Μια ριζικά διαφορετική ελληνική ταινία (σε μορφή και περιεχόμενο), ένα μεγαλόπρεπο μελόδραμα κι ένα ευρηματικό θρίλερ φαντασίας, ξεχωρίζουν σε μια εβδομάδα με, όπως πάντα, υπερπροσφορές ταινιών

Splice

Οι έννοιες του πατέρα και του δημιουργού, το «θεϊκό σύνδρομο» των ερευνητών, τα όρια μεταξύ επιστήμης και εγωισμού, η μετάλλαξη της οικογένειας, η ηθική της βιοτεχνολογίας και ο μύθος του Φρανκενστάιν. Όλα αυτά και πολλά ακόμη χωράνε στην, σχεδόν διαταραγμένη, ταινία τρόμου του Καναδού Βιντσέντζο Νατάλι που αποτελεί μια από τις πιο απρόσμενα ευφυείς και ευχάριστα «διεστραμμένες» εκπλήξεις της χρονιάς. Ο Έντριεν Μπρόντι και η Σάρα Πόλεϊ υποδύονται δύο επιστήμονες που προσπαθούν να δημιουργήσουν καινούρια ζωή στο εργαστήριό τους προκείμενου να αντλήσουν, από τα σχεδόν άμορφα πλάσματα που κατασκευάζουν, υπερ-πρωτεΐνες για φαρμακευτική χρήση. Στον ελεύθερο χρόνο τους όμως, δοκιμάζουν να δημιουργήσουν κάτι ακόμη πιο σύνθετο, ένα πλάσμα που θα περιέχει τόσο ζωικό όσο και ανθρώπινο DNA, θέλοντας να εξερευνήσουν τα όρια της επιστημονικής τους ικανότητας και προφανώς να ανακαλύψουν αν ο θεός είναι ο μόνος που μπορεί να πλάσει ζωή από τον πηλό ή έστω από τα βασικά δομικά μας υλικά. Το αποτέλεσμα θα τους εκπλήξει με περισσότερους τρόπους απ’ όσους μπορούσαν να φανταστούν. Το πλάσμα που θα «γεννηθεί» από τη μηχανική μήτρα του εργαστηρίου τους θα αποτελέσει το παιδί που δεν έδωσε η ερωτική τους σχέση αλλά σύντομα, όπως συνήθως συμβαίνει, θα ανακαλύψουν ότι η «εφηβεία» φέρνει ανεπιθύμητες συμπεριφορές και αντιδράσεις, τόσο στο «παιδί» όσο και στους «γονείς» του. Υπακούοντας στους κανόνες μιας ταινίας τρόμου, το φιλμ θα ακολουθήσει μια πορεία που σχηματικά είναι, ως ένα σημείο, προβλέψιμη,  όμως θα αφήσει στο πίσω μέρος του μυαλού σας ερωτήματα εάν το βασικό υλικό της την κατατάσσει στη σφαίρα των horror movies. Όσο για την ανατροπή που είναι απαραίτητη σε κάθε φιλμ τρόμου που σέβεται τον εαυτό του, αυτή, θα είναι εδώ σοκαριστική, όχι επειδή είναι απρόσμενη αλλά κυρίως γιατί είναι απόλυτα συνεπής στη σκοτεινή και σοβαρή καρδιά που κρύβει εντός της η ταινία. Σκηνοθεσία: Βινσέντζο Νατάλι. Πρωταγωνιστούν: Έντριεν Μπρόντι, Σάρα Πόλεϊ, Ντελφίν Σανεάκ. Χώρα: Καναδάς. Διάρκεια: 107’.

