Επισημάνσεις

Καταστρέφοντας δίσκους / Ήταν κι αυτός εκεί… / Τι δεν βλέπει ο τουρίστας / Νιόνιος ή κύριος Σαββόπουλος;

Καταστρέφοντας δίσκους

Το «Κολάζ» του Μιχάλη Χατζηγιάννη πάτωσε. Το cd-single του Αντώνη Ρέμου τα ίδια. Ο νέος δίσκος της Νατάσας Θεοδωρίδου ακόμα χειρότερα. Αλλά και η Αλεξίου, με μία από τις εμπορικότερες (στα δισκοπωλεία) συλλογές της καριέρας της, δεν πήγε καθόλου καλά στα περίπτερα. Η υπόθεση «πουλάω το cd μου με τις εφημερίδες» τελείωσε. Ξεκινώντας από το απερίγραπτο εκείνο cd του Γιάννη Πάριου, πριν από έναν χρόνο, ο κόσμος μάζεψε δίσκους τους οποίους δεν άκουσε ποτέ. Κι όσοι τους άκουσαν, απόρησαν γιατί πήγαν και έδωσαν δύο ευρώ παραπάνω για να τους αποκτήσουν. Η μεγαλύτερη ανορθοδοξία που παρουσιάστηκε ποτέ στην ελληνική δισκογραφία φτάνει στο τέλος της. Το μόνο που κατάφεραν οι δισκογραφικές εταιρείες, μέσα σε έναν μόνο χρόνο, είναι να καταστρέψουν το ίδιο τους το αντικείμενο: φόρτωσαν τις εφημερίδες με cd για εύκολο κέρδος, στο μεταξύ τα δισκοπωλεία έκλεισαν και, τώρα, που τα cds με εφημερίδες δεν πουλάνε πια, δεν έχουν μαγαζιά να πουλήσουν το προϊόν τους! Σπάνια μία επιχειρηματική ομάδα έχει βγάλει τα μάτια της με τα ίδια της τα χέρια. Οι Έλληνες δισκογράφοι το έκαναν.

Στέλλα Σιδερή

Ήταν κι αυτός εκεί…

Ένα το καλό νέο κι ένα το κακό για όσους έτρεξαν – και δεν ήταν και λίγοι – να δουν live τον Shigeru Umebayashi το Σαββατοκύριακο στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Το καλό είναι ότι πράγματι τον είδαν. Το κακό νέο ότι δεν τον είδαν στη… σκηνή. Γιατί ο Shigeru Umebayashi, ο περίφημος Ιάπωνας συνθέτης κινηματογραφικής μουσικής, υπεύθυνος για εξαιρετικά σάουντρακ όπως το «2046», την «Ερωτική Επιθυμία», τα «Ιπτάμενα Στιλέτα» κ.ά., ήταν όντως εκεί, στη συναυλία, κανονικά, αλλά όχι on stage. Όσοι τον αναγνώρισαν τον έβλεπαν να παρακολουθεί κι αυτός, όπως όλοι οι υπόλοιποι θεατές, την Oticons Orchestra & Choir να παρουσιάζει απλώς τα έργα του. Ο ίδιος ήταν ένας παρατηρητής. Ούτε έπαιξε κάποιο όργανο (όπως κάνει η Ελένη Καραΐνδρου στις δικές της συναυλίες) ούτε διηύθυνε την ορχήστρα (όπως ο Ένιο Μορικόνε στο Ηρώδειο, αν θυμάστε). Το μόνο που έκανε ο (συμπαθής, συμπαθέστατος κατά τα άλλα) Shigeru ήταν να χειροκροτεί – είμαι πεπεισμένος πως θα του άρεσαν οι μελωδίες του. Δεν ξέρω, μπορεί το concept των live του να είναι αυτό, σύμφωνοι, δεν αντιλέγω. Δεν θα έπρεπε όμως να το γνωρίζει ο κόσμος πριν πληρώσει τα 35 ευρώ για να δει μία ορχήστρα; Καλή έστω, αλλά τι σημασία έχει;

