Της Ιωάννας Μπλάτσου

Όταν σε αυτή τη δύσκολη οικονομική και κοινωνική συγκυρία διοικείς ένα θέατρο, και δη το Εθνικό Θέατρο της πατρίδας σου, και οι παραστάσεις σου έχουν πληρότητα 85-100%, τότε μάλλον κάτι καλό κάνεις ως μάνατζερ.

Της Ιωάννας Μπλάτσου

Όταν σε αυτή τη δύσκολη οικονομική και κοινωνική συγκυρία διοικείς ένα θέατρο, και δη το Εθνικό Θέατρο της πατρίδας σου, και οι παραστάσεις σου έχουν πληρότητα 85-100%, τότε μάλλον κάτι καλό κάνεις ως μάνατζερ. Η κρατική μας σκηνή, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Γιάννη Χουβαρδά τη φετινή σεζόν, που ολοκληρώνεται στις 15 Μαΐου, αύξησε το ποσοστό προσέλευσης των θεατών της προσφέροντας ένα καλλιτεχνικό προϊόν το οποίο, συνεπικουρούμενο και από τη χαμηλή τιμολόγηση των εισιτηρίων (5 ευρώ για ανέργους/μετανάστες, 7-10 ευρώ περιορισμένης ορατότητας, 13 ευρώ φοιτητικό, νεανικό, γενική είσοδος Πέμπτης), φαίνεται ότι απευθύνθηκε σε μια μεγάλη μάζα του θεατρικού κοινού. Φυσικά, εννοείται πως οι περισσότερες παραστάσεις ήταν μάλλον πειραματικές κι απευθύνονταν σε κοινό που ψάχνει πιο εναλλακτικές αναγνώσεις, αλλά δεν έλειψαν και οι κλασικές προσεγγίσεις. Ο Γιάννης Χουβαρδάς μοίρασε τη σκηνοθετική «τράπουλα» και τις εννέα φετινές παραγωγές σε καταξιωμένους καλλιτέχνες (Δημήτρη Μαυρίκιο, Νίκο Μαστοράκη, Λυδία Κονιόρδου, Νικίτα Μιλιβόγεβιτς και στον εαυτό του) και σε νεότερους (Κατερίνα Ευαγγελάτου, Γιώργο Λάνθιμο, Έφη Θεοδώρου, Νίκο Καραθάνο), διασφαλίζοντας μια ποικιλία καλλιτεχνικών εκφράσεων και αναζητήσεων. Επέλεξε επίσης έργα κλασικά αλλά και σύγχρονα, ξένα και ελληνικά, τα οποία, άλλα λιγότερο άλλα περισσότερο, αντανακλούν τους προβληματισμούς της εποχής, έχοντας στη διάθεσή του κάποιους εξαιρετικούς ηθοποιούς. Κάπου εδώ τελειώνουν τα θετικά της καλλιτεχνικής διεύθυνσης του Γιάννη Χουβαρδά και αρχίζουν τα αρνητικά. Δηλαδή, η… οικογενειοκρατία που επικρατεί στην κρατική μας σκηνή, με τις συγγενικές (βλ. συζυγικές) σχέσεις μεταξύ των καλλιτεχνών να ορίζουν την ταυτότητά του, καθώς είδαμε να ανατίθενται ακόμα και πρωταγωνιστικοί ρόλοι παραστάσεων σε ανέτοιμες ηθοποιούς, όταν κάλλιστα τον ρόλο θα μπορούσε να αναλάβει κάποια πιο έμπειρη συνάδελφός τους – αλλά μη σύζυγος. Το άλλο αγκάθι του Εθνικού είναι ότι έχει γίνει «φυτώριο» πρώην και νυν υπουργικών και υφυπουργικών θυγατέρων αμφιβόλου ταλέντου, όταν τη θέση τους – και τους ρόλους τους – θα μπορούσαν να έχουν αναλάβει άλλοι νεαροί συνάδελφοί τους, οι οποίοι μπορεί να μην έχουν τις «κατάλληλες» πολιτικές γνωριμίες ή συγγένειες, αλλά θα τιμούσαν περισσότερο το καλλιτεχνικό επίπεδο της μεγάλης κρατικής μας σκηνής. Επίσης, ερωτήματα και σχόλια έχει προκαλέσει η ετήσια σκηνοθετική ανάθεση στην πρώην αναπληρώτρια καλλιτεχνική διευθύντρια και νυν καλλιτεχνική σύμβουλο της κρατικής μας σκηνής Έφη Θεοδώρου, μια σκηνοθέτιδα μετρίων, κατά γενική ομολογία, επιδόσεων. Τέλος, αρκετοί θεατές αλλά και άνθρωποι του καλλιτεχνικού χώρου έχουν διαμαρτυρηθεί για τις «ντε-και-καλά-εναλλακτικές» παραστάσεις του Εθνικού, οι οποίες φαίνεται να απωθούν το παραδοσιακό και μεγαλύτερης ηλικίας κοινό του Εθνικού. Όμως, για να δούμε αναλυτικότερα τι έχουμε δει τη φετινή σεζόν. Ξεκινάμε με σειρά ημερολογιακής «εμφάνισης»:

«Φρεναπάτη»

Μια mainstream παράσταση, χωρίς επικίνδυνες καλλιτεχνικές «στροφές», ευχάριστη σαν παραμυθάκι για να αρέσει στο ευρύ, ευρύτατο κοινό. Ο Δημήτρης Μαυρίκιος διατηρεί το ονειρικό στοιχείο-σήμα κατατεθέν του αλλά εδώ επαναλαμβάνει τον εαυτό του μη επιτρέποντας στα σκοτάδια του Πιέρ Κορνέιγ να διεισδύσουν στην παράστασή του. Ξεχωρίζουν ο εύρυθμος Γιώργος Γάλλος και η σπιρτόζα Ευγενία Αποστόλου.

