Συν & Πλην

– Στον Πέτερ Στάιν για τους «Δαίμονες», μια 12ωρη παράσταση-ποταμό βασισμένη στους «Δαιμονισμένους» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Πιστή η ανάγνωση του κειμένου και η διασκευή από το πρωτότυπο αλλά η θεατροποίησή του υπήρξε σχηματική και ρηχή, μια εικονογράφηση κι όχι μια σκηνοθετική πρόταση, με διδαγμένους μεν, αλλά αδύναμους ηθοποιούς. Πολλές ώρες για το τίποτα!

ΠΛΗΝ

– Στον Πέτερ Στάιν για τους «Δαίμονες», μια 12ωρη παράσταση-ποταμό βασισμένη στους «Δαιμονισμένους» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Πιστή η ανάγνωση του κειμένου και η διασκευή από το πρωτότυπο αλλά η θεατροποίησή του υπήρξε σχηματική και ρηχή, μια εικονογράφηση κι όχι μια σκηνοθετική πρόταση, με διδαγμένους μεν, αλλά αδύναμους ηθοποιούς. Πολλές ώρες για το τίποτα!

– Στους «Trackworkers» για το «Whaletracking unlimited, M.D.», τη ζωντανή σκηνική εγκατάσταση με ηλεκτρονικό και φυσικό ήχο, στην Πειραιώς 260. Μουσική που σου έπαιρνε τα αυτιά, φάλτσα και τραγούδια, βίντεο, θεατρικά στοιχεία, φωνές, κινούμενα ηχεία. Ποιος ήταν ο άξονας σε όλα αυτά; Ποιο το θέμα; Κι εν τέλει πού ήταν ο Μόμπυ Ντικ (επρόκειτο για πολυεπίπεδη ανάγνωση του ήρωα…);

– Άπατη η Dianna Krall στο Terra Vibe την Κυριακή. Το τζαζ κοινό, σε αντίθεση με το ροκ, αποδεικνύεται πιο εκλεκτικό στις επιλογές και δεν δείχνει καμία όρεξη να… ταξιδέψει μέχρι τη Μαλακάσα. Πόσο πιο πολύ κόσμο θα είχε άραγε η συγκεκριμένη συναυλία αν γίνονταν σε άλλο χώρο; Ποιος να δώσει ασφαλή απάντηση;

– Λύθηκε το μυστήριο της μετάλλαξης του Mega: το έλυσε ο διευθυντής προγράμματος του καναλιού Πέτρος Μπούτος μέσα από τη συνέντευξη που έδωσε σε free press έντυπο της Αθήνας. Ο κ. Μπούτος αποκάλυψε λοιπόν, ότι όλες αυτές οι επιλογές για τη νέα σεζόν -επιλογές που θυμίζουν δελτίο ειδήσεων του Star (κατινομαχίες, γάμοι, διαζύγια, στήθη, πολλά στήθη)- οφείλονται στο «water cooler effect»: σε όλα αυτά δηλαδή που συζητάνε οι υπάλληλοι των εταιρειών όταν συγκεντρώνονται γύρω από τον ψύκτη νερού και δημιουργούν πηγαδάκια. Εμπρός στον δρόμο που χάραξαν οι κουτσομπόληδες!

– Ένα σίριαλ πωλείται όπως είναι επιπλωμένο! Δεν πρόκειται για πλάκα αλλά για πραγματικότητα. Τα έπιπλα του lifestyle σίριαλ του Χριστόφορου Παπακαλιάτη πωλούνται σε τιμή ευκαιρίας σε μεγάλο εμπορικό κέντρο των Βορείων Προαστίων. Τώρα καταλάβαμε γιατί το σίριαλ ονομάστηκε «Τέσσερις». Ήταν οι άτοκες δόσεις.

– Οι Metallica δεν μπορεί να είναι κακοί σε συναυλία τους. Ετούτη τη φορά, όμως, ήταν η άτυχη στιγμή τους∙ λιγότερο καλοί από κάθε άλλη που τους είδαμε live στην Αθήνα. Ίσως να έπαιξε και ρόλο πως δεν ήταν ένα αμιγώς δικό τους live αλλά συμμετείχαν, έστω και ως headliner, σε φεστιβάλ. Οπότε μπορεί και να κράτησαν δυνάμεις. Ακόμα και η δυνατή βροχή την ώρα της συναυλίας που λειτούργησε ως ντόπα στο φανατικό κοινό, δεν κατάφερε να απογειώσει τις καταστάσεις.