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Τι δεν βλέπει ο τουρίστας

Κατά τα άλλα, πορευόμαστε υπερήφανοι ως Έλληνες. Όμως, διαβάζω: «Σοβαρές ελλείψεις καταγράφονται σε 176 αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία της Ελλάδας». Ελλείψεις οι οποίες δυσκολεύουν εκείνους που έρχονται από την άλλη μεριά του κόσμου για να θαυμάσουν τον πολιτισμό που άνθισε κάποτε σε αυτή τη χώρα. Οι οποίοι αντί αυτού γνωρίζουν την παρακμή τού σήμερα. Τρέχει, τώρα, ο νέος υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος για να μπαλώσει τις τεράστιες τρύπες που άφησαν πίσω τους οι προηγούμενες κυβερνήσεις, για να βελτιώσει την κατάσταση ώστε να μην ντρέπεται όταν προσκαλεί ακόμα περισσότερους τουρίστες με τις νέες διαφημιστικές καμπάνιες. Για να βγάλει πάνω από «ετούτα εδώ τα μάρμαρα» τη σκουριά που συσσωρεύτηκε ύστερα από δεκαετίες αδιαφορίας. Καλά κουράγια!

Νιόνιος ή κύριος Σαββόπουλος;

Ξεκίνησαν οι εμφανίσεις του Διονύση Σαββόπουλου με τίτλο «Για να γίνει ο χρόνος καινούργιος» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Πρόκειται για μια παράσταση εμπνευσμένη από τη «Θεογονία» του Ησίοδου, στην οποία μαζί με τον διάσημο μουσικοσυνθέτη συμμετέχουν παραμυθάδες και τραγουδιστές, μάγοι και ακροβάτες, καραγκιοζοπαίκτες και πολλοί μουσικοί. Και μόνο ένα δίλεπτο στο νυκτερινό δελτίο ειδήσεων ήταν αρκετό για να με πείσει ότι πρόκειται για μια ακόμα σπουδαία και φαντασμαγορική δουλειά αυτού του εξαιρετικού καλλιτέχνη, που πήρε τη θέση ενός άλλου καλλιτέχνη που λεγόταν Νιόνιος, κάπου εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Τι εννοώ; Ότι ποτέ δεν είπα κακή κουβέντα, ποτέ δεν έκανα κάποια αρνητική σκέψη (και λίγους ξέρω που το έκαναν) για το καλλιτεχνικό έργο του Νιόνιου ούτε του Διονύση Σαββόπουλου. Παραμένει ακόμα φρέσκο και επίκαιρο. Ο Νιόνιος, όμως, ήταν αγαπητός σε μια γενιά που μεγάλωσε με «χούντα και Ιουλιανά», ήταν ίνδαλμα όχι μόνο για όσα τραγουδούσε αλλά και για όσα έλεγε. Κάποια στιγμή έβγαλε τα «Τραπεζάκια του Έξω», εισέβαλε στο Ολυμπιακό Στάδιο, προχώρησε σε ένα αλλόκοτο «Kούρεμα», υιοθέτησε τoν «Μητσοτάκ». Έγινε σταρ! Οι πόρτες άνοιξαν. Μέγαρα, τηλεόραση, συνεντεύξεις. Το είδωλο Νιόνιος μιας γενιάς που μεγάλωσε με την αμφισβήτηση πέρασε στην ιστορία (όπως και η γενιά) και μεταμορφώθηκε σε έναν καλλιτέχνη – celebrity, όπως είναι πια της μόδας. Έπαψε να είναι πια συμπαθής και αγαπητός. Όλοι τον σέβονται, όμως, ακόμα για τα τραγούδια του. Ξανάφησε μούσι και ξαναφόρεσε τιράντες. Πού και πού ξαναφορά και το προσωπείο του Νιόνιου. Το έργο του ήταν και είναι εξαιρετικό. Ο χρόνος, όμως, μπορεί να γίνει καινούργιος, αλλά πίσω δεν γυρίζει.

Γιάννης Κουκουλάς

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.