Της Δώρας Αμαραντίδου

Ο Ρότζερ Γουότερς ξαναχτίζει το θρυλικό «The Wall» του 1979 για να το γκρεμίσει επί σκηνής λίγο πριν από το τέλος της παράστασης, θέλοντας να περάσει ισχυρά αντιπολεμικά μηνύματα με τα πιο ευφάνταστα καλλιτεχνικά ευρήματα.

Της Δώρας Αμαραντίδου

Ο Ρότζερ Γουότερς ξαναχτίζει το θρυλικό «The Wall» του 1979 για να το γκρεμίσει επί σκηνής λίγο πριν από το τέλος της παράστασης, θέλοντας να περάσει ισχυρά αντιπολεμικά μηνύματα με τα πιο ευφάνταστα καλλιτεχνικά ευρήματα. Με έναν μικρό στρατό μουσικών και άλλων καλλιτεχνών επί σκηνής, ο Ρότζερ Γουότερς παρουσιάζει το «The Wall Live» στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ του ΟΑΚΑ στις 8, 9 και 12 Ιουλίου. Ειδικά η παράσταση της 8ης Ιουλίου θα ηχογραφηθεί και θα κινηματογραφηθεί για να κυκλοφορήσει εν συνεχεία σε Blu-Ray το «The Wall Live 2011». Κοινή παραδοχή των θεατών σε όσες χώρες έχει ανεβεί το έργο ως τώρα είναι ότι ηχεί όσο επίκαιρο ήταν και όταν πρωτοπαρουσιάστηκε. Το The Wall σηματοδότησε και την αρχή του διαζυγίου του Γουότερς από τα υπόλοιπα μέλη των Pink Floyd, αφού το 1985 αποχώρησε επεισοδιακά από το γκρουπ. Το 2005 ο Ρότζερ Γουότερς επέστρεψε στους Pink Floyd για μία και μόνο συναυλία ανθρωπιστικού χαρακτήρα, τη μεγαλύτερη σε όγκο που έδωσαν ποτέ στο Λονδίνο, με τίτλο London Live 8 concert.