– Το Terra Vibe πάντως έφτιαξε πάρκινγκ, κάπου εκεί πίσω, δεξιά από τη σκηνή. Για να το βρεις μετά, όμως, πρέπει να περάσεις μέσα από σκοτεινά μονοπάτια που βρίσκονται σε χωράφια με αγριόχορτα και κλαδιά. Όπως και να ’χει, η αρχή έγινε. Του χρόνου λοιπόν, σαν πρώτη κίνηση, περιμένουμε να φρεζάρουν τα χωράφια. Και σε δύο-τρία τέρμινα να βάλουν και φώτα – μάλλον. Μην τα θέλουμε και όλα δικά μας από τώρα…

– Αφού δεν τον επαινεί κανένας άλλος ο Νικήτας Κακλαμάνης έχει βαλθεί να το κάνει ο ίδιος με κάθε ευκαιρία. Έτσι για μια ακόμη φορά έπλεξε το εγκώμιο του έργου του, παρουσιάζοντας το πολιτιστικό πρόγραμμα του δήμου Αθηναίων για το καλοκαίρι. Το οποίο, όπως είπε ο δήμαρχος, έγινε «με ασύγκριτα λιγότερα χρήματα σε σχέση με τα γνωστά κρατικά φεστιβάλ» και σύμφωνα με τον ίδιο είναι «αν όχι καλύτερο, εφάμιλλο σε ποιότητα». Δεν ξέρουμε για ποιότητα αλλά από ποσότητα άλλο τίποτα αφού περιλαμβάνει συνολικά 396 εκδηλώσεις. Μόνο που η τέχνη τού να κάνεις φεστιβάλ έγκειται και στο να επιλέγεις. Και η ποιότητα μετριέται με την απήχηση και τη σημασία κι όχι με το… μήκος του προγράμματος.

– Είτε το θες είτε όχι, οι συνειρμοί ανεβαίνουν άθελά σου στον φλοιό του εγκεφάλου βλέποντας τις αφίσες της παράστασης «Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι» – αν και δεν παίρνουμε όρκο ότι το ίδιο θα συμβεί βλέποντας την ίδια την παράσταση. Ο Θοδωρής Αθερίδης και η Σμαράγδα Καρύδη μάλλον με τον μύθο των Τέιλορ και Μπάρτον θέλουν να αναμετρηθούν κι όχι με το κείμενο του Σαίξπηρ. Τον συνδυασμό ζευγάρι στη ζωή – ζευγάρι στη σκηνή δείχνουν να πουλάνε στο κοινό των καλοκαιρινών θεάτρων κι όχι το ταλέντο ή τις ερμηνείες τους. Τι καλύτερος συνδυασμός; Το μεσημέρι στην παραλία διαβάζεις υπαινιγμούς για τη σχέση τους και το βράδυ τούς απολαμβάνεις να τσακώνονται και να φιλιώνουν με άλλοθι τον Σαίξπηρ. Απλά ιδιοφυές!

ΣΥΝ

+ Στην Ιζαμπέλ Υππέρ, μια σπουδαία ηθοποιό, η οποία επιβεβαίωσε τη φήμη της, ακόμη μία φορά, ως Μπλανς Ντυμπουά, στο «Ένα λεωφορείο». Τα εκφραστικά της μέσα, η κίνησή της, η σκηνική της γοητεία, αδιαμφισβήτητα. Σε μια παράσταση όπου ο θεατής έχανε κάπου – κάπου τη μπάλα, εκείνη έλαμπε.

+ Στον Παύλο Χαϊκάλη γιατί στην πρώτη του εμφάνιση στην Επίδαυρο δεν προσπάθησε με ευκολίες, κόλπα και τερτίπια να πάρει το κοινό μαζί του. Έφτιαξε έναν έξοχο Αλλαντοπώλη (Αγοράκριτο) δημαγωγό, στάθηκε επάξια απέναντι στον έμπειρο Γιώργο Αρμένη και κέρδισε τις εντυπώσεις.

+ Στους πρωταγωνιστές των «Δαιμόνων», της 12ωρης παραγωγής που σκηνοθέτησε ο Πέτερ Στάιν, για την αντοχή τους (και μόνο) να βρίσκονται επί τόσες ώρες στη σκηνή. Ερμηνευτικά, εάν εξαιρέσουμε την Μαγκνταλένα Κρίπα και τον Έλια Σίλτον, οι υπόλοιποι υπήρξαν σχηματικοί κι επιφανειακοί, σε μια παράσταση με αυτά τα χαρακτηριστικά.

+ Στην Όλια Λαζαρίδου για τον «Κοινό Τόπο» αλλά κυρίως γιατί νοιάζεται για πράγματα που οι άλλοι τα προσπερνούν, για τις κοινωνικές της ευαισθησίες. Στην παράσταση για μία ακόμη φορά υπήρξε άψογη σε αυτό που της ζητήθηκε να κάνει.

