Εκπαιδεύοντας… την παιδεία

Το αίτημα της παιδείας από τη μεταπολίτευ­ση και έκτοτε, ήταν ένα επίκαιρο αίτημα, το οποίο κατά περιόδους χρησιμοποιούνταν ως ένα πολυτελές κομφόρ ανάλογα με τις ανά­γκες του πολιτικού μας συστήματος. Το ζήτημα της παιδείας ήταν ευπρόσδεκτο ως πρόβλημα και πάνω του υποτίθεται ότι έσκυβαν με περίσκεψη τα πολιτικά κόμματα μαζί με την κοινωνία.

Το αίτημα της παιδείας από τη μεταπολίτευ­ση και έκτοτε, ήταν ένα επίκαιρο αίτημα, το οποίο κατά περιόδους χρησιμοποιούνταν ως ένα πολυτελές κομφόρ ανάλογα με τις ανά­γκες του πολιτικού μας συστήματος. Το ζήτημα της παιδείας ήταν ευπρόσδεκτο ως πρόβλημα και πάνω του υποτίθεται ότι έσκυβαν με περίσκεψη τα πολιτικά κόμματα μαζί με την κοινωνία. Γενικά ήταν ένα θέμα το οποίο μάλλον το ξεπερνούσαν ανώδυνα όλοι: πολιτικοί και πολίτες, ο καθένας με τον τρόπο του. Η πολιτεία ενέδιδε στις πιέσεις της κοινωνίας για απλοποιήσεις προκειμένου να μην υπάρξει ούτε ένα Ελληνόπουλο που να μην εισαχθεί στο πανεπιστήμιο. Την παιδεία στη χώ­ρα μας την αντιλαμβανόμασταν όλοι ως το ύψιστο και αναφαίρετο δικαίωμα κάθε νεαρού βλαστού να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο. Ωστόσο, αυτή η πρεμούρα των σπουδών δεν συνοδεύτηκε ποτέ με το επίσης αναγκαίο αίτημα της καλλιέργειας, της ουσιαστικής μόρφωσης, των λαμπερών οριζό­ντων ενός εκπαιδευτικού συστήματος που θα απέ­βλεπε στην αναμόρφωση των ανθρώπου. Αντίθε­τα, η παιδεία έγινε χρησιμοθηρική, και το μονα­δικό αντίκρισμα που της αναγνωριζόταν ήταν το πόσα θα κονομάει ο φέρων πτυχίο. Έτσι ζήσαμε μια απίστευτη σειρά εκπαιδευτικών «μεταρρυθμί­σεων», που σε ελάχιστα διαστήματα η μια αναι­ρούσε την άλλη, στην καλύτερη των περιπτώσεων – αν δεν την υπονόμευε – με έναν βασικό στόχο: την απλοποίηση, την υπεραπλούστευση και εν τέλει την απεριόριστη δυνατότητα να εισάγεται στο πανεπιστήμιο κάθε υποψήφιος, αρκεί να έχει γρά­ψει σωστά το ονοματεπώνυμό του. Επίσης αυτό το απίθανο εκπαιδευτικό μας σύστημα κατάφερε να καταστήσει όλα τα Ελληνόπουλα θλιβερούς και σχεδόν νευρωτικούς παπαγάλους, περνώντας τα μέσα από μια απίστευτη ψυχολογική διαδικασία που φτάνει τα όρια της απανθρωπιάς, δίχως κανέ­να όφελος, παρά μόνο την εξασφάλιση μιας θέ­σης σε μια σχολή (οποιαδήποτε), αρκεί να βρίσκει δουλειά και να τα κονομάει. Μ’ αυτή τη γενικά αποδεκτή εκπαιδευτική πολιτική, η οποία είχε ως συνέπεια τη δημιουργία στρατιών αναλφάβητων πτυχιούχων, η μόνη ωφελημένη είναι η τεράστια παραπαιδεία – μοναδικό φαινόμενο στον κόσμο ολόκληρο… Σ’ αυτές τις τέσσερις δεκαετίες της μεταπολίτευσης, κι ενώ όλοι δεν βρίσκουν λόγια να κατακεραυνώσουν τα φροντιστήρια και τα ιδι­αίτερα, στηρίζουν αυτό το παρασιτικό σύστημα, το οποίο μοιάζει να αποτελεί το πιο σταθερό θε­μέλιο του μεταπολιτευτικού μας οικοδομήματος. Και ενώ όλο το ζήτημα της παιδείας σε όλες τις βαθμίδες πρέπει και οφείλει να αντιμετωπιστεί μέσα από μια ενιαία λογική, οι διάφορες συντε­χνίες πιέζουν ασφυκτικά, υπέρ των συμφερόντων τους, τα οποία «πάντα υπηρετούν το ευρύτερο δη­μόσιο συμφέρον», έτσι ώστε η παιδεία μας να εί­ναι όμηρος του πελατειακού συστήματος μεταξύ συνδικαλιστών και πολιτικών κομμάτων, όπου και οι δυο πλευρές διαπραγματεύονται με βάση το πολιτικό κόστος. Άραγε υπάρχει άλλη χώρα στον πλανήτη που να κομματικοποίησε τόσο άγρια μια φιλολογική διαμάχη για το γλωσσικό; Υπάρχει άραγε χώρα στο ευρύτερο σύμπαν που να διαθέ­τει τον ανυπέρβλητο πλούτο της αρχαιοελληνικής γραμματείας και κάθε νύξη υπέρ αυτής να θεωρείται ως απόδειξη ακροδεξιάς ιδεολογίας; Το εκ­παιδευτικό μας σύστημα με τη συμμετοχή όλων οικοδομήθηκε στη λαϊκίστικη και σαθρή βάση των πελατειακών σχέσεων και των εύκολων προοδευ­τικών διακηρύξεων. Σήμερα που το πανεπιστήμιό μας αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη κρίση ποιότη­τας που γνώρισε στη μεταπολιτευτική περίοδο, οι πρυτανικές αρχές δίχως αίσθημα και ίχνος ντρο­πής διακηρύττουν ότι θα αγνοήσουν τους νόμους του κράτους σε μια επίδειξη απύθμενου θράσους. Θα αγνοήσουν έναν νόμο, δηλαδή, ο οποίος επι­τέλους σπάει τον κομματισμό, διώχνει τα κόμμα­τα από τα πανεπιστήμια, εξαιτίας των οποίων τό­σα δεινά υπέφερε η ανώτατη παιδεία μας, και ως γνήσιοι πνευματικοί άνθρωποι θέλουν να υπερα­σπιστούν το δημόσιο συμφέρον που, όπως σε κά­θε ανάλογη περίπτωση, συμπίπτει με τα προνόμιά τους. Σε λίγες μέρες θα αρχίσει η νέα εκπαιδευ­τική περίοδος, όπου όλοι θα επικεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις των πρυτανικών αρχών και θα αγνοήσουμε το γε­γονός ότι για παράδειγμα η Γ’ Λυκείου με τη συ­ναίνεση όλων μας έχει στην ουσία καταργηθεί και έχει παραδοθεί στα φροντιστήρια…

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.