Η σελίδα του λοξού

♦  Παραστρατήματα της γλώσσας στους αρ­χικούς χρόνους και τα ρήματα εκδηλώσεις πανικόδρομων αντιδράσεων μονοδρομούν την αναγκαιότητα της ελπίδας. Παγωμένοι καιροί, περιλήψεις στα σχεδιαγράμματα των ονείρων, ενώ η ζωή προσηλωμένη στα χαραγμένα ιχνογραφήματα αδιαφορεί πλή­ρως για τις διαθέσεις των φωνών.

♦  Παραστρατήματα της γλώσσας στους αρ­χικούς χρόνους και τα ρήματα εκδηλώσεις πανικόδρομων αντιδράσεων μονοδρομούν την αναγκαιότητα της ελπίδας. Παγωμένοι καιροί, περιλήψεις στα σχεδιαγράμματα των ονείρων, ενώ η ζωή προσηλωμένη στα χαραγμένα ιχνογραφήματα αδιαφορεί πλή­ρως για τις διαθέσεις των φωνών.

♦  Πλήρης η διάλυση του τοπίου, παρηκμασμένη η σωτηρία των σωμάτων, ενώ οι ψυ­χές αναζητούν το συμπλεκτικό στην παλαι­ότητα της κοινοτοπίας.

♦ Διάσπαρτη η ενοχή περιπλέκει τα ερμη­νεύματα και η αστειότητα, ιδιότητα ευρεί­ας κατανάλωσης, απαντάται αυθαδιάζουσα στα πρωτογράμματα των σημειώσεων. Χα­μένοι μέσα στους παραλογισμούς, άρχοντες και πληβείοι, επισυνάπτουν στη συνέχεια δυσοίωνους σχηματισμούς συλλογιστικής, ενώ στο πλέγμα οι μορφές, ακαθόριστα τε­θλασμένα τμήματα, αναλώνονται στη ρητο­ρική ενός ακαλαίσθητου συνθέματος.

♦ Το συναίσθημα απεσύρθη χολωμένο και ο ψιττακισμός μονόγραψε την καταδίκη της λεπτομέρειας, η οποία διαφοροποιούσε τη μονοτονία των βλεμμάτων.

♦  Η δυσωδία κατέκλυσε την εγκαταλελειμ­μένη επικράτεια και η πραγματικότητα εφιαλτική ερήμωσε το διανόημα. Απεγνωσμέ­νη η προσπάθεια των αισθήσεων να αφου­γκραστεί το υπόλοιπο της διηγήσεως, ενώ ο αφηγητής επινοεί την ευτυχία στις στιγμές της αμαρτίας.

♦ Στους αναρτημένους τίτλους, παραβάτες κατασκευασμένοι στην ηθική των υπερώ­ων, γραβατωμένοι σαλτιμπάγκοι, απαίδευ­τοι συγγραφείς ασύντακτων παραγράφων, γελοιοποιούν και κατακερματίζουν ανερυθρίαστα τον ενεστώτα. Διορισμένοι φαρισαίοι, γραμματείς των εντολών, γυρολόγοι του καταντημένου συστήματος αποκαλύ­πτουν τη σαθρότητα της πολιτείας. Δικαιο­σύνη των ψιθύρων και οι ήχοι σιγανά ποτα­μάκια ανασκαλεύουν την υποψία, ενώ σβή­νουν πίσω απ’ τις πομπώδεις εξαγγελίες.

♦  Μυθουργήματα της επανάληψης, μετα­ποιημένα ανέκδοτα αμήχανων μορφασμών.

♦  Και στα χαμηλά σπίτια η σιωπή απορη­μένη περιορίζεται ανάμεσα στους τοίχους, ανήμπορη. Κορμιά παρατημένα στις ορέξεις των ενστίκτων κι απέναντι στο κουτί η ψευ­δαίσθηση της χαζής ξανθιάς να παρουσιά­ζει το δηλητήριο της πρωινής παραποίησης.

♦  Στην Εσπερία η βραδινή αντιμετώπιση της διαδρομής συνεχίζεται και στα παιχνί­δια η ανοχή πρωτοστατεί αναφανδόν. Ο κόσμος αναποδογυρίζει και ο ύπνος στην ημεδαπή καλά κρατεί. Ηγετίσκοι ολίγιστης εμβέλειας παραφωνούν αγνοώντας τα δε­δομένα. Ρακένδυτες απόψεις ρηχού περιε­χομένου, πολυλογίες πανομοιότυπες, ψευδολογήματα πρωτόλειου σκεπτικού στον λαχανόκηπο των αρχόντων.