+ Η καλύτερη συναυλία του καλοκαιριού; Δεν ξέρουμε. Σίγουρα πάντως η πιο γοητευτική. Η Μέλοντι Γκαρντό στο Κηποθέατρο Παπάγου απέδειξε με ευκολία πως είναι ένα από τα ανερχόμενα αστέρια της τζαζ σκηνής. Καταπληκτική φωνή, εξαιρετική σκηνική παρουσία, μία μαγική βραδιά που απόλαυσαν όμως λιγότεροι από χίλιοι θεατές. Οι τυχεροί της υποθέσεως. Μαθαίνουμε πως υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να την ξαναδούμε το χειμώνα στα μέρη μας. Αν τη χάσετε και τότε θα είστε εντελώς αδικαιολόγητοι.

+ Στους «Active Member» για το κέφι και τη συναυλία που έδωσαν μετά το τέλος της παράστασης «Κοινός τόπος», σε στίχους και μουσική επιμέλεια δική τους. Όλοι οι ενδιαφερόμενοι, οι νεότεροι σε ηλικία, μαζεύτηκαν μπροστά στη σκηνή για να τραγουδήσουν με το συγκρότημα τις επιτυχίες του. Οι υπόλοιποι απολάμβαναν από τις θέσεις τους…

+ Στη σπουδαία Βασιλική Ορχήστρα Concertgebouw για τον υπέροχο Μάλερ (Πέμπτη Συμφωνία) και το «Ειδύλλιο» του Βάγκνερ που μας χάρισε στο Ηρώδειο.

+ Στον Τόμας Οστερμάιερ για τη λιτή σκηνοθετική γραμμή που ακολούθησε στον «Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν» του Ίψεν. Έχοντας στη διάθεσή του εξαιρετικούς ηθοποιούς άφησε τον λόγο και τη δεξιοτεχνία τους να κυριαρχήσουν στη σκηνή. Από τις παραστάσεις που ο συγγραφέας και ο ηθοποιός «καταπίνουν» τον σκηνοθέτη.

+ Στο «πείραμα» του Ουίλλιαμ Κρίστι και της Τρίσας Μπράουν να συνδυαστούν σε μια παραγωγή όπου το μουσικό μπαρόκ συναντά τη σύγχρονη χορευτική έκφραση. Ο «Πυγμαλίων» και ο «Ιππόλυτος και Αρικία», πέρα από τη μουσική τους αρτιότητα που οφείλεται στον Κρίστι, διέθεταν τραγουδιστές όπερας οι οποίοι κινούνταν σχεδόν σαν χορευτές. Άνετοι και «λυμένοι» έλεγχαν όχι μόνο τη φωνή τους αλλά και το σώμα τους.

+ Στον Γιάννη Καλαβριανό για τις «Παραλογές ή μικρές καθημερινές τραγωδίες (ΙΙ)», μια ευφάνταστη, εφευρετική και καλοκουρδισμένη παράσταση. Ο τρόπος που συνέδεσε τις παραλογές με τη σύγχρονη ελληνική ποίηση, τον φόνο με την υπαρξιακή αγωνία ήταν ευφυής, ενώ οι ηθοποιοί ανταποκρίθηκαν με απόλυτη συνέπεια σε αυτό που τους ζητήθηκε.

+ Εξαιρετικά παρήγορο το φιάσκο της τηλεοπτικής μετάδοσης των μουσικών βραβείων του MAD από τον Alpha. Σίριαλ-σαπουνόπερες όπως το ελληνικό «Η ζωή της άλλης» και το τούρκικο «Χίλιες και μια νύχτες», αλλά ακόμα και το «50-50» σε επανάληψη, σημείωσαν πολύ μεγαλύτερη τηλεθέαση από τα MAD Video Music Awards. Ένας ολόκληρος περιοδεύων θίασος των Ρουβά, Παπαρίζου, Onirama, Χατζηγιάννη, Βανδή κ.λπ. δεν κατάφερε παρά να συγκεντρώσει 14% τηλεθέαση! Η απαξίωση της -με το ζόρι- σόου μπιζ του τραγουδιού από το μαζικό κοινό αποτελεί σίγουρα δείγμα υγείας αλλά και απόδειξη ότι τα στρας της μουσικής δεν πουλάνε πια. Τελικά ποιους αφορούν αυτά τα διαβόητα βραβεία; Κάτι κοριτσάκια που τρέχουν να πάρουν εισιτήριο για να φωνάξουν με όλη τους τη δύναμη «Σάκηηηηηη»…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.