Καιρός του μνημονίζειν, καιρός του αριστερίζειν…

Μαγαζί γωνία η ευρύτερη Αριστερά, όλα τα σφάζει κι όλα τα μαχαιρώνει και κυρίως «δεν συμμετέχει»… Άρα, ουδεμία ευθύνη φέρει πριν και μετά την απομάκρυνση από το… ταμείο! Έχει αναλάβει τον ρόλο της ευαίσθητης πλευράς της συνείδησης του πολιτικού μας συστήματος, εξ ου και διαθέτει ρητορική, αναλυτικό λόγο, ακαταμάχητη επιχειρηματολογία, ύφος ειρωνικό και περισπούδαστο, μια και κατέκτησε με αγώνες (του κοσμάκη) το δικαίωμα να εκφράζεται ελεύθερα και απρόσκοπτα σ’ ένα ανελεύθερο, καταπιεστικό καπιταλιστικό περιβάλλον.

Μαγαζί γωνία η ευρύτερη Αριστερά, όλα τα σφάζει κι όλα τα μαχαιρώνει και κυρίως «δεν συμμετέχει»… Άρα, ουδεμία ευθύνη φέρει πριν και μετά την απομάκρυνση από το… ταμείο! Έχει αναλάβει τον ρόλο της ευαίσθητης πλευράς της συνείδησης του πολιτικού μας συστήματος, εξ ου και διαθέτει ρητορική, αναλυτικό λόγο, ακαταμάχητη επιχειρηματολογία, ύφος ειρωνικό και περισπούδαστο, μια και κατέκτησε με αγώνες (του κοσμάκη) το δικαίωμα να εκφράζεται ελεύθερα και απρόσκοπτα σ’ ένα ανελεύθερο, καταπιεστικό καπιταλιστικό περιβάλλον. Όπως, επίσης, έχει κατακτήσει και το δικαίωμα να επιβάλλει τη δική της λογική απέναντι σε όσα συμβαίνουν, ηθικολογώντας ακατάσχετα, λες κι η πολιτική ασκείται από θρησκευτικά ιερατεία.

Ερμηνεύοντας την πραγματικότητα μέσα από τις ακλόνητες ιδεολογικές εμμονές και βεβαιότητες ενός συστήματος που απέτυχε παταγωδώς, αφήνοντας πίσω του κατεστραμμένους λαούς και κυρίως μια φρικιαστική ανάμνηση για το τι σημαίνει «ανθρωπιστικός» ολοκληρωτισμός, αποτελεί πλέον μια πολιτική ατραξιόν παγκόσμιας σπανιότητας. Ό,τι δεν θυμίζει Σοβιέτ, είναι όργανο του καπιταλισμού και της διεθνούς προπαγάνδας του, που χρησιμοποίει γκεμπελίστικες μεθόδους για να διαβάλλει το διεθνές εργατικό κίνημα των διεκδικήσεων που υπερασπίζεται τα δίκαια του προλεταριάτου. Με αυτήν πάνω κάτω την ιδεολογική πεποίθηση περί πολιτικής, το ΚΚΕ μοιάζει να είναι ξεχασμένο σε άλλον αιώνα…

Ωστόσο, κάθε τετραετία, στις εκλογές που περιφρονεί – αλλά στις οποίες συμμετέχει κατά παράβαση των καταστατικών του αρχών –, μετράει με έμπνευση, αγωνιστική περηφάνια και ετοιμότητα τα ίδια κουκκιά, λίγο πάνω – λίγο κάτω, και τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση. Οι λαϊκές μάζες, για μια ακόμα φορά αποδείχτηκαν ανώριμες να σηκώσουν το επαναστατικό βάρος που τους επιβάλλει το ταξικό τους καθήκον. Είναι κι αυτό μια επιβεβαίωση των πάντα επιτυχημένων του προβλέψεων και αναλύσεων της πραγματικότητας… Από τη μεταπολίτευση και δώθε, το νομιμοποιημένο ΚΚΕ συμμετέχει στο πολιτικό σύστημα με τους όρους του: Να μη δέχεται το Σύνταγμα (σύμφωνα με επίσημες δηλώσεις ηγετικών στελεχών του) ούτε, στην ουσία, την αρχή της δημοκρατικής νομιμότητας, όπως αυτή προβλέπεται διαμέσου των εκλογών, μια και η κατάκτηση της εξουσίας μπορεί να επιτευχθεί με τα όπλα. Βασική του και σημαντική κατάκτηση είναι επίσης η οικειοποίηση της έννοιας «προοδευτικός πολίτης», τον οποίο ουδείς άλλος – εκτός κόμματος – δικαιούται να φέρει.