Είμαι ο Έρωτας

Θέλοντας να κάνουν ένα μελόδραμα που να αποφεύγει τις παγίδες του είδους, μια ταινία που να είναι μεγαλόπρεπη αλλά όχι ειρωνική, ο Λούκα Γκουαντανίνο και η Τίλντα Σουίντον, που περισσότερο από πρωταγωνίστρια είναι εδώ η αληθινή ψυχή της ταινίας, στράφηκαν σε μια ιστορία η οποία είναι τόσο πρωταρχική όσο και πολυεπίπεδη. Τοποθετημένη στους κόλπους μιας ιταλικής μεγαλοαστικής οικογένειας, όπου όλα είναι καθώς πρέπει και χωρίς ανατροπές, το φιλμ προσθέτει τον έρωτα σαν αστάθμητο παράγοντα και παρακολουθεί τις επιδράσεις του στις σχέσεις των ηρώων. Από τη μια πλευρά μια γυναίκα τρόπαιο, μια Ρωσίδα που έχει παντρευτεί τον πλούσιο κληρονόμο κι έχει ταιριάξει γάντι στη δομή της κοινωνικής της τάξης και της οικογενειακής ζωής, κι από την άλλη, ένας νεαρός σεφ, με τον οποίο ένας από τους γιους της σκοπεύει να ανοίξει εστιατόριο. Τα κοινά μεταξύ τους ανύπαρκτα κι όμως ανάμεσά τους θα αναπτυχθεί ένα πάθος που θα σαρώσει στο πέρασμά του κάθε τι που θεωρούσαν δεδομένο. Ναι, η ιστορία ακούγεται μπανάλ, βγαλμένη σχεδόν από τις φαντασιώσεις μιας μεσήλικης ή από την πλοκή ενός ρομαντικού αναγνώσματος παραλίας, όμως είναι ο τρόπος που ο Γκουαντανίνο τη σκηνοθετεί και οι λεπτομέρειες τις οποίες προσθέτει, που του προσδίδουν ενδιαφέρον. Περισσότερο από μια κοινότοπη ιστορία στο «Είμαι ο Έρωτας» είναι σαν να βλέπεις μια όπερα να ξετυλίγεται στα μάτια σου ή κάτι σαν τη μετεμψύχωση μιας ταινίας του Βισκόντι. Το ότι δεν είναι ταινία του Βισκόντι το αντιλαμβάνεσαι επειδή το φιλμ δεν μπορεί να σε συγκλονίσει, ακόμη κι αν σε εντυπωσιάζει, αλλά η ερμηνεία της Σουίντον επιτρέπει στην ταινία να ρίχνει μια τόσο εντυπωσιακή σκιά, που το κάνει να μοιάζει πολύ πιο σημαντικό απ’ ό,τι στ’ αλήθεια είναι… Σκηνοθεσία: Λούκα Γκουαντανίνο. Πρωταγωνιστούν: Τίλντα Σουίντον, Φλάβιο Παρέντι, Εντοάρντο Γκαμπριελίνι, Πίπο Ντελμπόνο, Άλμπα Ροχβάχερ, Μαρίσα Μπέρενσον. Χώρα: Ιταλία. Διάρκεια: 119’.

Μέσα στο Δάσος

Τρεις νεαροί, δυο αγόρια κι ένα κορίτσι καίνε το αυτοκίνητο που οδηγούν και χάνονται στην εξοχή. Δεν ξέρεις γιατί, δεν ξέρεις από πού έρχονται, πού θέλουν να πάνε. Στη διάρκεια των επόμενων ημερών, ή ενός χρόνου απροσδιόριστου, θα περιπλανηθούν στη φύση και θα αγγίξουν τα δέντρα και τα κορμιά τους, θα εξερευνήσουν το δάσος και τη θάλασσα, ο ένας τον άλλο και τη σεξουαλικότητά τους. Σχεδόν δίχως πλοκή, ελάχιστες λέξεις και με φυσικούς ήχους, τα κλαδιά που σπάνε, τα νερά που τρέχουν, τον αέρα που φυσά, ο Φραντζής θα συνθέσει μια συμφωνία για την επιθυμία και τον πόθο, έναν ιμπρεσιονιστικό πίνακα για τη φύση. Αυτήν που μας περιβάλει κι αυτή που μας ορίζει. Γυρισμένο με μια φτηνή ψηφιακή φωτογραφική μηχανή, το φιλμ έχει την ποιότητα μιας σπιτικής ταινίας, ενός παλιού super 8 φιλμ, την αθωότητα και την ένταση μιας προσωπικής ερωτικής ταινίας, το φιλμ είναι τουλάχιστον υπνωτικό. Οι εικόνες του σε μαγνητίζουν, η έλλειψη «υπόθεσης» δεν σε ενοχλεί, οι σκηνές γυμνού και σεξ δείχνουν μυστικιστικές. Κι από τις εικόνες και τους ήχους του αναδύεται η λυρική αίσθηση ενός παλιομοδίτικου βουκολικού ρομάντζου, περασμένη όμως από το φίλτρο μιας εκρηκτικά καινούριας ματιάς για τη σεξουαλικότητα και την επιθυμία. Σκηνοθεσία: Άγγελος Φραντζής. Πρωταγωνιστούν: Κάτια Γουλιώνη, Ιάκωβος Καμχής, Νέιθαν Πισόρτ. Χώρα: Ελλάδα. Διάρκεια: 97′.

