Επισημάνσεις

Αλλού χρωστάμε, αλλού πληρώνουμε… / Κι όπως βυθίστηκε… / Επαίτες ψήφων / Πολιτισμός με την ούγια / Νο1 παντού, αλλά όχι εδώ

Αλλού χρωστάμε, αλλού πληρώνουμε…

Εδώ επιχορηγήσεις, εκεί επιχορηγήσεις, πού είναι οι (θεατρικές) επιχορηγήσεις (αναμένεται έως το τέλος του χρόνου να εξοφληθούν τα χρέη για την προηγούμενη σεζόν); Και πότε πια θα αλλάξει αυτό το καθεστώς όπου οι θίασοι προγραμματίζουν, εκτελούν και μετά μαθαίνουν αν και πόσα θα πάρουν; Τώρα που δεν υπάρχει πια ΕΚΕΘΕΧ να κωλυσιεργεί (κι άλλο), ελπίζουμε οι διαδικασίες να γίνονται πιο γρήγορα και μακάρι κάποτε και στην ώρα τους! Α, μια και έφερε η κουβέντα το ΕΚΕΘΕΧ… υπάρχει κανένα νέο από εκεί; Έχει καταργηθεί μεν στα λόγια, στην πράξη όμως συνεχίζει να κοστίζει, αφού οι υπάλληλοί του εξακολουθούν να πληρώνονται (πρέπει να βρεθεί μία φόρμουλα ούτως ώστε να απορροφηθούν σε άλλες θέσεις εργασίας). Όμως το θέμα δεν είναι οι εργαζόμενοι, αλλά ο διευθυντής του ΕΚΕΘΕΧ, ο οποίος, σύμφωνα με πληροφορίες, εισπράττει ακόμη τον μισθό του. Σε απλά ελληνικά, δεν είχε την αξιοπρέπεια, αν και τοποθετημένος από την προηγούμενη κυβέρνηση, να παραιτηθεί.

Χαρά Αργυρίου

Κι όπως βυθίστηκε…

Μη μου πείτε ότι δεν ήταν ευσεβής πόθος του Μεγάλου Καναλιού; Να βάλει απέναντι από το «Αλ Τσαντίρι Νιουζ» το «Νησί» για να δει να γκρεμίζονται τα ποσοστά του Λάκη Λαζόπουλου. Το Mega, με πολλών ημερών διαφήμιση, μετέδωσε τα δύο πρώτα επεισόδια της σειράς που κάθε Δευτέρα πιάνει πάνω από 60% τηλεθέαση απέναντι από το «Αλ Τσαντίρι Νιουζ». Το αποτέλεσμα ήταν αναπάντεχο: 23,5% για το «Νησί», 49,8% για τον Λαζόπουλο! Η επιλογή για «Νησί» ημέρα Τρίτη ήταν… ναυάγιο.

Επαίτες ψήφων

Τους βλέπω να περιφέρονται στα κανάλια, να αντιγράφουν τη στεγνή, «ξύλινη» γλώσσα των πολιτικών και να αναμασάνε τις ίδιες υποσχέσεις, και απορώ που τόσα χρόνια στο θέατρο δεν έμαθαν ότι εκείνο που κάνει έναν καλό θεατρίνο να ξεχωρίζει από έναν κακό είναι η αλήθεια: Ο ειλικρινής, εκ βαθέων τρόπος με τον οποίο ο καλός ερμηνεύει έναν ρόλο, τη στιγμή που ο κακός περιορίζεται στη στείρα απαγγελία του κειμένου και στον φτηνό μιμητισμό… Έτσι, στείρες απαγγελίες ακούω όλες αυτές τις ημέρες από τηλεοράσεως, από τους ουκ ολίγους ηθοποιούς που κατεβαίνουν στις δημοτικές εκλογές. Η ανεπάρκεια των οποίων φαίνεται αμέσως, στη σημερινή δύσκολη συγκυρία. Μόνο εκείνοι δεν την καταλαβαίνουν και συνεχίζουν να υπόσχονται. Με τέτοιους κακούς ηθοποιούς δεν έχει μέλλον το θέατρο, με τέτοιους κακούς πολιτικούς δεν έχει μέλλον η χώρα.