Επίσης διατηρεί το αναφαίρετο δικαίωμα να μην του ασκείται κριτική. Αν, δε, αυτό συμβεί, το εν λόγω υποκείμενο ή θα είναι απευθείας απόγονος του Γκέμπελς (έχουν τις συγγενικές τους συμπάθειες, οι οποίες κρύβουν και υπόγειο θαυμασμό…) ή πληρωμένος χαφιές του συστήματος και ενίοτε της CIA κ.λπ. Το ΚΚΕ, καθώς και οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, κατά βάθος πρέπει να πανηγυρίζουν για την παρουσία του ΔΝΤ στη χώρα μας, μια και τους έδωσε την ευκαιρία να ξεμουδιάσουν από τη… συνεχή και ουσιαστική τους παρέμβαση στην πολιτική ζωή του τόπου. Κάνοντας ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής στο πτώμα της πατρίδας διεκδικούν κι αυτοί έναν ρόλο ύπαρξης στο πολιτικό σύστημα, δίχως επιπτώσεις, έναν ρόλο ανεξάρτητο που θα υποδύονται τον ιππότη της ανθρωπότητας και τον σταυροφόρο των κοινωνικών δικαιωμάτων της. Οι άλλοι ας βγάλουν το φίδι από την τρύπα κι ας αναλάβουν τις τεράστιες ευθύνες που τους αναλογούν…

Η Αριστερά αρνείται συστηματικά να αναλάβει προγραμματικές πρωτοβουλίες, να μπει στο «παιχνίδι της πολιτικής» κι από την άλλη παρέχει την επαναστατική της στήριξη επιλεκτικά και ανεπίσημα κρατώντας, κατά τα άλλα, «ίσες αποστάσεις». Η Αριστερά αρνείται να συμμετέχει, παραμένοντας ερμητικά αποξενωμένη από τα προβλήματα του κόσμου, που ζητούν πλέον όχι ρητορείες, καταγγελτικούς δεκάρικους και πολιτική πεζοδρομίου, αλλά λύσεις. Φαίνεται σαν να μην επιθυμεί να αλλάξει το πολιτικό σύστημα, σαν να νιώθει βολεμένη στις ασφαλείς επάλξεις ενός άνετου κοινοβουλευτισμού που της παραχωρεί τεμπέλικους, πολυτελείς και καλοπληρωμένους ρόλους άσκησης της πολιτικής, απέχοντας επιδεικτικά από κάθε ευθύνη.

Αυτή η παιδαριώδης «ηρωική» αντίληψη της πολιτικής, εκτός από παρωχημένη είναι προσβλητική και ανήθικη απέναντι στο λαϊκό κίνημα, το οποίο επιθυμεί πρωτοβουλίες, νέες προτάσεις και κυρίως διεξόδους από τα αδιέξοδα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού των αποχαλινωμένων αγορών. Γι’ αυτό επιβάλλεται οι προτάσεις να είναι ανάλογης σοβαρότητας με το έντονο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η κοινωνία.

Ωστόσο, πλέον, απέναντι σε αυτήν την ανευθυνότητα, οι πολίτες δυσανασχετούν – και όχι μόνο. Παρεμβαίνουν: κραυγαλέες περιπτώσεις, οι δυο μεγάλοι δήμοι της χώρας.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.