Συν & Πλην

– Ένα απίστευτο ποσοστό! Το 61,7% έπιασε στην πρεμιέρα του το «Νησί» του Mega. Ήταν τόσο καλό το πρώτο επεισόδιο της κατά τα άλλα πολύ προσεγμένης παραγωγής; Όχι σε τέτοιο βαθμό, όχι για τέτοια νούμερα. Όμως το κανάλι κέρδισε αλλιώς: με το να διαφημίζει επί τόσους μήνες ποικιλοτρόπως το σίριάλ του, έβαλε την πλειονότητα των τηλεθεατών μπροστά από την οθόνη τους για να το δουν. Το «σταλινικό» ποσοστό 61,7% δεν είναι τόσο επιτυχία του σίριαλ, αλλά του promo. Στον καιρό που όλα πουλιούνται και όλα αγοράζονται, ένα κανάλι κατάφερε να πάρει… Όσκαρ διαφήμισης.

ΠΛΗΝ

–  Ένα απίστευτο ποσοστό! Το 61,7% έπιασε στην πρεμιέρα του το «Νησί» του Mega. Ήταν τόσο καλό το πρώτο επεισόδιο της κατά τα άλλα πολύ προσεγμένης παραγωγής; Όχι σε τέτοιο βαθμό, όχι για τέτοια νούμερα. Όμως το κανάλι κέρδισε αλλιώς: με το να διαφημίζει επί τόσους μήνες ποικιλοτρόπως το σίριάλ του, έβαλε την πλειονότητα των τηλεθεατών μπροστά από την οθόνη τους για να το δουν. Το «σταλινικό» ποσοστό 61,7% δεν είναι τόσο επιτυχία του σίριαλ, αλλά του promo. Στον καιρό που όλα πουλιούνται και όλα αγοράζονται, ένα κανάλι κατάφερε να πάρει… Όσκαρ διαφήμισης.

– Σημαντική η προσφορά του Σταμάτη Κραουνάκη με τη «Σπείρα Σπείρα» εδώ και δέκα – έντεκα χρόνια. Έγινε «φωλιά ταλέντων», έβγαλε νέους ηθοποιούς, τραγουδιστές και μουσικούς στον χώρο. Από ρόδο όμως, καμιά φορά, βγαίνει… αγκάθι. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η περίπτωση του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου, ενός νεαρού συνθέτη που πλέον γράφει αφόρητα ρετρό λαϊκο-πόπ για αοιδούς όπως οι Πέγκυ Ζήνα και Αμαρυλλίς (α, και στις εκλάμψεις του τα χειρότερα τραγούδια που έχει πει ποτέ ο Πάριος); Από το ρετιρέ της τέχνης στο β’ υπόγειο.

– Στον Τάκη Τζαμαργιά για τη σκηνοθεσία του στο «Παραμύθι χωρίς όνομα» της Πηνελόπης Δέλτα. Δίχως έμπνευση, πεζή, οριζόντια, αναμενόμενη, δίχως μια «σπίθα», δίχως το «κάτι» που να κρατάει τον θεατή. «Φορτωμένη» η όλη παραγωγή, με αμφίβολη αισθητική τόσο στα σκηνικά (συμπιεσμένα σκουπίδια) όσο και στα κοστούμια (κάποια από αυτά με λεπτομέρειες από πλαστικό), με ηθοποιούς που σε γενικές γραμμές (αν εξαιρέσουμε τον Βασιλόπουλο του Μάνου Καρατζογιάννη) δεν διακρίνονταν για τις ερμηνείες τους στη συγκεκριμένη παράσταση. Η διασκευή πιστή στο πνεύμα του βιβλίου, τόσο πιστή που μερικές φορές διέκρινες τις «ρυτίδες» του, αλλά και αυτόν τον ρομαντισμό μιας εποχής όπου η λέξη «πατρίδα», «λαός», «πατριώτης» ηχούσε διαφορετικά…

– Ένα έργο πληκτικό και αδιάφορο είναι «Ο Θεός της σφαγής» που είδαμε στο θέατρο Κάτια Δανδουλάκη. Αντιθέτως καθόλου πληκτική η πρεμιέρα που εδόθη το Σάββατο που μας πέρασε. Ήταν εκεί όλοι αυτοί που μπορούσες να χαζέψεις και να κουτσομπολέψεις, ενώ μέτραγες τα λεπτά για την έξοδό σου απ’ την αίθουσα.

