Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.
Η καλοσύνη των ξένων / Μουσικά «σιγουράκια» / Κλείσε το κινητό, όχι τα μάτια / Αποκαθήλωση και Αποκάλυψη (βοήθειά μας) / Μ, όπως Μουσείο, μοσχολέμονο, μαλαγανιές…
Η καλοσύνη των ξένων / Μουσικά «σιγουράκια» / Κλείσε το κινητό, όχι τα μάτια / Αποκαθήλωση και Αποκάλυψη (βοήθειά μας) / Μ, όπως Μουσείο, μοσχολέμονο, μαλαγανιές…
Η καλοσύνη των ξένων
Όταν είσαι στα κάτω σου, όπως τώρα η Ελλάδα, κοιτάς γύρω σου να δεις αν είσαι μόνος• γραπώνεσαι απ’ όποιον σου πει μια καλή κουβέντα, αναζητάς λίγη ελπίδα. Δεν ήταν λίγοι οι ξένοι –που χωρίς δεύτερη σκέψη τα media αποκάλεσαν «φιλέλληνες»– καλλιτέχνες, διανοούμενοι, πολιτικοί, οικονομικοί αναλυτές, τραπεζίτες, που έσπευσαν να πουν την καλή τους κουβέντα, τη σοφία τους, για το πώς πρέπει να ξεπεράσουμε την κρίση. Και πιαστήκαμε, όπως ο πνιγμένος από τα μαλλιά, από τις ατάκες τους και τις κάναμε τίτλους, συνεντεύξεις, οκτάστηλα, από αγάπη για την Ελλάδα, αλλά τι ξέρουν όλοι αυτοί από την Ελλάδα δεν αναρωτηθήκαμε στα σοβαρά. Θυμήθηκα λοιπόν έναν Ισραηλινό στο Τελ Αβίβ, παθιασμένο λάτρη του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού, που ήταν ζωντανή εγκυκλοπαίδεια• ήξερε τα πάντα, ό,τι τον ρωτούσα μου απαντούσε, με διόρθωνε, είχα μείνει άφωνος, εντυπωσιασμένος, κολακευμένος αλλά και αμήχανος που ήξερε τόσα για την Ελλάδα. Είχε μάθει, μάλιστα, και αρκετά Ελληνικά για χάρη των τραγουδιών, χωρίς να έχει καμιά ελληνική ρίζα. Μέχρι που ήρθε η κουβέντα στο γνωστό τραγούδι του Μάρκου «Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά» και στους στίχους «Όλοι οι κουτσαβάκηδες/ που ζούνε στο κουρμπέτι/ κι αυτοί μες την καρδούλα τους/ έχουν μεγάλο ντέρτι». Πώς να του το μεταφράσεις αυτό του «φιλέλληνα»; Τόσο απλό, τόσο ελληνικό και τόσα έτη φωτός μακριά απ’ όλη του την καλοσύνη…
Λεωνίδας Αντωνόπουλος
Μουσικά «σιγουράκια»
Άλλοι υποστηρίζουν πως σε περιόδους οικονομικής κρίσης η τέχνη της πρωτοπορίας ανθεί αφού οι καλλιτέχνες εμπνέονται περισσότερο από τις ζόρικες καταστάσεις. Άλλοι πάλι θεωρούν πως ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Αφού χρήματα δεν υπάρχουν είναι δύσκολο να ευδοκιμήσουν τα πιο «ακραία» πράγματα στις τέχνες. Ποιος θα επενδύσει οικονομικά, λόγου χάριν, σε καλλιτεχνικές μεν, αλλά αμφιβόλου εμπορικής απήχησης παραστάσεις; Όλοι θα τρέχουν στα σίγουρα και δοκιμασμένα. Δεν ξέρω σε ποια πλευρά βρίσκεται η αλήθεια. Σε ό,τι αφορά όμως τις συναυλίες στην Ελλάδα και δη αυτές του Σεπτεμβρίου, δίχως αμφισβήτηση ισχύει το δεύτερο. Μόνο τα… σίγουρα ονόματα θα μας επισκεφθούν τον επόμενο μήνα, τα «σιγουράκια» όπως χαρακτηριστικά λέγονται στην αργκό των διοργανωτών. Τα συγκροτήματα εκείνα δηλαδή που θα βγάλουν τα λεφτά τους. Έτσι θα δούμε για νιοστή φορά τους Placebo, τους Archive, τους Porcupine Tree, τους Scorpions και ο κατάλογος δείχνει να μην έχει τελειωμό. Ονόματα που βλέπουμε