Η ιστορία του «Τείχους» Όταν το 1979  κυκλοφόρησε το «The Wall», σε μουσική και στίχους Ρότζερ Γουότερς, παρέμεινε επί 15 συνεχείς εβδομάδες στο No 1 του Billboard 200 chart. Μέχρι σήμερα το άλμπουμ έχει γίνει 23 φορές πλατινένιο και έχει πουλήσει 30 εκατομμύρια αντίτυπα. Πρόκειται για μια εξωφρενική επιτυχία, πόσω μάλλον αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι πριν από την κυκλοφορία του είχε κριθεί από τη δισκογραφική εταιρία ως απορριπτέο, εσωστρεφές και μη εμπορικό λόγω των σκοτεινών και άκρως ψυχεδελικών στοιχείων του αναφορικά με τους στίχους και τη μουσική. Στην πραγματικότητα το δραματοποιημένο μουσικό έργο του Ρότζερ Γουότερς αποτελεί την αυτοβιογραφία του, από τότε που ήταν βρέφος μέχρι και τη στιγμή που το έγραψε. Αφορμή της δημιουργίας του «The Wall» αποτέλεσε το ψυχολογικό αδιέξοδο στο οποίο είχε βρεθεί ο Γουότερς στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Ήταν τότε που ως μεγάλος ροκ σταρ, τραγουδιστής και μπασίστας των Pink Floyd, βίωνε την απόλυτη αποθέωση ενός τεράστιου αριθμητικά κοινού και εντούτοις εκείνος ένιωθε όχι μόνο αποξενωμένος από τους θεατές του αλλά και τρόπον τινά ως ο μεγάλος δυνάστης τους, εκμεταλλευόμενος την εξουσία που ασκούσε στο κοινό. Στην ταινία «The Wall», που σκηνοθέτησε το 1982 ο μετρ των μουσικών ταινιών animation Άλαν Πάρκερ, με βάση το ομώνυμο άλμπουμ των Pink Floyd, είναι εμφανές ότι γίνεται λόγος για τη ζωή και τον τρόπο σκέψης του ίδιου του Γουότερς. Η ταινία είναι σε μεγάλο βαθμό μεταφορική, πλούσια σε συμβολικές εικόνες και μουσική, με ελάχιστους διαλόγους, μέσα όμως από τους οποίους αντιλαμβάνεται  κανείς ότι επιχειρείται η λύτρωση του συνθέτη. Με πρωταγωνιστικό ήρωα τον Pink (που είχε υποδυθεί ο Μπομπ Γκέλντοφ), έναν μεγάλο ροκ σταρ αλλοτριωμένο από τον ίδιο του τον εαυτό και σε εμφανή καταθλιπτική κατάσταση, περνούν μηνύματα κατά της μουσικής βιομηχανίας και της κατασκευής καλλιτεχνών- αστέρων, χωμένων στις ναρκωτικές ουσίες. Είναι χαρακτηριστική η σκηνή όπου ο Pink πίνει παραισθησιογόνα χάπια και φαντασιώνεται ότι είναι νεοναζί δικτάτορας και ότι οι οπαδοί του προχωρούν σε επίθεση εναντίον εθνοτικών μειονοτήτων… Εν συνεχεία ο Pink βάζει τον εαυτό του σε δίκη. Μετά την ακρόαση των διαδίκων και των μαρτύρων, ο δικαστής δίνει το πρόσταγμα να κατεδαφιστεί το τείχος. Και το τείχος εκρήγνυται… Αυτό απεικονίζει το The Wall, την κατασκευή και την τελική κατεδάφιση ενός μεταφορικού τείχους, του τείχους της αποξένωσης, που μπορεί ως πρώτη ανάγνωση να αναφέρεται στενά στη ζωή ενός ροκ σταρ αλλά επιδέχεται και πολλαπλές άλλες αναγνώσεις, όπως τη ‘’δικτατορία’’ των λίγων ισχυρών- είτε πολιτικά, είτε οικονομικά- έναντι των πολλών αδυνάτων. Αρκετά επίσης σκληρά «στιγμιότυπα» της ζωής του Ρότζερ Γουότερς αποτυπώνονται -και με εικαστική ακρίβεια, χάρη στον Τζέραλντ Σκαρφ- στο έργο The Wall.  Εκείνος, όπως και ο ήρωας του ο Pink, έχασε σε βρεφική ηλικία τον πατέρα του από πυρά Γερμανών κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.  Αυτή η εμπειρία αποτυπώνεται στο τραγούδι ‘’Goodbye Blue Sky’’. Το τραγούδι «Mother» δείχνει το αποτέλεσμα της επιρροής που του ασκούσε η υπερπροστατευτική μητέρα του, δασκάλα στο επάγγελμα., ενώ το θρυλικό πλέον «Another Brick in the Wall» εκφράζει την εμπειρία του ως μαθητή ενός πολύ αυστηρού βρετανικού σχολείου. Η διδασκαλία των καθηγητών του παρομοιάζεται με κρεατομηχανή που αλέθει τον συναισθηματικό κόσμο των παιδιών και αλλοιώνει την κριτική σκέψη τους. Τέλος, με το τραγούδι  «Don’t leave me now», ο Γουότερς περιγράφει την πλήρη εγκατάλειψη που ένιωσε όταν,  γυρίζοντας από μια περιοδεία, η γυναίκα του είχε φύγει για πάντα.

«The Wall Live 2011» Το  οπτικοακουστικό σόου του Ρότζερ Γουότερς χαρακτηρίζεται από τον ίδιο ως «θεατρικό έργο». Είναι όμοιο με τις παραστάσεις των Pink Floyd το 1980 καθώς και με την παράσταση που είχε ανεβεί τον Ιούλιο του 1990 στο Βερολίνο, με αφορμή τον εορτασμό για την Πτώση του Τείχους. Κεντρικό στοιχείο του σόου είναι ένας πραγματικός τοίχος – 74 περίπου μέτρα πλάτος και περίπου 11 μέτρα ύψος – , ο οποίος κατασκευάζεται κατά τη διάρκεια του πρώτου μέρους της παράστασης για να γκρεμιστεί λίγο πριν από το φινάλε της. Στη σκηνή συμμετέχουν και ειδικά σχεδιασμένες κούκλες από τον Τζέραλντ Σκαρφ, η δραματουργική δράση των οποίων συμπληρώνεται από συνεχείς προβολές και ειδικά εφέ στο πίσω μέρος και περιμετρικά της σκηνής και της αρένας. Έτσι δίνεται η αίσθηση στους θεατές ότι παίρνουν μέρος και εκείνοι στο σκοτεινό στόρι του «The Wall». Ο Γουότερς δεν διστάζει να θυσιάσει την ελευθερία κινήσεως των μουσικών, αφού σκοπός του είναι να δημιουργήσει ένα θεατρικό έργο για να συγκινήσει τους θεατές  και να τους προτρέψει μην εγκαταλείπουν την πολιτική σκέψη τους.