Πολιτισμός με την ούγια

Η ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ κυρία Χρυσούλα Παλιαδέλη πρότεινε στην επιτροπή Πολιτισμού και Παιδείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (και η πρότασή της έγινε ομοφώνως δεκτή) να θεσμοθετηθεί το Σήμα Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Κληρονομιάς (ΣΕΠΚ). «Το Σήμα θα απονέμεται σε χώρους και ιδέες που σχετίζονται με την ευρωπαϊκή ιστορία και τον πολιτισμό και με την οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης», όπως μας ενημερώνει η επίσημη ιστοσελίδα του κυβερνώντος κόμματος. Αφενός, δηλαδή, θα πιστοποιηθεί και με τη σφραγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης η εγκυρότητα κάποιων πολιτιστικών οργανισμών (μουσείων, ιδρυμάτων, υπουργείων, ιδιωτικών φορέων;), οπότε θα έχουμε «πολιτισμό με την ούγια» (κάτι σαν τις γαλάζιες σημαίες σε θάλασσες και ακτές), αφετέρου το Σήμα θα απονέμεται, λέει, και σε «ιδέες»! Για φαντάσου! Μια ιδέα με σήμα! Και όχι όποια κι όποια ιδέα. Μια ιδέα που σχετίζεται «με την οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Από πού κι ώς πού η οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ταυτίζεται με τον πολιτισμό; Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι αυτό το συνονθύλευμα που κατασκευάστηκε για την καπιταλιστική ολοκλήρωση και την ελεύθερη διακίνηση του κεφαλαίου; Δεν είναι αυτό που εκπροσωπείται από 27 «ηγέτες» που μαλλιοτραβιούνται κάθε τρεις και λίγο; Δεν είναι ο Σαρκοζί, η Μέρκελ και ο Παπανδρέου; Όσο κι αν η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης προσπαθεί να ταυτίσει εαυτόν με έννοιες αγαθές, ωραίες και πιασάρικες, όπως ο πολιτισμός, οι τέχνες και η κληρονομιά, η «ιδέα» της (με συνταγή γιατρού, με έγκριση του ΕΟΦ, με την εγγύηση Μπενρουμπή, με ISO ή χωρίς) είναι κενή, η ύπαρξή της μετέωρη, το πουκάμισό της αδειανό.

Γιάννης Κουκουλάς

Νο1 παντού, αλλά όχι εδώ

Όλο και πιο χωριό γινόμαστε! Στα της μουσικής, τουλάχιστον, μοιάζουμε αποκομμένοι εντελώς από τον υπόλοιπο κόσμο. Γίναμε «έθνος ανάδελφο», που έλεγε και ο αλήστου μνήμης Σαρτζετάκης. Μία ματιά μόνο στο τι μουσική ακούνε στο εξωτερικό και τι εδώ, αρκεί για να καταλάβουμε τη χαώδη διαφορά. Και δεν αναφέρομαι φυσικά στα ελληνικά τραγούδια, αλλά στα ξένα. Έχουμε καταφέρει το εξής παράδοξο φαινόμενο – σε άλλη περίπτωση θα το έλεγα έως και επίτευγμα: Στην Ελλάδα γνωρίζουν επιτυχία ονόματα που παραμένουν παντελώς άγνωστα ακόμα και στη χώρα καταγωγής τους. Ή πλέον ανυπόληπτα, όπως οι Scorpions ως το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα. Και είναι πολλά ακόμα. Από τους Puressence και τους Madrugada μέχρι ακόμα – ακόμα και τους James. Και δυστυχώς συμβαίνει και το ακριβώς αντίθετο. Ονόματα που είναι πρώτης γραμμής στο εξωτερικό, από τους Arcade Fire μέχρι και τους σούπερ σταρ πια Kings Of Leon, στη χώρα μας αποτελούν υπόθεση για λίγους. Όταν, ακόμα χειρότερα, δεν περνούν εντελώς απαρατήρητα. Εκτός κι αν τα 400-500 μόνο cd που πουλούν στην ελληνική αγορά καλλιτέχνες που ανεβαίνουν στο Νο1 Αμερικής και Αγγλίας δεν σας φαίνεται νούμερο απογοητευτικό, αν όχι… φαιδρό. Άλλος κόσμος πλέον. Έχουμε τόσο εμποτιστεί από τον τηλεοπτικό πολτό, από τα εγχώρια pop ονόματα της συμφοράς, που το κριτήριό μας αμβλύνθηκε. Ακόμα και τα ξένα γκρουπ που ακούμε μοιάζουν με τα δικά μας. Δεν είναι τυχαίο που κάποια από αυτά τα φέρνουν στην Ελλάδα και τα βάζουν να παίξουν στα διάφορα Χ-Factor.

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.