search
ΤΡΙΤΗ 23.06.2026 03:54
MENU CLOSE

Θέατρο: Ξεπερνιούνται τα στερεότυπα;

01.11.2010 12:09
Θέατρο: Ξεπερνιούνται τα στερεότυπα;  - Media

Ένα έργο τολμηρό, με δυνατό λόγο κι ακόμα πιο δυνατές, υπόγειες δονήσεις είναι το «Pride»

Ένα έργο τολμηρό, με δυνατό λόγο κι ακόμα πιο δυνατές, υπόγειες δονήσεις είναι το «Pride»

Κάτω τα στερεότυπα! Στις τρεις αυτές λέξεις θα μπορούσε να συμπτυχθεί το νόημα του έργου «The Pride» του Alexi Kaye Campbell, που παρουσιάζει η εταιρεία Lunasol στη «Θεατρική Σκηνή Αθηναΐς – Ζωή Λάσκαρη». «Πρέπει να προσπαθήσουμε στη ζωή να ξεπεράσουμε τα στερεότυπα. Ζούμε τη ζωή μας κι αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα μέσα από προσωπικά αλλά και κοινωνικά στερεότυπα. Μπορούμε να προσεγγίσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους, αν ξεπεράσουμε αυτά τα στερεότυπα», είναι το μήνυμα του έργου, σύμφωνα με τον Σταύρο Στάγκο, που υπογράφει τη σκηνοθεσία. Στο έργο παρακολουθούμε δύο ιστορίες να εξελίσσονται σε δύο διαφορετικούς χρόνους. Η μία το 1958 και η δεύτερη πενήντα χρόνια αργότερα, το 2008. Και στις δύο αυτές ιστορίες, τους ρόλους κρατούν οι ίδιοι ηθοποιοί, οι χαρακτήρες τους μοιράζονται τα ίδια ονόματα, αλλά μένουν φανερά πολύ διαφορετικοί, κυρίως γιατί προσπαθούν να προσεγγίσουν τα πάθη τους με άλλον τρόπο. «Το “τρικ” με τις δύο εποχές είναι ιδιαίτερα γοητευτικό», λέει ο σκηνοθέτης. Χαρακτηρίζει το έργο «γκοστ στόρι». «Αυτό που θέλω να δείξω είναι πως τα φαντάσματα του παρελθόντος κυνηγάνε το παρόν και πως το παρόν κυνηγάει το μέλλον». Κοντά στην ηλικία των τριάντα, το 1958, ο Φίλιπ και η Σύλβια είναι παντρεμένοι. Εκείνος δουλεύει στο μεσιτικό γραφείο του πατέρα του. Εκείνη ασχολείται με την εικονογράφηση του βιβλίου του Όλιβερ. Στην πρώτη σκηνή του έργου, ο Φίλιπ και ο Όλιβερ συναντιούνται για πρώτη φορά. «Κάτι υπάρχει στην ατμόσφαιρα», θα πει η Σύλβια αργότερα γι’ αυτήν την πρώτη τους συνάντηση. Αυτό που υπάρχει είναι αυτό που δεν λέγεται εύκολα από κανέναν. Στην πραγματικότητα, ανάμεσα στους δύο άντρες αρχίζει να αναπτύσσεται μία ερωτική έλξη, στην πρώτη ιστορία. Ο Φίλιπ, ένας πολιτικοποιημένος φωτογράφος, και ο Όλιβερ, ένας δημοσιογράφος σε κουτσομπολίστικο περιοδικό – τριαντάρηδες και οι δυο –, ζουν μαζί, εν έτει 2008. Παρ’ όλ’ αυτά, η σχέση τους είναι έτοιμη να διαλυθεί, κυρίως λόγω του εθισμού του Όλιβερ στον εφήμερο έρωτα, κάτι που, όπως φαίνεται, απασχολεί την κοινή τους φίλη Σύλβια περισσότερο από τον ίδιο τον Όλιβερ. Το έργο παρακολουθεί, εναλλάξ, από τη μια την τραυματική αναζήτηση της σεξουαλικότητας των ηρώων και τις προσπάθειές τους να την αποδεχτούν ή να την αγνοήσουν το 1958, και από την άλλη την αγωνιώδη απόπειρα των ηρώων 50 χρόνια αργότερα να σκάψουν κάτω από την επιφάνεια των ανθρώπινων παθών και αναγκών για έρωτα και αγάπη. Εξετάζει το θέμα της ομοφυλοφιλίας μέσα από μια διαδρομή 50 χρόνων, μια διαδρομή η οποία ξεκινά από μια κοινωνία που οι ανάγκες των ανθρώπων παραμένουν κρυφές μέχρι σήμερα, που όλα επιτρέπονται, αλλά στερούνται ουσιαστικού περιεχομένου. «Δυνατό» έργο, «ουσιαστικά» θεατρικό, από αυτά που «δύσκολα βρίσκεις. Χρειάζεται να δείξεις την ουσία κι όχι την εξωτερική εικόνα», υποστηρίζει ο κ. Στάγκος, γι’ αυτό δεν χρησιμοποίησε βίντεο ή άλλη τεχνολογία στην παράσταση. «Το σημαντικό είναι ότι φέρνει στο προσκήνιο πολύ ουσιαστικά στοιχεία για τις ανθρώπινες σχέσεις, παρότι σε πρώτο πλάνο βρίσκεται η ομοφυλοφιλία και η εξέλιξή της», τονίζει. Δεν στέκεται όμως μόνο σε αυτό. «Μιλάει εν γένει για την αλήθεια στις σχέσεις, για το θάρρος που χρειάζεται να είσαι πραγματικά ο εαυτός σου και διερευνά την ανθρώπινη σεξουαλικότητα σε σχέση με το ουσιαστικό συναίσθημα της συντροφικότητας». Όλα αυτά τα επιτυγχάνει με τρόπο «υπόγειο, όπως και στην πραγματική ζωή, κι αυτό είναι μια άλλη του γοητεία». Όπως εξελίσσεται η ιστορία, «κάθε σκηνή που περνάει είναι σα να διαβάζει την προηγούμενη με μια καινούργια ματιά. Πράγματα που λέγονται το ’58, τα ακούμε από το στόμα κάποιου άλλου το 2008. Πηδάνε από τον έναν χρόνο στον άλλο, από τη μια εποχή στην άλλη».

* «The Pride» του Alexi Kaye Campbell. Μετάφραση: Εμμανουέλα Αλεξίου. Σκηνοθεσία: Σταύρος Στάγκος. Μουσική: Μάριος Στρόφαλης. Κοστούμια: Αγις Παναγιώτου. Σκηνικά: Λία Ασβεστά. Παίζουν: Πέτρος Λαγούτης, Στάθης Μαντζώρος, Λίλη Τσεσματζόγλου, Δημοσθένης Φίλιππας. «Θεατρική Σκηνή Αθηναΐς – Ζωή Λάσκαρη». Προγραμματισμένη πρεμιέρα: 29 Οκτωβρίου.

google_news_icon

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Το topontiki.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Οι χρήστες που παραβιάζουν τους κανόνες συμπεριφοράς θα αποκλείονται. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.

ΤΡΙΤΗ 23.06.2026 02:39