_ Η Άννα Βίσση. Ως ρεπερτόριο (επανασυνδέθηκε με ό,τι της αξίζει: τον Καρβέλα), ως φιγούρα, ως είδωλο, ως ιδέα. Η παρακμή της θυμίζει την ίδια την Ελλάδα στον καιρό του ΔΝΤ.

ΠΛΗΝ

_ Η Άννα Βίσση. Ως ρεπερτόριο (επανασυνδέθηκε με ό,τι της αξίζει: τον Καρβέλα), ως φιγούρα, ως είδωλο, ως ιδέα. Η παρακμή της θυμίζει την ίδια την Ελλάδα στον καιρό του ΔΝΤ. «Πώς καταντήσαμε έτσι;» και «Πώς κατάντησε έτσι;» είναι δύο φράσεις απολύτως συγκοινωνούσες και ισοδύναμες…

_ Στον Άκη Δήμου για τη θεατρική μεταγραφή τής «Κυρίας Κούλας» του Μένη Κουμανταρέα. Απλοϊκό το κείμενο, αφελείς μερικές φορές διάλογοι, που σε κάποια σημεία θύμιζαν βιβλία τσέπης. Δίχως τη νοστιμιά του πρωτότυπου αλλά και τη μαεστρία της διασκευής.

_ Καταποντισμένα τα εισιτήρια των κινηματογράφων τις τελευταίες εβδομάδες. Φιλμ καλλιτεχνικών αξιώσεων, όπως η «Ποίηση», μετρούν ελάχιστους θεατές, ακόμη και εμπορικές υπερπαραγωγές εμποτισμένες με 3D ενέσεις, όπως το «Tron Legacy», κάθε άλλο παρά αποφέρουν τα αναμενόμενα. Προβληματισμένοι οι αιθουσάρχες ακόμη και κραταιών μέχρι τώρα αιθουσών συζητούν μειώσεις στην τιμή του εισιτηρίου, έστω κι αν εδώ και δύο χρόνια (με εξαίρεση τις τρισδιάστατες ταινίες) αυτή δεν έχει αυξηθεί.

_ Το ίδιο πρόγραμμα με το περσινό κάνουν πάνω κάτω οι Ζουγανέλης, Μπουλάς, Μαχαιρίτσας και Στόκας στην Ακτή Πειραιώς. Και καλά τα τραγούδια, αυτά δεν αλλάζουν, αλλά και τα αστεία να είναι τα περσινά; Ο κόσμος πάντως κόσμος (πολύς), γεμάτο το μαγαζί, έστω και αν στα τραπέζια βλέπαμε καρτελάκια με ονόματα νομών (Ημαθίας!) και έξω, στο πάρκινγκ, τα πούλμαν κατέβαζαν σωρηδόν κόσμο από την επαρχία. Εντάξει, δεν είναι κακό αυτό. Σύγκριση τιμών σε σχέση με πέρυσι δεν μπορούμε να κάνουμε γιατί δεν θυμόμαστε τι πληρώσαμε (πέρυσι). Θυμόμαστε όμως πως ήταν το ίδιο ακριβά, όπως και τώρα.

_ Χαμένη ανάμεσα στον κόσμο που χόρευε τσιφτετέλια και σε πανεράκια με λουλούδια ήταν η Δέσποινα Βανδή στην πίστα του Vox. Δεν τη βλέπαμε, μόνο την ακούγαμε. Αν και θα προτιμούσαμε το αντίθετο. Μαζί της ήταν κι ένας (κατ’ ευφημισμόν) τραγουδιστής, ονόματι Πάνος Καλίδης, που δεν είναι ούτε καν Β’ Εθνικής. Ούτε καν Β’ διαλογής. Στα πανέρια τον βρήκαν άραγε;

_ Είδα ένα θαυμάσιο ντοκιμαντέρ για τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο στην κρατική τηλεόραση και είπα «η ΕΡΤ ξύπνησε». Στους τίτλους τέλους είδα να γράφει «παραγωγή 1999» και όλα επανήλθαν στο γνώριμο πλαίσιο. Ησυχία, η ΕΡΤ συνεχίζει να κοιμάται.

