Της Κατερίνας Αγγελιδάκη

Θα πρέπει κάποτε η πολιτεία να κάτσει να σκεφτεί. Δεν είναι τόσο δύσκολο.

Της Κατερίνας Αγγελιδάκη

Θα πρέπει κάποτε η πολιτεία να κάτσει να σκεφτεί. Δεν είναι τόσο δύσκολο. Διαθέτει σπουδασμένους επιστήμονες, έγκριτους νομικούς, δόκτορες της οικονομίας. Και όταν λέω να σκεφτεί, δεν εννοώ να λύσει το πρόβλημα της οικονομικής κρίσης. Αυτό το έχουν αναλάβει εργολαβία ξένοι εγκέφαλοι. Μιλώ για τα «ψιλά», τα διεκπεραιωτικά, τα εύκολα. Όπως, ας πούμε, ποιος είναι δημόσιος υπάλληλος και ποιος δεν είναι. Και να απαντήσει στο απλό ερώτημα: Είναι δυνατόν κάποιος που ψάχνει δυο φορές τον χρόνο για δουλειά χωρίς να δικαιούται αποζημίωση, να θεωρείται δημόσιος υπάλληλος; Προφανώς όχι. Είναι σαν να λέμε ότι εγώ, ας πούμε, που είμαι ηθοποιός και με φώναξε ο κ. Χουβαρδάς να παίξω σε μια παράσταση του Εθνικού Θεάτρου δίνοντάς μου να υπογράψω μια 5μηνη σύμβαση και εξηγώντας μου ότι μετά τη λήξη της δεν έχω κανένα δικαίωμα ή απαίτηση, έχω τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με κάποιον που δουλεύει στη ΔΕΗ. Επιπροσθέτως, εγώ που δουλεύω στο Εθνικό (ή στο ΚΘΒΕ), συχνά αργώ να πάρω τον μισθό μου (επειδή ο κ. Γερουλάνος αργεί να στείλει το κονδύλι στον κ. Χουβαρδά, επειδή κι αυτός αργεί να το πάρει από τον κ. Βενιζέλο) και όταν τελειώσει η σύμβασή μου, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να γραφτώ στο ταμείο ανεργίας. Γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Μα, διότι εδώ και κάποιους μήνες, για να δικαιολογήσει το κράτος την ανάγκη περικοπών σε όλους τους δημόσιους οργανισμούς, προσπαθεί να εξομοιώσει πλασματικά τον δύσμοιρο συμβασιούχο ηθοποιό, ο οποίος μπορεί να ήταν και 3 χρόνια άνεργος πριν τον πάρουν στο Εθνικό, με τον μόνιμο υπάλληλο των ΔΕΚΟ κόβοντάς του μισθούς, επιδόματα, εκτός έδρας κ.λπ. Βεβαίως, κανένας δεν λέει να μην πληρώσει και ο ηθοποιός το κλεμμένο μάρμαρο. Δεν διαφέρει σε τίποτα από όλους τους υπόλοιπους Έλληνες που το πληρώνουν καθημερινά, με χιλιάδες τρόπους. Όμως είναι κοροϊδία να θεωρείται επισήμως δημόσιος υπάλληλος ο εντός ολίγου άνεργος, επειδή το κράτος δεν έχει άλλο τρόπο να… αφαιμάξει τον μισθό του. Για να σέβεται ο πολίτης το κράτος, πρέπει να αισθάνεται ότι δεν τον δουλεύει ψιλό γαζί ούτε λειτουργεί σαν κοινός γκάνγκστερ, που ψηφίζει νόμους λέγοντας ψέματα. Όλοι να δώσουμε, ναι. Από το υστέρημά μας, εδώ που φτάσαμε. Αλλά με λίγη αξιοπρέπεια, παρακαλούμε…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.