου

Δημήτρης Αβραμόπουλος: Ο άνθρωπος από μάρμαρο. Χαλυβδωμένος στο αθάνατο ελληνικό μεγαλείο, συνέβαλε στην παραγωγή μιας σύγχρονης καλλιτεχνικής ενότητας, του νέου εθνικού κιτς, μνημειακού και ανεξάντλητου

Τον φέρνω στο νου στις παρελάσεις. Ευσταλής, ατενίζει το βάθος με τη ματιά προσηλωμένη στο άπειρο, εκεί όπου τον περιμένει το πεπρωμένο του. Το οποίο είναι ένα και μοναδικό: να οδηγήσει την Ελλάδα στο δρόμο του μεγαλείου της, στις παρυφές της δόξας, στην κορυφή του κόσμου. Με ποια προσόντα θα γίνει κάτι τέτοιο κατορθωτό, για ποιους λόγους; Για τους προφανείς, τους λέει κι ο ποιητής: «Ελλάς το μεγαλείο σου βασίλεμα δεν έχει». Δεν είναι η περιγραφή του Κώστα Πρέκα σε ταινία του Τζέιμς Πάρις. Εδώ μιλάμε για διαρκέστερο είδωλο, από τα διαχρονικότερα του νέου ελληνισμού. Είναι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. Παλαιός διπλωμάτης, δήμαρχος Αθηναίων, αρχηγός κόμματος για ένα διάστημα, υπουργός των πρόσφατων κυβερνήσεων Καραμανλή, υποψήφιος πρόεδρος της ΝΔ και, σήμερα, σημαίνον στέλεχος που, προς ώρας, υποτάσσει την υψιπετή μετριοφροσύνη του στο δόγμα Σαμαρά (αυτός, ένας αγέρωχος Τριπολιτσιώτης, υποτακτικός ενός Καλαματιανού), γνωρίζοντας ότι θα έρθει η ώρα που θα τον καλέσει η ιστορία. Είναι προετοιμασμένος για εκείνη την ώρα, έχει κάνει πρόβες και πρόβες. Η τελευταία, η καλύτερη, ήταν όταν με τηλεοπτικό διάγγελμα εξήγγειλε τη διεκδίκηση της ηγεσίας στη ΝΔ. Το σκηνικό του διαγγέλματος ήταν το γούστο του, η αισθητική του και το πιστεύω του ταυτόχρονα. Θυμηθείτε το μαζί μου: Αριστερά, μια φωτογραφία του Καραμανλή (του παλιού, του εθνάρχη). Δυο λουλούδια. Έξι βιβλία. Πίσω η Ακρόπολη, μία ελληνική σημαία, ένα περιστέρι που κρατούσε με το ράμφος του την ελληνική σημαία και μια Παναγιά. Και μπροστά μια γυάλινη σφαίρα. Είναι απαράμιλλη η αισθητική του πρώην δημάρχου Αθηναίων, την οποία οι μεγάλες νεοδημοκρατικές προσωπικότητες, όπως ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, προσπάθησαν να την αντιγράψουν. Μάταια. Ετούτος είναι το πρωτότυπο, εκείνοι είναι απλά αντίγραφα. Το πρωτότυπο είναι οραματιστής. Θυμηθείτε τις καινοτομίες του: έφτιαξε πολύχρωμη σημαία για την Αθήνα και την πάλεψε, γέμισε κάγκελα τα πεζοδρόμια και αγάλματα με χαραγμένο το όνομα της Δημαρχίας του όπου φτάνει το μάτι… Το μεγαλείο του επέπρωτο να μείνει στο διηνεκές με εγχάρακτη, κεφαλογράμματη, αρχαϊκή γραμματοσειρά, στα σήματα αυτής της πόλης. Τι κρίμα που μερικά απ’ αυτά, τα βαριά αγάλματα της Κοτζιά που αναπαριστούσαν τους σπουδαιότερους αρχαίους Έλληνες, τα ξήλωσε αργότερα ένας αντιδήμαρχος με πρόσχημα τον καθαρισμό τους, μην αντέχοντας την καζούρα που του έκαναν οι παλαιοί συμμαθητές του στο Κολλέγιο… Σκιαγραφήσαμε, νομίζω, τον άνδρα. Είναι το σήμα κατατεθέν του μεγαλείου. Πομπώδης, δεν δίστασε όταν χρειάστηκε να ταυτιστεί με το θρυλικό ελληνόπουλο Γιώργο Θαλάσση, τον Μικρό Ήρωα της ελληνικής pulp κουλτούρας, για να τονίσει το πατριωτικό του φρόνημα. Υπέρμαχος του κύρους των δημόσιων αξιωμάτων, κατελάμβανε πάντα έναν τεράστιο χώρο του κτιρίου στο οποίο εγκαθίστατο για να έχει ευρύχωρα γραφεία: στο δημαρχείο, στο υπουργείο Τουρισμού, στο Υγείας… Ως δήμαρχος, όταν περνούσε απ’ τους διαδρόμους, εξαφανίζονταν οι υπάλληλοι του δημαρχείου, δεν άντεχε να συναντά πληβείους. Κι ως υπουργός Υγείας, απλώς απέφυγε να συγκρουστεί με οτιδήποτε και πρόσθεσε κράτος σε μια κρατική δραστηριότητα που με την πρώτη ματιά καταλαβαίνει κανείς ότι θέλει ανασυγκρότηση εκ βάθρων. Εκείνος, με το ένστικτο αυτοσυντήρησης που τον διακρίνει, απλώς «υπούργησε». Κι όταν πέρασε το μαρτύριο, δήλωσε περήφανος «δεν κλέψαμε» και πήγε παρακάτω. Συνοψίζω την προσφορά του: Χαλυβδωμένος στο αθάνατο ελληνικό μεγαλείο, συνέβαλε στην παραγωγή μιας σύγχρονης καλλιτεχνικής ενότητας, του νέου εθνικού κιτς, μνημειακού και ανεξάντλητου. Είναι, ίσως, το πιο διεθνές και πιο εξαγώγιμο σύγχρονο καλλιτεχνικό κείμενο, οι μελλοντικές γενιές θα το εκτιμήσουν. Αν, τότε, η Ελλάδα της πομφόλυγος συνεχίζει να παράγει, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος θα έχει γίνει πρωθυπουργός. Δόξα!