«Ο χρυσός δράκος»

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου μάλλον δεν βρίσκεται σε οικεία ύδατα στο σχεδόν αυτοσκηνοθετούμενο έργο του Ρόλαντ Σίμελπφενιχ με τις ακριβείς και λεπτομερείς σκηνικές οδηγίες. Την παράσταση σώζουν οι έμπειροι και πολύ καλοί ηθοποιοί. Η Φιλαρέτη Κομνηνού όπως δεν την έχουμε ξαναδεί, ο Νίκος Χατζόπουλος πάντα ευθύβολος, η Εύη Σαουλίδου λάμπει ερμηνευτικά.

«Εμίλια Γκαλότι»

Ο Γιάννης Χουβαρδάς έχει σαφή αφαιρετική και συνάμα συνδυαστική τεχνική και υψηλή αισθητική, που υπηρετούν και αναδεικνύουν τις πολιτικές διαστάσεις τού, παρωχημένου πια, κειμένου του Λέσινγκ. Η Στεφανία Γουλιώτη είναι η αδιαμφισβήτητη πρωταγωνίστρια της παράστασης, αν και σε δεύτερο ρόλο ο Νίκος Κουρής εκπλήσσει για άλλη μια φορά με το ερμηνευτικό του προχώρημα, ενώ η Άλκηστις Πουλοπούλου υπολείπεται της βιαστικής της προώθησης σε πρωταγωνίστρια του Εθνικού Θεάτρου.

«Το γλυκό πουλί της νιότης»

Το «Ωχ!» της φετινής σεζόν. Η Έφη Θεοδώρου αποδομεί – γιατί άραγε; – το σπουδαίο έργο του Τενεσί Ουίλιαμς με ροζ περούκες, μάσκες λαγού (!) και λεοπάρ ζακετάκι με σορτς με παγιέτες στον Τσανς Ουέιν (!) και το κοινό μένει με ένα θαυμαστικό (!) κι ένα ερωτηματικό (;) στα μάτια του.

«Συρανό ντε Μπερζεράκ»

Ο Νίκος Καραθάνος ως Συρανό, στον ρόλο της ζωής του, συγκινεί – κυριολεκτικά – στον τελικό του μονόλογο όχι μόνο τους θεατές, αλλά και τους συναδέλφους του πάνω στη σκηνή. Εξαιρετικοί οι Άγγελος Παπαδημητρίου και Κοσμάς Φοντούκης, λάθος διανομή η Λένα Κιτσοπούλου ως χαρίεσσα και ντελικάτη Ρωξάνη.

«Η τριλογία του παραθερισμού»

Η πιο άρτια παραγωγή της φετινής σεζόν από τον Νίκο Μαστοράκη. Στη δε, έξοχη σύλληψη της «πασαρέλας» των ηθοποιών πάνω στη σκηνή, αν προσέξετε καλύτερα, θα διακρίνετε και τις ποιότητες των ίδιων των ηθοποιών, καθώς άλλοι μοιάζουν να απολαμβάνουν αυτή την πασαρέλα κι άλλοι να την κοροϊδεύουν… Όλη η διανομή λάμπει (Σαουλίδου, Λυμπεροπούλου, Ψαρράς, Πιατάς, Χατζόπουλος, Ανδρεαδάκη, Περλέγκας, Παπαληγούρα). Παραφωνία η Γεωργιάννα Νταλάρα.

«Πλατόνοφ»

Η απογοήτευση της σεζόν. Ο Γιώργος Λάνθιμος, υποψήφιος και για Όσκαρ, προσέλκυσε μαζικά τα πλήθη στο Εθνικό για να παρουσιάσει τελικά μια παράσταση σκιά του τσεχοφικού έργου, το οποίο μοιάζει να χάθηκε στη «μετάφρασή» του σε νευρωσική «πρωτοποριακή» παράσταση.

«Τρισεύγενη»

Παλιό, «καλό»… Θεσσαλικό Θέατρο και η Λυδία Κονιόρδου φέρνει το παραδοσιακό κοινό του Εθνικού στο κτίριο Τσίλλερ. Μια καλοστημένη και προσεγμένη παράσταση, αλλά χωρίς ερμηνευτικές προκλήσεις για τους ηθοποιούς. Ξεχωρίζει η τριάδα Γάλλου, Κουρή, Γουλιώτη.

«Η μητέρα του σκύλου»

Μια έντιμη παράσταση από τον Νικίτα Μιλιβόγεβιτς, αλλά με προβληματική κειμενική βάση. Ο Παύλος Μάτεσις στη θεατρική διασκευή του μυθιστορήματός του απέτυχε στη δραματουργική σύνδεση προσώπων και καταστάσεων με αποτέλεσμα να έχουμε ένα σύνολο παράλληλων αφηγήσεων. Η Θέμις Μπαζάκα είναι η Ραραού.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.