Αντί για ΤΑΞΙ, με τα πόδια!

Καθώς όλα δείχνουν, ώσπου να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα – δηλαδή οι κλειστές συντεχνίες, αυτές που κοιτάνε το δικό τους αποκλειστικά συμφέρον, σε βάρος της κοινωνίας, και που το περνάνε σαν δημοκρατικό δικαίωμα – θα κλείσει η χώρα.

Καθώς όλα δείχνουν, ώσπου να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα – δηλαδή οι κλειστές συντεχνίες, αυτές που κοιτάνε το δικό τους αποκλειστικά συμφέρον, σε βάρος της κοινωνίας, και που το περνάνε σαν δημοκρατικό δικαίωμα – θα κλείσει η χώρα. Η χώρα θα κατεβάσει ρολά προς δόξαν και τιμή των συντεχνιών που η «δημοκρατική» καταγωγή τους… κρατά από τον μεσαίωνα. Στην ου­σία, συμβαίνει ό,τι συνέβαινε πάντα: οι μεγαλύτε­ρες καταστρατηγήσεις και τα ειδεχθέστερα εγκλή­ματα συντελούνται στο όνομα των πλέον ευγενικών – προοδευτικών ιδεών. Όλα γίνονται για το καλό τού ανθρώπου, της κοινωνίας, για την ιδέα της Δημοκρα­τίας. Για τη Δημοκρατία καταλαμβάνεται το Σύνταγ­μα και βόσκουν το γρασίδι οι σκηνίτες, για τη Δημο­κρατία κλείνει το ΠΑΜΕ τα λιμάνια, για τη Δημοκρα­τία. επιδίδονται οι ταξιτζήδες στους γνωστούς τους άθλους. Τόσο δημοκρατική κοινωνία δεν πρέπει να έχει υπάρξει ποτέ. Απορώ γιατί δεν στέλνουμε τον πρόεδρο των ιδιοκτητών ταξί στο εξωτερικό να πα­ραδώσει σεμινάρια δημοκρατίας, κοινωνικής ευαι­σθησίας, αλληλεγγύης και κυρίως επαγγελματικής ευσυνειδησίας. Γιατί οι ταξιτζήδες πάνω από όλα είναι άψογοι επαγγελματίες – αψεγάδιαστοι. Δεν έχεις να τους καταμαρτυρήσεις το παραμικρό. Γι’ αυ­τό οι άνθρωποι (οι ταξιτζήδες) αγανάκτησαν, κατά τη μόδα και τις συνήθειες της εποχής.

Αγανακτούμε επειδή θεωρούμε δημοκρατικό και αναφαίρετο δικαίωμά μας την αυθαιρεσία, την παραγραφή, την άρνηση του νόμου, την εξαίρεση του κανόνα, τον αχαλίνωτο εγωισμό μας. Αγανακτούμε γιατί δεν δεχόμαστε να συμμορφωθούμε με τους θεσμούς, την τάξη, το μέτρο και τους νόμους, τους οποίους – είναι η αλήθεια – καταστρατηγεί πριν από όλους η ίδια η πολιτεία. Οικοδομήσαμε μια πολιτεία – παρωδία, αναξιόπιστη σε κάθε της εκδήλωση. Η βαθύτατη λογική πάνω στην οποία στήσαμε το με­ταπολιτευτικό εξάμβλωμα είναι η αρπαχτή, ο γρή­γορος και εύκολος πλουτισμός, η λογική ότι όλα γί­νονται, αρκεί να βρεις την κατάλληλη άκρη. Μέσα σε αυτό το νοσηρό πλαίσιο βολέψαμε τη μετριότητά μας, η οποία επιχορηγήθηκε, πλούτισε, παρανόμη­σε ατιμώρητα, τακτοποίησε παιδιά και ανίψια, και γενικότερα εξέθρεψε μια νοοτροπία που θεωρού­σε το δημόσιο συμφέρον ως τον πάτο της τροφικής αλυσίδας.

Καταφέραμε να μετατρέψουμε το δημοκρατι­κό μας πολίτευμα σε παράδεισο της αυθαιρεσίας, της ανομίας, του ξεσαλώματος και του αχαλίνωτου μίσους εναντίον κάθε δημόσιου φορέα, απέναντι στον οποίο τρέφαμε αισθήματα ψυχοπαθολογικής εχθρότητας. Η κατασπατάληση του δημόσιου πλού­του στο όνομα ενός αόριστου και νεφελώδους δη­μοκρατικού πολιτεύματος, το οποίο υμνολογούσαν τα κόμματα εξουσίας και ελεεινολογούσαν τα κόμ­ματα της μόνιμης αντιπολίτευσης, αποτελούσε στα­θερό στόχο και μέγα όραμα ζωής για κάθε φιλόδο­ξο και ασυγκράτητο αγριορωμιό.

Έτσι βρισκόμαστε σήμερα στο χείλος του γκρεμού διατυπώνοντας απίθανες θεωρίες, οι οποίες έχουν ως μοναδικό στόχο το «να μη φταίει κανείς»… Όλοι σ’ αυτό τον τόπο είναι πρωταγωνιστές σε ταινία του Ξανθόπουλου: αθώοι, θύματα του παλιόκοσμου και της παλιοκοινωνίας. Ως λαός που διασκεδάζει αφά­νταστα κορυβαντιώντας μέσα από το κλαψούρισμα, το «κλαίει η μάνα μου στο μνήμα», το «ήμουν αητός χωρίς φτερά» ή το «θέλεις να πεθάνω», έχουμε μια κλίση στο πανηγυριώτικο παράπονο. Το παράπονο μας συνεπαίρνει, μας πληροί, μας χαρίζει υπόσταση, σαν επαρχιώτες μιας χώρας που παθιάζεται με την κάθε απίθανη μετριότητα. Βολευτήκαμε στον παρα­σιτισμό, ο οποίος στον τόπο μας έχει ένα θύμα: τον δημόσιο πλούτο. Τώρα που ο «δημόσιος πλούτος» για τη χώρα μας έγινε πιο τραγελαφικό ανέκδοτο από το πάλαι ποτέ «Αλβανός τουρίστας», άρχισαν οι αγω­νιστικές κινητοποιήσεις, οι προφητείες, ξεθάρρεψε και η πολιτική μαρίδα και γελοιοποιείται με λεοντα­ρισμούς. Ωστόσο η ζημιά γίνεται, η πολιτεία πληρώ­νει τους συνδικαλιστές που θεοποίησε, είτε στις ΔΕ- ΚΟ είτε στα κλειστά επαγγέλματα, πολύ ακριβά. Για την ακρίβεια, η κοινωνία υφίσταται και χρεώνεται την κρίση με πολλαπλάσιο κόστος και απροσμέτρητη ταλαιπωρία και εξαιτίας των λεγόμενων «προοδευτικών κινητοποιήσεων» μερίδας του πολιτικού συστή­ματος, που ποντάρει τα ρέστα της πάνω στην κρίση. Μιλούν για πτώχευση και μελώνει το στόμα τους, και για χρεοκοπία ριγώντας σύγκορμοι.

Αντί να χρεοκοπήσει η χώρα, προτιμότερο είναι να χρεοκοπήσει το πολιτικό της σύστημα. Αντί να πτωχεύσουμε, προτιμότερο είναι να αλλάξουμε νο­οτροπία. Αντί για ΤΑΞΙ ας χρησιμοποιήσουμε τα πόδια μας. Αιώνες αμέτρητους διένυσε η ανθρωπότη­τα πεζή.

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.