Μεγάλο παιχνίδι με τα ΕΛΠΕ

H υπόθεση της τελικής τύχης των ΕΛΠΕ δεν ήταν «άμοιρη» των γενικότερων εξελίξεων με το (πιθανό) deal ΕΤΕ – Eurobank, το οποίο θα δείτε αναλυτικά στις σελίδες 20-21, αλλά και του ευρύτερου… νταραβεριού της οικογένειας Λάτση με την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου.

H υπόθεση της τελικής τύχης των ΕΛΠΕ δεν ήταν «άμοιρη» των γενικότερων εξελίξεων με το (πιθανό) deal ΕΤΕ – Eurobank, το οποίο θα δείτε αναλυτικά στις σελίδες 20-21, αλλά και του ευρύτερου… νταραβεριού της οικογένειας Λάτση με την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου. Γι’ αυτό και όσοι ήταν υποψιασμένοι δεν αιφνιδιάστηκαν από την «ξαφνική» ένταξη των ΕΛΠΕ στην τελευταία λίστα με τις αποκρατικοποιήσεις που συμφωνήθηκε με την τρόικα.

Ο ενεργειακός όμιλος στην ουσία ελέγχεται από τον όμιλο Λάτση, που μέσω της Paneuropean ελέγχει το 41,25% των μετοχών και ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό μέσω των τραπεζικών funds του ομίλου. Επιπλέον η Paneuropean, από τη σύμβαση με το ελληνικό Δημόσιο, έχει και το δικαίωμα πρώτης άρνησης σε σχέση με το ποσοστό του Δημοσίου. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι: Εφόσον το Δημόσιο πουλά το 35,4% που κατέχει στα ΕΛΠΕ, ποιος θα θέλει να το αγοράσει, τη στιγμή που ο άλλος μέτοχος ελέγχει πάνω από το 42%;

1Ένας τρίτος επενδυτής θα μπορούσε να βάλει τα χρήματά του σε μειοψηφικό ποσοστό μόνο αν υπάρχει συμφωνία μεταξύ του υφιστάμενου και του υποψήφιου επενδυτή, για μία εν καιρώ αποχώρηση του πρώτου και μεταβίβαση στον δεύτερο του ποσοστού του. Δηλαδή, από τη στιγμή όπου το Δημόσιο διευκρινίσει ότι θα διαθέσει το ποσοστό του ως πακέτο, ο υποψήφιος αγοραστής θα πρέπει λογικά να έχει προσυμφωνήσει με τον όμιλο Λάτση τη συνέχεια, όποια κι αν είναι αυτή.

2Ο όμιλος Λάτση. Με τη χρηματιστηριακή αξία των ΕΛΠΕ να κυμαίνεται στα 2 δισ. ευρώ, πρέπει νακαταβάλει ποσό 700 εκατ. ευρώ. Το ερώτημα τώρα είναι για ποιον λόγο να διαθέσει ρευστότητα για μία τέτοια αγορά, τη στιγμή που πρακτικά έχει τον έλεγχο, ενώ, ακόμη και όταν δεν τον έχει, το σύστημα διοίκησης του τον προσφέρει. Η απάντηση – θεωρητική βέβαια, αφού μιλάμε για υποθέσεις εργασίας – μπορεί να βρίσκεται μόνο στις επόμενες δύο σελίδες, και αν λάβουμε υπόψη πόσο θα μπορούσε να αποφέρει στον όμιλο Λάτση το σενάριο συγχώνευσης Εθνικής – Eurobank.

Και γι’ αυτό δεν ευθύνονται μόνο οι φήμες, αλλά και οι αρκετές συναντήσεις του Γιώργου Παπανδρέου με την ηγεσία της ΕΤΕ, όπως και τα κουτσομπολιά για συναντήσεις του πρωθυπουργού με τον Σπύρο Λάτση.

Κουτσομπολιά που όπως πάντοτε διαψεύδονται αρμοδίως… αλλά συνεισφέρουν στην εικόνα για μια πακετοποιημένη συμφωνία των δύο πλευρών, όπου η μία (κυβέρνηση) θα συναινέσει στο ενιαίο σχήμα Εθνικής -Eurobank και η άλλη (Λάτσης) θα αγοράσει το σύνολο των μετοχών των ΕΛΠΕ. Και αυτό καθώς (εδώ είναι το μυστικό) ο Λάτσης έχει διαμηνύσει ότι δεν θα βάλει δεκάρα για να στηρίξει κεφαλαιακά την Eurobank…

3Το τρίτο σενάριο, ότι το ποσοστό των ΕΛΠΕ θα καλυφθεί από την αγορά και θα προσφέρει στο κρατικό ταμείο 700 εκατ. χωρίς να έχει επίπτωση στα τραπεζικά και τα ΕΛΠΕ, είναι τόσο απλοϊκό, που δεν το πιστεύουν ούτε μαθητές του δημοτικού…

