Η μικρή καθυστέρηση…

Το τούβλο και ο τοίχος (κοινώς ντουβάρι) είναι σταθερά, δεν μετακινούνται με τίποτα, κι αυ­τό είναι φυσικό, γιατί είναι άψυχα υλικά.

Το τούβλο και ο τοίχος (κοινώς ντουβάρι) είναι σταθερά, δεν μετακινούνται με τίποτα, κι αυ­τό είναι φυσικό, γιατί είναι άψυχα υλικά. Το ότι η αμετακίνητη πολιτική στάση θεωρείται «συ­νέπεια», η απόλυτη σταθερότητα σε «θέσεις», έν­δειξη προοδευτισμού, η παθολογική αγκύλωση σε «αρχές», απόδειξη επαναστατικότητας, σε μια κοι­νωνία που μεταλλάσσεται με φρενήρεις ρυθμούς, αποτελεί επίτευγμα ενός εξελιγμένου προπαγανδι­στικού μηχανισμού, ενώ συνιστά επίσης και ένα σύ­μπτωμα αυτισμού.

Η απαρέγκλιτη προσήλωση σε μια πίστη αποτε­λεί θεολογικό χαρακτηριστικό: να αλλάζουν όλα και συ να μαντεύεις ως προφήτης όλες τις εξελίξεις του μέλλοντος έχοντας μάλιστα εκπονήσει και μια συ­νοπτική «Αγία Γραφή» με οδηγίες προς ναυτιλλομένους που απευθύνεται σε όσους έχουν ανάγκη από δόγματα, μεγάλες αναλλοίωτες αλήθειες και από καθέδρας ερμηνείες του κόσμου. Έτσι, ελάχιστα διαφέρει στην πραγματικότητα η απλή γριούλα του απογευματινού Εσπερινού από τον νεόκοπο επανα­στάτη που δέχεται την επιφοίτηση της ντιρεκτίβας.

Κυκλοφορούν, λόγω κρίσης, απίθανες απόψεις που αφαιρούν από τον λαό τη συμμετοχή του στη διαμόρφωση της κοινωνίας, δηλαδή του εαυτού του! Τόσο, δε, πολύ τον υποτιμούν ως ιστορικό υπο­κείμενο, που θέλουν τους πολιτικούς και τα μεγά­λα κόμματα αποκλειστικά υπευθύνους για την κα­τάντια του!

Ωστόσο, ο λαός και συμμετέχει στις εξελίξεις και αποτελεί σταθερά ρυθμιστικό παράγοντα όταν λει­τουργεί μέσα σε στοιχειώδεις δημοκρατικές συνθή­κες, και κυρίως διαμορφώνει μέσα από τις δικές του αποφάσεις τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να κυ­βερνηθεί η κοινωνία του. Αυτοί που τον αποσύρουν από το προσκήνιο της Ιστορίας είναι συνήθως όσοι επικαλούνται επί ματαίω το όνομά Του και τα δικαιώματά Του – μόνο αυτά, δίχως υποχρεώσεις…

Η αποτυχία της συνολικής πολιτικής έτσι όπως ασκείται μέσα από στερεότυπα στον τόπο μας είναι ότι δεν μπορεί να προβλέψει και κατά συνέπεια να αναδείξει όλες εκείνες τις απίθανες πρωτοβουλίες του λαού που ανατρέπουν την πολιτική επιστήμη, όπως και αν νοείται αυτή από τα σοφά κομματικά επιτελεία, με την ευκολία που ο άνεμος παρασέρ­νει ένα φύλλο. Η απάντηση στο «γιατί δεν καταρ­ρεύσαμε προ πολλού» ή στο «πώς καταφέρνουμε και επιβιώνουμε μέσα σε μια απίστευτου μεγέθους παραβατικότητα» ή ακόμα στο «αν υπάρχει για μας ελπίδα» βρίσκεται… και στο εξής περιστατικό:

Στάση λεωφορείων στην Πλατεία Αγίας Παρα­σκευής. Μια μεσόκοπη κυρία τρέχει βιαστικά και με έκδηλο άγχος στο πλησιέστερο περίπτερο να ζη­τήσει ένα εισιτήριο για να προλάβει το λεωφορείο. Φαίνεται κουρασμένη, αν και είναι μόλις μεσημέρι. Την αγωνιώδη της προσπάθεια παρατηρεί ο οδηγός του λεωφορείου, που θα έπρεπε να έχει ήδη ξεκινή­σει για το δρομολόγιο. Η κυρία τρέχει σε ένα διπλα­νό περίπτερο γιατί το πρώτο δεν είχε εισιτήρια. Απογοήτευση. Και πάλι τα εισιτήρια έχουν τελειώσει.

Ήδη οι επιβάτες αρχίζουν να φέρονται νευρικά. Ωστόσο, εκείνος αποφασίζει να της δώσει και μια τρίτη ευκαιρία! Η κυρία ορμά στο απέναντι πεζοδρόμιο· εκεί υπάρχει ένα περίπτερο και η τελευταία της ελπίδα. Τη δικαιώνει η προσπάθειά της! Οι επι­βάτες δυσανασχετούν, ωστόσο ο οδηγός πρέπει να αποδώσει δικαιοσύνη, μια δικαιοσύνη συναισθημα­τική και συζητήσιμη, αλλά με τίποτα απορριπτέα για τα ήθη μας. Η αγωνία κορυφώνεται καθώς τα δυο ρεύματα κυκλοφορίας την εμποδίζουν να επιστρέ­ψει στη στάση.

Μερικοί από τους επιβάτες που δίκαια διαμαρτύ­ρονται για την καθυστέρηση – «να πάρει η λεγάμενη το επόμενο λεωφορείο» – δεν έχουν κόψει ει­σιτήριο γιατί σκέφτηκαν «δεν βαριέσαι, κανείς δεν κοιτά»· αντίθετα ο οδηγός σκέπτεται ότι, με το κρύο που κάνει, η κυρία που ήδη τουρτουρίζει, μπορεί να αρπάξει και καμιά πνευμονία… Επίσης ξέρει ότι οι περισσότεροι από τους διαμαρτυρόμενους δεν έχουν κόψει εισιτήριο. Ωστόσο δεν σκέπτεται πώς θα πληρωθεί αν όλοι κάνουν το ίδιο· «ας κόψει τον λαιμό του το κράτος…».

Ακούγεται μια ακόμα διαμαρτυρία από έναν κύ­ριο του κινήματος «δεν πληρώνω», που πιστεύει ότι το χρέος της χώρας μπορεί να αποπληρωθεί από τα κλεμμένα. Επιτέλους, η κυκλοφορία σταματά και η κυρία ορμάει λαχανιασμένη προς το λεωφορείο. Τε­λικά, η κυρία μπαίνει και χτυπά το εισιτήριο, τη στιγ­μή που ο οδηγός, προσηλωμένος πλέον στο τιμόνι του, ξεκινά με μικρή καθυστέρηση το δρομολόγιο.

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.