_ Η «γνωστή ηθοποιός» (έτσι γράφει το δελτίο Τύπου) Πατρίτσια Μίλικ – Περιστέρη ανέλαβε ρόλο D.J. και ανέβηκε στα decks ενός εστιατορίου των βορείων προαστίων. Ανοδική η πορεία της. Πρόπερσι έπαιξε σε σίριαλ. Πέρσι προσπάθησε να κουνήσει τα πόδια της στο «So you think you can dance». Τώρα βάζει μουσικές σε εστιατόριο, συνοδεύοντας το μάσημα της μπριζόλας. Άντε και στο Μπρόντγουεϊ…

_ Το cd του Λεωνίδα Μπαλάφα «Ανοιξιάτικη μέρα». Πολλή συζήτηση γίνεται γύρω από το όνομά του, πολύς κόσμος μαζεύεται στα live του, ο τραγουδοποιός όμως φαίνεται στα τραγούδια που γράφει και εκεί ο συγκεκριμένος δεν έχει τίποτα καινούργιο να πει – ούτε καν παλιό.

_ Ως πότε οι διοργανωτές συναυλιών θα παίζουν με την ασφάλεια του κοινού προκειμένου να κόψουν μερικά εισιτήρια παραπάνω; Την Παρασκευή το βράδυ, το Gagarin δεν έμοιαζε με συναυλιακός χώρος, περισσότερο προς στρατόπεδο συγκέντρωσης έφερνε. Και είναι κρίμα, γιατί οι Καναδοί Godspeed You Black Emperor ήταν πολύ καλοί επί σκηνής. Αλλά πώς να ευχαριστηθείς μία συναυλία όταν δεν μπορείς να πάρεις ανάσα; Άλλη φορά θα κουβαλάμε και μπουκάλες οξυγόνου μαζί μας…

_ Δεν πάνε καλά τα πράγματα στο πολυδιαφημισμένο σχήμα Μητροπάνου – Ζήνα στην Ιερά Οδό. Ακόμη και σε μέρες αιχμής, το κέντρο είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο (ανάλογα με το πόσο αισιόδοξος είναι κανείς). «Η επιτυχία συνεχίζεται» μπορεί να λέει η διαφήμιση, όπως αποδεικνύεται όμως καμιά φορά συνεχίζονται και οι αποτυχίες.

_ Είδα τον Χατζηγιάννη (αυτός δεν ήταν; Προς στιγμήν με τόσο σολάριουμ νόμιζα ότι έβλεπα τον Άραβα αδερφό του) στην τηλεόραση να τραγουδάει με τη φωνή του Γιώργου Τσαλίκη. Πού είναι εκείνο το μέταλλο, που κρυφά θαύμαζαν ακόμη και οι εχθροί του; Χάθηκε στις αλλεπάλληλες συναυλίες ή πρόκειται για μία προσωρινή κόπωση;

ΣΥΝ

+ Οι αλλεπάλληλες παρατάσεις της παράστασης του Σταύρου Ξαρχάκου στο GazArte. Χωρίς καμία ουσιαστική διαφήμιση, η εμφάνισή του έγινε ζητούμενο εξόδου για χιλιάδες Αθηναίους. Γιατί στον καιρό της κρίσης υπάρχουν πάντα κάποιες πολιτιστικές σταθερές για να ακουμπήσει κανείς.

+ Σε πολύ καλή φόρμα η Ελένη Βιτάλη, δεσπόζει τις Παρασκευές και τα Σάββατα στη σκηνή του Κύτταρου. Η φωνή της παραμένει δυνατή και καθαρή, η ίδια μοιάζει να βρίσκεται σε εξαιρετική φόρμα, το κοινό που γεμίζει τον χώρο δείχνει τον δέοντα σεβασμό σε μία από τις πιο σημαντικές Ελληνίδες τραγουδίστριες. Το βλέπεις άλλωστε όχι μόνο στον τρόπο που τη χειροκροτά αλλά και στο πόσο ευλαβικά την ακούει. Respect.

+ Η κινηματογραφική αγορά, παρά τις εορταστικές μέρες και την πληθώρα ταινιών, δεν τα πάει καθόλου καλά τις τελευταίες εβδομάδες. Μοναδική εξαίρεση; Το «Attenberg» της Αθηνάς Τσαγγάρη, που κινήθηκε πολύ καλά εισπρακτικά, βοηθούμενου κι ενός δυνατού word of mouth. Τα νέα της βράβευσής του στη Θεσσαλονίκη και η επικείμενη συμμετοχή του στο Φεστιβάλ του Sundance θα το κρατήσουν κι άλλο στην επικαιρότητα και ψηλά στις προτιμήσεις των θεατών, όπως του αξίζει.