ΔΕΠΑ: Το φιλέτο

Όσοι δεν πιστεύουν στις συνωμοσίες και τα σενάρια φαντασίας ρωτούν: Δεν θα μπορούσε ο Λάτσης να διαθέσει τα 700 εκατομμύρια για την κεφαλαιακή ενίσχυση της Eurobank, την ώρα που με το ποσό αυτό η συνολική μόχλευση υπέρ της τράπεζας θα μπορούσε να φτάσει και τα 2 δισ. ευρώ; Ναι, αλλά το ενδιαφέρον βρίσκεται στον ενεργειακό τομέα. Και να γιατί: Ο όμιλος Λάτση, μέσω των ΕΛΠΕ, διαθέτει και συμμετοχή 35% στη ΔΕΠΑ, η οποία ελέγχει κατά 100% τον ΔΕΣΦΑ, δηλαδή την εταιρεία που διαθέτει και διαχειρίζεται το σύνολο των υποδομών του φυσικού αερίου. Άρα μία συμμετοχή των ΕΛΠΕ στην εξαγορά του 65% της ΔΕΠΑ, έστω και ως αποκλειστικά εμπορικής εταιρείας, είναι ένα καθοριστικό στοιχείο που αναμφίβολα λαμβάνεται υπόψη σε ένα τόσο μεγάλο πακέτο.

Γενικότερα, άλλωστε, η στρατηγική συμμετοχή των ΕΛΠΕ στη ΔΕΠΑ είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα για την οικογένεια Λάτση στα ενεργειακά. Ίσως όχι τόσο στον κατ’ εξοχήν εμπορικό τομέα (εκεί πασχίζουν άλλοι) όσο στον στρατηγικό έλεγχο σημείων του συστήματος φυσικού αερίου. Η ΔΕΠΑ, με τα εμπορικά συμβόλαια τα οποία έχει καταρτίσει με την Gazprom, την BOTAS και τον ΔΕΣΦΑ, έχει δεσμευμένη χωρητικότητα στα σημεία εισόδου του ελληνικού δικτύου. Επιπλέον, σε συνεργασία με την Edison, ελέγχει και τα υπό ανάπτυξη νέα σημεία εισόδου – εξόδου προς Ιταλία – Βουλγαρία.

Ο στρατηγικός επενδυτής

Και μπορεί τα πρόσωπα να έχουν πια αλλάξει, αλλά ποιος ξεχνάει τη συνάντηση του διευθύνοντος των ΕΛΠΕ Τάσου Γιαννίτση (πρώην υπουργού κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και νυν στελέχους της εφοπλιστικής οικογένειας) με τον τότε υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου στα τέλη του περασμένου Οκτωβρίου;

Οι «αρμόδιες» πηγές έλεγαν ότι η συνάντηση έγινε στο πλαίσιο της υποχρέωσης που έχει η εταιρεία για ενημέρωση του βασικού μετόχου (σ.σ.: το Δημόσιο), πλην όμως αυτό συνέβη σε μια στιγμή που το υπουργείο Οικονομικών ετοιμαζόταν να ανακοινώσει τους συμβούλους αποκρατικοποίησης της ΔΕΠΑ.

Οι Γάλλοι

Έτσι στο υπουργείο Οικονομικών «πάγωσε» κάθε είδους σχέδιο εισαγωγής της εταιρείας στο Χ.Α., προκρίνοντας το σενάριο παραχώρησης επιπλέον ποσοστού του Δημοσίου στα Πετρέλαια, που κατέχουν ήδη το 35% της ΔΕΠΑ.

Στο ερώτημα «ποιος στρατηγικός επενδυτής θα αγόραζε ένα τέτοιο ποσοστό χωρίς να έχει ούτε μία θέση στο Δ.Σ.» τα στελέχη του υπουργείου Οικονομικών «κοίταζαν» από τότε προς τους υφιστάμενους μετόχους και όχι προς την Gas De France, που γλυκοκοιτάζει καιρό τώρα τη ΔΕΠΑ. Άλλωστε, όπως είναι ήδη γνωστό, ο γαλλικός κολοσσός δεν περιορίζεται αυστηρά στην απόκτηση ποσοστού, αλλά θέλει και το «τιμόνι» της εταιρείας (σενάριο 1). Το ίδιο επιζητούν και άλλοι στρατηγικοί επενδυτές, όπως η γερμανική ΕΟΝ. Για όλα αυτά βέβαια η κυβέρνηση θα περιμένει την έκθεση των συμβούλων, έργο των οποίων θα είναι, μεταξύ άλλων, και η ολοκλήρωση της αποτίμηση της option της ΔΕΗ στην εταιρεία για το 30% του μετοχικού της κεφαλαίου. Καλά πληροφορημένες πηγές λένε πάντως ότι η κυβέρνηση «δεν ιδρώνει ιδιαίτερα γι’ αυτή τη συμμετοχή»…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.