Μέχρι να σε Βρω

Τρεις διαφορετικές ιστορίες που όμως συνδέονται είτε εξ αρχής είτε στην κατάληξή τους, αλλά που όλες αφορούν μητέρες και τα παιδιά τους, δίνουν την ευκαιρία στον Ροντρίγκο Γκαρσία να παραδώσει ένα ακόμη καλοστημένο, συγκινητικό δράμα που για μια ακόμη φορά εξερευνά τη γυναικεία ψυχή. Μια νοσοκόμα που ζει με την ηλικιωμένη μητέρα της και στοιχειώνεται από τη μόνιμη σκέψη της κόρης της την οποία έδωσε για υιοθεσία στα 14 της. Το παιδί της που έχει γίνει πετυχημένη δικηγόρος αλλά που κρύβει μια παγωμένη καρδιά μέσα της μέχρι τη στιγμή που θα μείνει έγκυος παρά τις προσπάθειές της για το αντίθετο. Ένα ζευγάρι που δεν μπορεί να κάνει παιδί κι έχει αποφασίσει να υιοθετήσει. Οι ιστορίες ξετυλίγονται παράλληλα αλλά ξεχωριστά η μία από την άλλη, και οι στιγμές και ο τρόπος που συνδέονται είναι πάντα σωστά δομημένες, δίχως να βασίζονται υπερβολικά στις συμπτώσεις. Ο Γκαρσία επιμένει στις λεπτομέρειες και την ατμόσφαιρα, δεν πιέζει υπερβολικά το δράμα και τη συγκίνηση και αφήνει το θαυμάσιο καστ του να δώσει τις ερμηνείες που απαιτεί το σενάριο για να δώσει κινηματογραφικούς καρπούς. Σκηνοθεσία: Ροντρίγκο Γκαρσία. Πρωταγωνιστούν: Ναόμι Γουότς, Ανέτ Μπένινγκ, Τζίμι Σμιτς, Σάμιουελ Τζάκσον, Κέρι Γουάσινγκτον. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 126’.

ΑΚΟΜΗ

Μια Γυναίκα ένα Όπλο κι ένα Noodle bar, του Ζανγκ Γιμού.

Ριμέικ του «Μόνο Αίμα» των αδελφών Κοέν στην αρχαία Κίνα. Με κωμικούς τόνους. Όχι απόλυτα πετυχημένο.

Πιράνχας 3D, του Αλεξάντρ Αζά.

Πιράνχας επιτίθενται σε λουόμενους. Σε 3D. Μην πάτε για μπάνιο. Ή σινεμά.

Δωρητής Σπέρματος, του Τζος Γκόρντον.

Μια ρομαντική κομεντί για έναν, σχεδόν κατά λάθος, δωρητή σπέρματος. Βασισμένη σε μια ιστορία του Τζέφρι Ευγενίδη.

Η Τίνκερμπελ και η Μεγάλη Νεραϊδοδιάσωση, του Μπράντλεϊ Ρέιμοντ.

Η Τίνκερμπελ γίνεται φίλη με ένα κοριτσάκι, κάτι που δεν πρέπει να κάνει καμιά νεράιδα.

Great Directors, της Άντζελας Ισμαήλου.

Συνεντεύξεις με σπουδαίους σκηνοθέτες από μια όχι τόσο μεγάλη σκηνοθέτιδα. Στην πλειοψηφία τους, βιαστικές και αδιάφορες.

Ταξιδιάρα Ψυχή, της Αγγελικής Αριστομενοπούλου.

Ντοκιμαντέρ για τον Γιάννη Αγγελάκα.

Benda Bilili!

Ντοκιμαντέρ για μια μπάντα αστέγων από το Κονγκό που γνώρισαν παγκόσμια επιτυχία. Βραβευμένο στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας.

Γιώργος Ν. Κορωναίος