+ Ό,τι και να πει κανείς για τον Νότη Σφακιανάκη, του αξίζει ο έπαινος: καταφέρνει να γεμίζει ασφυκτικά ένα «μαγαζί» εν μέσω κρίσης, χωρίς διαφήμιση, χωρίς συμμάχους στα ραδιόφωνα και «πλάτες». Αν μη τι άλλο, πρόκειται για φαινόμενο.

+ Η απόφαση του Γιάννη Κότσιρα και του Δημήτρη Μπάση να παρουσιάσουν ένα καθαρόαιμο λαϊκό πρόγραμμα με τίτλο «Την είδα απόψε λαϊκά». Στον καιρό που δεν δισκογραφούνται λαϊκά τραγούδια και δεν παίζονται στα ραδιόφωνα (ούτε στα «εμπορικά» ούτε στα «έντεχνα») το πρόγραμμά τους μοιάζει έως και με… επαναστατική πράξη.

+ Στον Νίκο Διαμαντή για την πρωτοβουλία του να παρουσιάσει στο θέατρο «Σημείο» μια βραδιά με τίτλο «Ο κανένας», αφιερωμένη στον συνάνθρωπό μας, ο οποίος τα ξημερώματα της Κυριακής 30 Οκτωβρίου 2010, βρίσκοντας καταφύγιο μέσα στα σκουπίδια, αποκοιμήθηκε και εν τέλει βρήκε τραγικό θάνατο από το απορριμματοφόρο το οποίο τον πολτοποίησε. Ο σκηνοθέτης απηύθυνε ανοιχτή πρόσκληση σε καλλιτέχνες, σε ανθρώπους του λόγου και της διανόησης, ζητώντας την ενεργή συμμετοχή τους ενάντια στη βαρβαρότητα του γεγονότος. Μέσα στα κείμενα που παρουσιάζονται εκείνη τη βραδιά είναι δέκα καινούργια μικρά θεατρικά έργα από πολύ σημαντικούς συγγραφείς μας, που γράφτηκαν με αφορμή αυτό το γεγονός.

+ Στον Γιάννη Χουβαρδά για την πρωτοβουλία του «Διαδρόμου απογείωσης» στο Εθνικό Θέατρο. Τέσσερις από τις πιο δραστήριες ομάδες νέων δημιουργών θα απογειωθούν στον «Διάδρομο Απογείωσης» του Εθνικού Θεάτρου παρουσιάζοντας την πρώτη εκδοχή της νέας τους σκηνικής πρότασης σε μορφή work in progress, σε ένα μίνι φεστιβάλ. Γιατί ένα Εθνικό Θέατρο θα πρέπει να στηρίζει και να υποστηρίζει τους νέους.

+ Στον Γιάννη Χουβαρδά (2) γιατί το Εθνικό Θέατρο, επί των ημερών του, απέκτησε την μπάντα του! Ηθοποιοί και εργαζόμενοι στο Εθνικό ενώνουν το μουσικό τους ταλέντο και δημιουργούν το μουσικό σύνολο της πρώτης κρατικής μας σκηνής, στο πλαίσιο της δράσης Music Box. Τώρα το Εθνικό δεν παίζει μόνο αλλά και τραγουδά!

+ Το «My Beautiful Dark Twisted Fantasy» του Kanye West είναι για πολλούς το καλύτερο άλμπουμ του 2010. Και δικαίως νομίζουμε. Ο ευφυής αυτός ράπερ έφτιαξε έναν δίσκο αληθινό κομψοτέχνημα με πολλά στοιχεία που ανανεώνουν το χειμαζόμενο είδος του hip hop. Το ραπ του μέλλοντος είναι ήδη εδώ.

+ Μπορεί οι συνθήκες στη συναυλία των Godspeed You Black Emperor στο Gagarin να ήταν άθλιες (όπως διαβάζετε και δίπλα στα πλην), το συγκρότημα όμως ήταν εξαιρετικό επί σκηνής. Και κράτησε ψηλά τη σημαία του post rock. Η κολεκτίβα από τον Καναδά δημιούργησε πάλι μοναδική ατμόσφαιρα μέσα στο club. Ένας αληθινός wall of sound από μία εσωστρεφή μπάντα που σε ολόκληρη τη διάρκεια του live έμοιαζε χαμένη σε έναν αλλόκοτο ηχητικό κόσμο.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.