– Ο Ηλίας Ψινάκης δεν θέλει να λείπει από εκεί όπου αστράφτουν τα φλας! Στην πρεμιέρα της Κάτιας Δανδουλάκη ήρθε, αλλά στο τέλος της παράστασης. Ανέβηκε τρέχοντας τη σκάλα, παραλίγο να τρακάρουμε γιατί κι εμείς τρέχαμε να φύγουμε, η κολόνια του μας έσπασε τη μύτη, αλλά ο Ηλίας έφτασε πριν ανάψουν τα φλας των φωτογράφων… Ήταν εκεί, τη σωστή στιγμή, να επιβεβαιώσει τον μάταιο της ζωής του… στόχο!

– Στον Γρηγόρη Αρναούτογλου για το νέο τηλεπαιχνίδι που παρουσιάζει. Όχι για τα επιεικώς χαριτωμένα αγγλικά του, αλλά γιατί στα 10 λεπτά (της ώρας) που άντεξα να τον δω μίλησε για «εναπομείναντες χώρες» και αναφερόταν συνεχώς στα «λεπτά» (δεσμίδες εικοσάευρα) που έκαναν βόλτες πάνω στα τραπέζια. Κι ύστερα ήρθε το ζάπινγκ.

– Είδατε που το hype μερικές φορές είναι τόσο κραυγαλέο και τόσο ψεύτικο, που γίνεται αντιληπτό ακόμα και από τους καλόπιστους που θα ήθελαν να δουν, έστω και από περιέργεια, περί τίνος πρόκειται. Για τους Συνθετικούς μιλάω, ένα παλιό συγκρότημα που ξαφνικά το έφεραν στο προσκήνιο διάφορα sites και free press. Να τα αφιερώματα, να οι συνεντεύξεις, να οι διθύραμβοι για ένα γκρουπ που ποτέ δεν αποτελούσε κάτι το σπουδαίο. Έδωσαν και συναυλία στο Gagarin το προηγούμενο Σάββατο. Ξέρετε πόσο κόσμο μάζεψαν συνολικά; Λιγότερο από 100 άτομα…

– Οι ειδήσεις των ιδιωτικών καναλιών. Μοιάζουν όλο και περισσότερο με στημένα σόου. Στο κάτω αριστερά παράθυρο ο «βαμμένος φιλοκυβερνητικός», στο πάνω αριστερά ο «λαϊκός δεξιός», δίπλα του ο «κοινωνικά ευαίσθητος» και από κάτω του ο «φιλελεύθερος σχολιαστής της αγοράς». Και στη μέση πάντα ο τηλεπαρουσιαστής – σκηνοθέτης, να μοιράζει τη σημαδεμένη τράπουλα του λόγου…

– Σοβαρή και πλούσια παραγωγή το «Νησί», όντως, και με κινηματογραφικής υφής γυρίσματα, ωστόσο αν έχεις διαβάσει το βιβλίο σαν να βαριέσαι μετά από λίγη ώρα. Δεν είναι τα αργά περάσματα και οι αργόσυρτοι διάλογοι, είναι η τηλεοπτική εικόνα που εκ των πραγμάτων σε περιορίζει.