♦ Και στα λιμάνια, στα δεμένα καράβια οι νοσταλγοί γυρίζουν στα Θεοφάνια της ψυ­χής τους.

♦ Στα χοντρά σχοινιά η αλμύρα τινάζεται αφημένη στο λίκνισμα. Η Θάλασσα αρχό­ντισσα επιβλητική έδωσε το μεγαλείο της. Στην οριζόντια γραμμή ένας γλάρος κατέβη­κε. Το λευκό έγραψε στον πίνακα το όνομά του, ενώ στην τσιμινιέρα ο καπνός φρόντισε τη σκιά στη μελαγχολία του γαλάζιου.

♦ Στο κατάστρωμα η βροχή έδερνε τις πα­λιές σανίδες και η μυρουδιά του διαλείμμα­τος στόλισε τα χείλια με τα θαυμαστικά.

♦ Τα απόνερα άφησαν πίσω τους τη γελοιό­τητα στην πρωτοκαθεδρία των εκφωνήσεων και λησμονώντας την πτώχευση της νοημο­σύνης, αναζήτησαν στο μικρό νησί την ευ­τυχία της πρώτης αναπνοής!

Mυογράφημα

Ένα περιστέρι λευκό. Στις ροζιασμένες χούφτες κουρνιασμένο. Το πλήθος συγκεντρώθηκε στο πρωινό. Στην εξέδρα άμφια ποικιλόμορφα. Ένας ξύλινος σταυρός. Στην αποβάθρα. Καΐκια και βάρκες. Ένας ήλιος μισοκρυμμένος.

Στην άκρη της δαρμένης πέτρας γυμνά σώματα. Ένας παφλασμός το κύμα σηκώνεται. Σπασμωδικές κινήσεις. Και μετά, όπως καταλάγιαζε ο αφρός. Ένα υψωμένο χέρι. Το τρόπαιο κι οι υμνωδίες. Η μπάντα να παρασημοφορεί το θαρραλέο και η στιγμή να φτιάχνει τον ήρωα της γιορτής.

Στο νησί.

Και μετά στα καφενεία. Στα καλωσορίσματα. Στις αναμνήσεις. Στις διηγήσεις τις παρελθοντικές. Στα μνημόσυνα της παιδικότητας. Ρακιά και τσουγκρίσματα. Ευχές και παροτρύνσεις.

Στους μικρούς τόπους των μεγάλων συναισθημάτων. Εκεί που το όνομα είναι υπογραφή βαρυσήμαντη. Στους βράχους, στους βασιλικούς, στις γειρτές ελιές, στον άνεμο τον αυτοκράτορα.

Και μετά στην ανηφόρα. Να χάνεται η μουσική στον φαρδύ δρόμο. Να απομένουν τα ψαροπούλια. Στη μοναξιά. Η σιωπή της ομορφιάς, υδατογραφία πάνω στους μεγάλους βράχους.

Στο νησί.

Όταν πέφτει το σκοτάδι τα στοιχειά ζωντανά, τραγουδούν τα πάθη. Στα ξωκλήσια τα καμπαναριά αφήνονται στο παιχνίδισμα του βοριά και τα βότσαλα, ψηφίδες να φτιάχνουν μονοπάτια στα όνειρα.

Και στην άκρη του προβλήτα. Ένας αραχνοΰφαντος πόθος ανεμίζει αγναντεύοντας το σημάδι στο βάθος του πελάγου.

Δίνοντας το δάκρυ του στην υγρασία.

Νυχτωδία

Εσπερινή κατάνυξη της ευσχημίας

Όταν στο παιχνίδισμα πλέκεται το αντιφέγγισμα της υγρασίας

Αποτύπωμα παλαιού χρόνου, να δίνει στην ανορθογραφία

Κι η κόκκινη μολυβιά του φωτοβολήματος

Περιφέρεται

Στα κλειδωμένα φεγγάρια της νοσταλγίας η αρμονία

Αντιφεγγίζει

Επικαλείται η επιβλητικότητα τον ψίθυρο για την εικόνα

Αλλοτινά τα πατήματα των χρωμάτων

Κι η λήγουσα της προφοράς ψελλίζει στα σύννεφα

Ένα όνομα

Με όλες τις φωνές

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.