Το δόγμα του μη δημοψηφίσματος

Η γενικόλογη αναφορά της Naomi Klein στο πρόβλημα της Ελλάδας, που τόσο διαφημίστηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο, ήταν στο πλαίσιο των όσων η διάσημη συγγραφέας πρεσβεύει αντιπολιτευόμενη την παγκοσμιοποίηση και τον νεοφιλελευθερισμό.

Η γενικόλογη αναφορά της Naomi Klein στο πρόβλημα της Ελλάδας, που τόσο διαφημίστηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο, ήταν στο πλαίσιο των όσων η διάσημη συγγραφέας πρεσβεύει αντιπολιτευόμενη την παγκοσμιοποίηση και τον νεοφιλελευθερισμό. Για την Ελλάδα δεν παρουσίασε κάποια ειδική και συγκεκριμένη άποψη που να μας πείθει ότι έχει βαθιά και ουσιαστική γνώση του ιδιότυπου ελληνικού ζητήματος. Τουλάχιστον αυτό προκύπτει από τα χαρακτηριστικά αποσπάσματα της συνέντευξης που έδωσε στους Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη – και αναρτήθηκαν στο Διαδίκτυο – για το νέο ντοκιμαντέρ που προετοιμάζουν με τον τίτλο «Catastroika».

«Υπάρχει ξεκάθαρος πόλεμος με τη δημοκρατία», ισχυρίζεται η συγγραφέας του Δόγματος του Σοκ. Καμιά αντίρρηση! Συμφωνούμε απόλυτα! Αυτό που δεν γνωρίζω είναι αν οι καλοί Έλληνες δημοσιογράφοι ρώτησαν την άποψή της για την πρόταση του τέως Έλληνα πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου να κάνει δημοψήφισμα με το σκεπτικό να θέσει τον λαό μέτοχο των αποφάσεων, ώστε για τα ζητήματα που αφορούν στη ζωή του, στο παρόν και στο μέλλον του, να είναι συμμέτοχος και όχι έρμαιο των αποφάσεων των Αγορών. Το θέμα είναι αν τη ρώτησαν για την πρωτοφανή δαιμονοποίηση του Έλληνα πρωθυπουργού που είχε την «ατυχή», για την πολιτική του καριέρα, έμπνευση να θέσει το ζήτημα ενός δημοψηφίσματος που καθιστούσε απλά τον λαό μέτοχο των εξελίξεων που τον αφορούν. Το ζήτημα είναι εάν ενημέρωσαν την εκλεκτή δημοσιογράφο και συγγραφέα ότι το θέμα του δημοψηφίσματος έγινε – παραδόξως – το μεγαλύτερο ταμπού της ελληνικής πολιτικής ζωής, στο οποίο απαγορεύεται να υπάρξει υποτυπώδης δημοκρατικός διάλογος, παρά μόνο ύβρεις επί ύβρεων στο όνομα της δημοκρατικής ανταλλαγής απόψεων. Εάν την ενημέρωσαν ότι λίγο – πολύ αυτή η πρόταση θεωρήθηκε αιτία όλων των δεινών του ελληνισμού από κτίσεως κόσμου! Το ζήτημα είναι αν οι άριστοι δημοσιογράφοι ρώτησαν την Καναδή συνάδελφό τους πώς εξηγεί το ότι το εγχώριο κατεστημένο έφτασε στα όρια της παράκρουσης με τη διατύπωση της πρότασης, ότι κατά διαβολική σύμπτωση την ίδια και εντονότερη αντίδραση εξέφρασε σύσσωμη και η σπανίως ενωμένη (;) ελληνική Αριστερά. Τέλος, αν την ενημέρωσαν ότι ανάλογης άγριας αντιμετώπισης υπήρξε και η αντίδραση των Βρυξελλών, των κακών Ευρωπαίων, των εγκληματικών αγορών της Μέρκελ και του Σαρκοζί. Όλοι έπνεαν μένεα εναντίον της πρότασης του Έλληνα πρωθυπουργού, ο οποίος υπό το βάρος των ασφυκτικών πιέσεων προσπάθησε να καταστήσει τον ελληνικό λαό κυρίαρχο των εξελίξεων. Να δώσει δηλαδή με το αδιαμφισβήτητο δημοκρατικό κύρος του δημοψηφίσματος στο ΠΑΜΕ, στους Αγανακτισμένους, στους συνταξιούχους, στους δημοσίους υπαλλήλους, στους εργαζόμενους και στις εργαζόμενες, το δικαίωμα να αποφασίσουν ουσιαστικά αυτοί για το παρόν και το μέλλον τους. Ο Παπανδρέου πρόταξε ένα δημοψήφισμα λυτρωτικό στο αδιέξοδο της τρόικας και των τροϊκανών.

Επειδή η μνήμη μας εκ παραδόσεως είναι αδύνατη, εκείνη την εποχή θυμίζω ότι βασικό αίτημα στη χώρα ήταν να υπάρξει επιτέλους μια αντίδραση στη λαίλαπα των μέτρων, ένας αντίλογος στον ασφυκτικό μονόλογο των τροϊκανων, μια εθνικά αξιοπρεπής στάση απέναντι στην επέλαση των Αγορών. Το δημοψήφισμα που θα δημιουργούσε λοιπόν και ένα πανευρωπαϊκό δεδομένο για την επίλυση παρόμοιων ζητημάτων θεωρήθηκε ως Αρμαγεδδών! Παραδόξως δε, επέτυχε πρωτοφανείς πολιτικές συγκλίσεις! Έτσι ζήσαμε την απόλυτη παραδοξότητα η Παπαρήγα, όσον αφορά τον Παπανδρέου και το επάρατο δημοψήφισμα, να συμφωνεί με τη Μέρκελ, ο Τσίπρας με τον Σαρκοζί, οι Αγορές με τους Αγανακτισμένους και σε μικρότερη κλίμακα ο αντιτροϊκανός Πρετεντέρης με τον μνημονιακό Παπαδημητρίου.

Θα είχε ενδιαφέρον να είχαμε μια τοποθέτηση της κυρίας Klein πάνω στην ιδέα ενός δημοψηφίσματος που θα δημιουργούσε κάτι σαν προηγούμενο για τη λήψη σοβαρών αποφάσεων. Γιατί, σε πείσμα του υπερδημοκρατικού και αντικειμενικού Πρετεντέρη και όπως αποδεικνύεται, η τρόικα δεν κωλώνει με τις αλλαγές των κυβερνήσεων και τις εκλογές τις οποίες προϋποθέτουν, ωστόσο θα κώλωνε μπροστά στο αποτέλεσμα της λαϊκής, σαφούς και συγκεκριμένης ετυμηγορίας μέσω ενός δημοψηφίσματος. Και τώρα πλέον είναι ολοφάνερο ότι εκείνη η επιλογή Παπανδρέου θα μπορούσε να έχει επιφέρει μια νέα κατάσταση. Ωστόσο, εδώ πολιτευόμαστε με στερεότυπα, φανατισμό, προκαταλήψεις και κυρίως με βάση τον χαβά της δικής μας τσέπης, τουτέστιν του αποκλειστικά δικού μας μαγαζιού!

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.