κάθε χρόνο και μάλιστα, όχι μόνο μία φορά. Συγκροτήματα ξεπε(ρα)σμένα και με περιορισμένο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον τα οποία όμως, στην Ελλάδα της μουσικής οπισθοδρόμησης, βρίσκονται στο απόγειό τους. Μέχρι και η Έμα Σάπλιν μάς κατάλαβε και έρχεται κι αυτή τακτικά. Και δεν είναι μόνο ο Σεπτέμβρης. Τα πράγματα στο χώρο των συναυλιών θα είναι πολύ πιο άγρια το επόμενο διάστημα. Οι promoters ακυρώνουν τον ένα μετά τον άλλο τους καλλιτέχνες που έκλειναν, είχαν κλείσει ή σκόπευαν να κλείσουν. Κανένα ρίσκο από τη μεριά τους, γεγονός που αυτομάτως μεταφράζεται σε συναυλιακή ανομβρία. Τους Scorpions και τα… υποκατάστατά τους θα βλέπουμε live. Ωχ, θα φεσωθούμε να τρέχουμε στο εξωτερικό, τη βλέπω τη δουλειά εγώ…
Δημήτρης Κανελλόπουλος
Κλείσε το κινητό, όχι τα μάτια
Παλιό, ξεπερασμένο, κακόγουστο και επικίνδυνο είναι το κλισέ που ανέσυραν από τη φαρέτρα τους οι εμπνευστές της διαφήμισης ενός νέου κινητού τηλεφώνου και της εταιρείας τηλεφωνίας που το λανσάρει. Βομβαρδίζουν αυτές τις μέρες τους τηλεοπτικούς μας δέκτες με ένα διαφημιστικό σποτ που δείχνει μια παρέα να επισκέπτεται έκθεση ζωγραφικής. Εμφανώς βαριεστημένοι οι νεαροί φίλοι, πλήττουν αφόρητα μπροστά στα έργα τέχνης μέχρι που ανακαλύπτουν το… κινητό τους τηλέφωνο. Με το πάτημα ενός κουμπιού συνδέονται στο internet και ξαφνικά τα πρόσωπά τους αλλάζουν. Χαμογελούν, ευθυμούν, βρίσκουν νόημα στη ζωή τους, επιτέλους διασκεδάζουν, ξεφεύγουν από την ανία της τέχνης και μπαίνουν στον «συναρπαστικό» κόσμο μιας επίπεδης οθόνης δύο επί δυο εκατοστών, μιας κατά μόνας βιωμένης εικονικής πραγματικότητας με κόστος 1 ευρώ την ημέρα (συν ΦΠΑ). Αυτό που τους εμπόδιζε να ζήσουν το όνειρο ήταν η τέχνη! Και η λύση ήρθε από την επίπλαστη ευδαιμονία που παρέχει, δια του καταλλήλου αντιτίμου και με χρονοχρέωση, ένα επαναστατικό gadget υψηλών προδιαγραφών… Έλεος! Οι διαφημιστές είναι καθόλου καλά; Δεν έχουν μπει ποτέ σε μουσείο; Δεν γνωρίζουν πως σε κάποιους χώρους τέχνης πρέπει να απενεργοποιούμε τα κινητά; Προφανώς όχι! Άλλωστε στα μπουζούκια που συχνάζουν δεν τα κλείνουν ποτέ…
Γιάννης Κουκουλάς
Αποκαθήλωση και Αποκάλυψη (βοήθειά μας)
Την αμαρτία μου να την πω, δεν το περίμενα. Πως θα συνεχίσει, εννοώ, κανονικά η κατά Ρέππα αποκαθήλωση των διαφημιστικών πάνελ / γιγαντοαφισών / συναφών τριτοκοσμικών ομορφιών που κοσμούν το οδικό δίκτυο και ορίζουν το τοπίο αυτής της κακοριζιασμένης χώρας. Διαψεύστηκα και κάνω πάρτυ: κόσμοι ολόκληροι αποκαλύπτονται κάθε τόσο πίσω από εκεί που μέχρι τούδε έστεκε η διαφήμιση στην πιο χυδαία κι ακαλαίσθητη μορφή της. Εκεί, στη συμβολή Χαμοστέρνας και Πειραιώς, φερ’ ειπείν, τώρα που ξεκρεμάστηκε όλη αυτή η κυλιόμενη πινακοθήκη λαϊκών αοιδών, αχ!, ανάσανα! Αμ, στον κόμβο του Ιπποδρόμου; Όλα τα διαφημιστικά, αποκαθηλωμένα και σχολασμένα. Το μάτι να φεύγει παραπίσω… Ε, εκεί θα καταλήγαμε, θέλοντας και μη. Στο