ΣΥΝ

+ Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης έχει «ξεφύγει» πολύ μπροστά από τους υπόλοιπους καλλιτέχνες της γενιάς του. Και φάνηκε αυτό ξεκάθαρα το Σάββατο στο Μέγαρο – όχι πως δεν το γνωρίζαμε δηλαδή. Παρουσίασε το συμφωνικό έργο που έγραψε τα τελευταία χρόνια («στο υπόγειο του σπιτιού του», όπως έλεγε χαρακτηριστικά), ένα εξαίσιο έργο για συμφωνική ορχήστρα και χορωδία. Την ίδια ώρα, άλλοι καλλιτέχνες της γενιάς του διαγκωνίζονται για ένα σουξέ παραπάνω. Διαφορά αντίληψης, διαφορά οράματος, διαφορά ποιότητας εν τέλει.

+ Η Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά σερβίρεται πλέον… κατ’ οίκον. Η πρώτη (και μάλλον προφητική) ταινία του Πάνου Χ. Κούτρα μόλις κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Ελλάδα και μάλιστα σε μια συλλεκτική έκδοση με extras που περιλαμβάνουν ένα εξαιρετικό – σχεδόν συγκινητικό – making of, κομμένες σκηνές, συνεντεύξεις και κάμποσα ακόμη. Κυρίως όμως την ίδια την ταινία, που αν και μυθική εδώ και χρόνια και cult σε Ελλάδα κι εξωτερικό, ήταν σχεδόν αδύνατον να τη δεις εκτός από κάποιες σπάνιες προβολές της…
+ Στον Γιάννη Χουβαρδά και το Εθνικό Θέατρο για την επιλογή τους να ανεβάσουν στην Παιδική Σκηνή – Σκηνή «Κατίνα Παξινού» το «Παραμύθι χωρίς όνομα» της Πηνελόπης Δέλτα, ένα βιβλίο γεμάτο μηνύματα μέσα από την αλληγορία του μύθου, πολλά από τα οποία ακούγονται αναγκαία για την εποχή μας.

+ Στον Χρήστο Στέργιογλου για την ερμηνεία του ως Τέντυ στον «Θαυματοποιό» του Μπράιαν Φρίελ. Όσο κι αν έχει «μανιέρα», όσο κι αν επαναλαμβάνεται, δεν παύει να έχει ενέργεια, ρυθμό, δύναμη και έντονη παρουσία στη σκηνή που κρατάει τον θεατή.

+ Σύλλας Τζουμέρκας, Γιώργος Ζώης, Φίλιππος Τσίτος, Χρίστος Γεωργίου, Πέννυ Παναγιωτοπούλου. Διαβάζοντας τα ονόματα των Ελλήνων δημιουργών που συμμετέχουν στο πρόγραμμα ανάπτυξης σεναρίων Balkan του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, δεν μπορείς παρά να ανυπομονείς για τη… συνέχεια. Ακόμη κι αν οι ταινίες που θα προκύψουν από τα συγκεκριμένα σχέδια αργούν, και μόνο το γεγονός ότι ετοιμάζονται σε κάνουν να αισιοδοξείς…

+ Στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, που επέλεξε να γιορτάσει τα δέκα χρόνια λειτουργίας του αναθέτοντας στον Γιώργο Κουμεντάκη τη σύνθεση ενός νέου έργου. Τη Δευτέρα, λοιπόν, παρουσιάζεται για πρώτη φορά «Το Ισοκράτημα ενός παιδιού», για το οποίο ο ίδιος ο Κουμεντάκης δηλώνει: «Προσπάθησα να αποδώσω μουσικά τη δύναμη και τη ζωντάνια ενός δεκάχρονου οργανισμού με γερά θεμέλια και ταύτισα τη δυναμική αυτή με το μουσικό “ισοκράτημα”, τον θεμέλιο λίθο της βυζαντινής μουσικής, πάνω στο οποίο ένα δεκάχρονο παιδί ζει παίζοντας μουσική».