Η Νέα Διεθνής Τάξη Σήμερα, 33 χρόνια από τη δημιουργία του «The Wall», ο Ρότζερ Γουότερς ομολογεί ότι δυσκολεύεται να βάλει τον εαυτό του στη θέση του φοβισμένου και απογοητευμένου ήρωά του. «Ελπίζω ότι η ιστορία του Pink θα ξεπεράσει τα όρια της προσωπικής ιστορίας ενός ανθρώπου και θα αντικατοπτρίσει τις πολύ ισχυρές αντιπολεμικές πεποιθήσεις μου», λέει. Είναι, επίσης, αξιοσημείωτες οι παρατηρήσεις που κάνει για τη νέα διεθνή τάξη, μιλώντας μόνος του μπροστά σε μια κάμερα και απευθυνόμενος στο ελληνικό κοινό, εν όψει των αθηναϊκών παραστάσεών του. «Εμείς οι πολίτες του κόσμου πρέπει να ακολουθήσουμε πιο πιστά το ελληνικό ιδεώδες, δηλαδή να εκλέγεται η κυβέρνηση από το λαό και να υπηρετεί το λαό. Αν αυτό εφαρμοζόταν στην πράξη ίσως η οικονομική κατάρρευση είχε λιγότερες πιθανότητες να συμβεί, αφού θα είχαμε την οικονομική μας κατάσταση στα χέρια μας. Οι ζωές μας ελέγχονται σε μεγάλο βαθμό από λίγους και πολύ πλούσιους ανθρώπους, όπως συμβαίνει και στις ΗΠΑ, όπου πλέον ζω. Στις ΗΠΑ ζούμε υπό το καθεστώς μιας ψεύτικης δημοκρατίας, σε έναν κόσμο όπου κυβερνούν η προπαγάνδα και τα ΜΜΕ, με αποτέλεσμα να γίνουμε- βάζω και τον εαυτό μου μέσα- πρόβατα που αποδέχονται αυτή την κατάσταση. Εγώ δεν έχω πρόβλημα με τη δουλειά που κάνω, βγάζω αρκετά χρήματα, αλλά οι περισσότεροι βγάζουν τόσα ώστε να είναι απόλυτα ελεγχόμενοι. Όσο για την κρίση που επικρατεί στην Ελλάδα, νομίζω ότι η ιδέα ενός κόσμου που λειτουργεί με βάση το χρέος είναι ένα μοντέλο που δεν πρέπει να υποστηρίξουμε. Φοβάμαι ότι ίσως τα πράγματα γίνουν ακόμα χειρότερα. Και οι ΗΠΑ είναι σε παρόμοια κατάσταση με την Ελλάδα, απλώς εκεί όλοι υποκρίνονται το αντίθετο. Εάν χώρες της Δύσης, όπως η Βρετανία, η Γαλλία, οι ΗΠΑ ή το Βέλγιο, δεν σπαταλούσαν τόσα χρήματα από το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν για την κατασκευή και τη διάθεση οπλισμού σε όλο τον κόσμο, θα υπήρχαν περισσότεροι διαθέσιμοι οικονομικοί πόροι για την υπεράσπιση της ποιότητας ζωής των πολιτών. Για παράδειγμα, θα εξασφαλιζόταν σωστή ιατρική περίθαλψη και εκπαίδευση. Το σόου, λοιπόν, που θα παρουσιάσουμε τον Ιούλιο στην Αθήνα είναι κατ’ εξοχήν αντιπολεμικό.»

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.