παραπίσω. Διότι τώρα που οι ερζάτς προσόψεις της καθημερινότητας έφυγαν από τη μέση, έμεινε ο κόσμος ο αληθινός. Ο οποίος είναι τόσο άθλια παρατημένος και βρώμικος! Το τι πλαστικό μπουκάλι, τσιγαροπακέτο και γόπα κρυβόταν πίσω από τα διαφημιστικά πάνελ, δεν λέγεται! Αμήχανα τοπία, που μέχρι πρότινος ήταν κάτι λούμπεν γωνιές στον αστικό ιστό, μένουν ξαφνικά τσίτσιδα και αποκαρδιώνουν. Ποιανού ευθύνη είναι να τα καθαρίσει ενδελεχώς, να τα σκάψει κι ίσως-ίσως να τα φυτέψει; Δημοτικές εκλογές έρχονται οσονούπω, για να ανασκουμπωνόμαστε…
Τατιάνα Καποδίστρια
Μ, όπως Μουσείο, μοσχολέμονο, μαλαγανιές…
Δηλαδή, δεν του έφταναν του δύσμοιρου του τουρισμού μας οι αποκλεισμοί κρουαζιεροτουριστών με τη χορηγία του ΠΑΜΕ, οι άδειες βενζινοαντλίες τη ευγενή φροντίδι των οδηγών δημόσιας χρήσης, οι απαραίτητες ενιαύσιες πυρκαγιές, κι όλη αυτή η άθλια εθνική δημοσιότητα –την ευθύνη της οποίας αναλαμβάνουν κατά περίπτωση επαναστατικές σέχτες, οίκοι αξιολόγησης, αλλούτερες τιμές, πολιτικοί, συνδικαλιστές και σπανιότερα όλοι εμείς ανεξαιρέτως– νάτα και τα πρώτα ραγίσματα στην απόλυτη φρεσκοβιτρίνα μας… Μακάρι να είναι απλές συμπτώσεις και να πέφτω εγώ οικτρά έξω, αλλά κάτι δεν πολυπάει ρολόι στο ωραιότατο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Τουλάχιστον στο ντιζαϊνάτο καψιμί του με τη θέα όλα-τα-λεφτά. Τις προάλλες, ας πούμε, ζητάω πάγο και λεμόνι με το αναψυκτικό μου. Ο πάγος ήρθε ωραία-ωραία και χωριστά, το λεμόνι αποσιωπήθηκε. Του το υπενθυμίζω, του γκαρσονιού με τα γαλάζια μάτια. Α, μου κάνει, λεμόνι δυστυχώς δεν υπάρχει. Ούτε στο καφέ του ισογείου; Ούτε. Τι ζήτησα, ρε γαμώτη μου, φρούτα του πάθους; Μια φετούλα λεμόνι… «Μήπως να σας φέρω μοσχολέμονο που έχουμε;», αντιπροτείνει αυθορμήτως ο υπάλληλος. Αμέ, γιατί όχι; Και μετά από αυτήν την αναλαμπή εξυπηρετικότητας, δεν ξαναφάνηκε ποτέ – ούτε αυτός, ούτε το μοσχολέμονο. Κάτι Ελληνοϊταλοί φίλοι, όμως, που έφαγαν εκεί αρχές Ιουλίου μού μετέφεραν χειρότερα. Είχε κόσμο πολύ και προέκυψε ένα μπάχαλο με τη σωστή παραγγελία τους, αλλά με τα πολλά έλαβαν αυτά που ζήτησαν. Σαν ήρθε η ώρα να πληρώσουν, ρωτούν τη γκαρσόνα τι χρωστούν: «35 ευρώ», αποφαίνεται εκείνη ρίχνοντας μια πρόχειρη ματιά στα διάφορα χαρτάκια της ταμειακής. Τα βάζουν κάτω οι φίλοι, τα ξανασουμάρουν και τα βγάζουν με πάσα βεβαιότητα 30. Το επισημαίνουν στην κοπελιά, ουπς, γράψτε λάθος λέει εκείνη χαλαρά, πλήρωσαν τα 30 τους κι έφυγαν… Σαστισμένοι, στην καλύτερη περίπτωση. Όπως και να το δεις, αυτά δεν είναι σόι πράματα για το αγλάισμα των τουριστικών ατού της πρωτεύουσας. Ένα ταχύρυθμο φροντιστήριο των υπαλλήλων επιβάλλεται, φοβάμαι…
Τατιάνα Καποδίστρια
Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.
Το topontiki.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Οι χρήστες που παραβιάζουν τους κανόνες συμπεριφοράς θα αποκλείονται. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.