ΣΥΝ

Η ορχήστρα Σιμόν Μπολίβαρ από τη Βενεζουέλα, με διευθυντή το νέο αστέρι των συμφωνικών σχημάτων, Γκουστάβο Ντουνταμέλ, γοήτευσε στο Ηρώδειο. Με στέρεο ήχο και αξιοθαύμαστη δεξιοτεχνία, τα μέλη της ήξεραν επιπλέον να μετατρέψουν σε σόου μια μουσική τελετουργία που περιελάμβανε την Πέμπτη Συμφωνία του Μπετόβεν και την Ιεροτελεστία της Άνοιξης του Στραβίνσκι. Το σχήμα αυτό, που συζητιέται με τον ίδιο θαυμασμό που απολαμβάνει, π.χ., η Φιλαρμονική του Βερολίνου, είναι νεανικό, το συγκροτούν φτωχοί νέοι που βρίσκουν διέξοδο εκεί από το δρόμο, τη φαβέλα, την επισφάλεια της ζωής στην κοινωνική τάξη τους. Νέοι που δεν γκρινιάζουν και δεν καταστρέφουν αλλά μαθαίνουν να δουλεύουν σκληρά για τη σύγχρονη ερμηνεία μερικών από τα πιο στιβαρά μουσικά ακούσματα. Εκεί, δημιουργία. Εδώ;

ΠΛΗΝ

Η ΕΡΤ είναι, υποτίθεται, ένας οργανισμός όπου δίνεται προσοχή σε ορισμένα στάνταρ, γι’ αυτό άλλωστε και την πληρώνουμε: δεν προβάλλει σκουπίδια, οι ειδήσεις της και οι εκπομπές της δεν κραυγάζουν (αλλά και δεν προπαγανδίζουν), έχει ζώνες με καλό κινηματογράφο, θέατρο, τέχνες γενικότερα, στις αθλητικές μεταδόσεις δεν προάγει τον φανατισμό και οι συνεργάτες της σέβονται το γλωσσικό αίσθημα. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν ισχύει, βεβαίως, σήμερα. Γι’ αυτό, με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι θεατές της κρατικής τηλεόρασης δεινοπαθούν. Πρόσφατα κρούσματα, οι μεταδόσεις του Μουντιάλ. Ο υπέρμετρος «πατριωτισμός» της μετάδοσης στα παιχνίδια της Εθνικής που ευχόταν να πάθουν κακό οι αντίπαλοι, οι αμετροέπειες και, κυρίως, η κακοποίηση της ελληνικής γλώσσας δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Καινούργιο είναι ότι έχουμε πια συνηθίσει τις χοντράδες και δεν διαμαρτυρόμαστε.

Λία Παραλία

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.