+ Στη διοργάνωση του Διεθνούς Συνεδρίου «Μουσεία Εθνικής Ιστορίας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη: Μελετώντας την Ιστορία, Χτίζοντας Κοινές Μνήμες» για τον πολυπολιτισμικό του χαρακτήρα, αλλά και για το βήμα διαλόγου που προσέφερε σε σημαντικούς μουσειολόγους, εμπειρογνώμονες και ερευνητές από όλο τον κόσμο. Σημειωτέον πως το συνέδριο πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη (18 και 19 Οκτωβρίου), στο πλαίσιο του διεθνούς έτους «Προσέγγισης των Πολιτισμών», με τη συμβολή της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής για την UNESCO, του Περιφερειακού Γραφείου της UNESCO για την Επιστήμη και τον Πολιτισμό με έδρα τη Βενετία, του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης και του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού.

+ Στην κινηματογραφική πρόταση που κάνει η Ταινιοθήκη της Ελλάδος στους σινεφίλ της πρωτεύουσας, παρουσιάζοντας σε πρώτη προβολή ενδιαφέρουσες ευρωπαϊκές ταινίες που, αν και αγοράστηκαν από έλληνες διανομείς, δεν βρήκαν τον δρόμο τους προς τις αίθουσες. Η αρχή του όλου εγχειρήματος γίνεται σήμερα με την «Πόλη της Σύλβιας» του Jose Luis Guerin, η οποία έλαβε το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας από την ACE και θα προβάλλεται μέχρι και τις 27 του μηνός στο κτίριο της Ιεράς Οδού. Περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα θα βρείτε στο www.tainiothiki.gr.

+ Να τι σημαίνει αληθινή φανκ-τζαζ καταιγίδα. Ο Maceo Parker ξεσήκωσε προχθές το Παλλάς με αυτό το προσωπικό χορευτικό ιδίωμά του που δύσκολα σε αφήνει ασυγκίνητο. «Η καθαρή τζαζ είναι καλή, αλλά για να πλένεις το αυτοκίνητό σου» είπε κάποια στιγμή, κάνοντας χιούμορ φυσικά και θέλοντας να τονίσει περισσότερο το ημι-crossover στιλ του. Κατάμεστο το θέατρο, βρέθηκε προς το τέλος της βραδιάς να χορεύει όρθιο στις θέσεις του.+ Στους αθόρυβους νέους Έλληνες που δεν αισθάνονται ντε και καλά την ανάγκη να δηλώσουν την καταγωγή τους όπου σταθούν κι όπου βρεθούν στο εξωτερικό (από γήπεδα μέχρι πολυκαταστήματα), με σημαίες… με σημαίες και με ταμπούρλα!

+ Στις οικογένειες ξένων τουριστών που συνεχίζουν να δίνουν το καλό παράδειγμα κόσμιας και απαρατήρητης συμπεριφοράς στις παραλίες, εκεί όπου μεσουρανεί το θορυβώδες πρότυπο της ελληνίδας μάνας και του χαλαρού πατέρα που αφήνουν τα παιδιά τους να τσιρίζουν, να πετούν πράγματα και να ξεσηκώνουν όλη την πλαζ μόνο και μόνο επειδή ξεφούσκωσε το μπρατσάκι τους.

+ Στις ρομαντικές εικόνες των ανθρώπων που δεν διαδήλωναν τον έρωτά τους με περιττές διαχύσεις, σε παραλίες/ εστιατόρια/ καράβια/ βόλτες, αλλά είχαν τόσο ακριβό συναίσθημα που απλώς καταλάβαινες πως ήταν ζευγάρι.

+ Σ’ εκείνον τον υπέροχο σκύλο, Μπελά τον φωνάζουν, που έριχνε τις βουτιές του απ’ το βραχάκι της Επιδαύρου, παρουσία των αφεντικών του, κερδίζοντας τα χαμόγελα των λουομένων. Επιτέλους και οι σκύλοι, σε κάποιες πολιτισμένες παραλίες, αξίζουν ένα μπανάκι…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.