Της Έλενας Γαλανοπούλου

Συγγραφείς, σκηνοθέτες, ηθοποιοί σε 24 ώρες έγραψαν, σκηνοθέτησαν και ερμήνευσαν πρωτότυπα έργα σε μια ενιαία παράσταση 90 λεπτών. 

Της Έλενας Γαλανοπούλου

Συγγραφείς, σκηνοθέτες, ηθοποιοί σε 24 ώρες έγραψαν, σκηνοθέτησαν και ερμήνευσαν πρωτότυπα έργα σε μια ενιαία παράσταση 90 λεπτών. 

Αυτό είναι σε μία πρόταση το δημοφιλέστατο εγχείρημα του «24 Hour Plays», της ιδέας δηλαδή που είχε δεκαεπτά χρόνια πριν η Νεοϋορκέζα παραγωγός Τίνα Φάλον και είναι σήμερα ένα… αγαπημένο πείραμα του θεάτρου.

Στη γοητεία του έχουν ενδώσει ακόμη και χολιγουντιανοί αστέρες όπως ο Κέβιν Σπέισι, η Τζένιφερ Άνιστον κ.ά. Οι Αμερικανοί παραγωγοί Φίλιπ Νοντ και Λου Μορένο, που κατέφτασαν δύο χρόνια μετά το πρώτο «24hr plays» και πάλι στην Αθήνα για να εμψυχώσουν και να βοηθήσουν παντοιοτρόπως με την πολύτιμη εμπειρία τους τη διεξαγωγή των δύο φετινών αθηναϊκών διοργανώσεων (3 και 10 Απριλίου), μας εξηγούσαν πόσο πρόθυμοι είναι να τσαλακώσουν την εικόνα τους οι μεγάλοι σταρ.

Το ίδιο πρόθυμοι κατέφτασαν οι Έλληνες ηθοποιοί το πρώτο βράδυ στο «Τζένη Καρέζη» φέρνοντας από ένα αγαπημένο τους αντικείμενο και περνώντας από… οντισιόν. Ώς τις έξι το πρωί είχαν γραφτεί έξι δεκαπεντάλεπτα κείμενα. Έτσι, για παράδειγμα, οι χειρουργικές ρόμπες που έφερε ο Ασήμης Αλεξίου και η ατάκα της Έλενας Μαυρίδου «Θέλω σε αυτό το έργο να μην πεθαίνω στο τέλος» έδωσαν το έναυσμα στην Ελένη Ράντου να γράψει ένα σπαρακτικά κωμικό και ταυτόχρονα βαθιά τραγικό μονόπρακτο που έκανε πρεμιέρα λίγες ώρες αργότερα!

Η έξαψη που διακρίναμε κατά τη διάρκεια των προβών από τους συντελεστές, διέτρεχε αργότερα και το κοινό της παράστασης, που ήταν πιο ζωηρό από ό,τι συνήθως. Το «24hr plays» είναι μια γιορτή του θεάτρου και η αίσθηση αυτή ήταν διάχυτη.

Ένα νεανικό, όχι απαραίτητα φανατικά θεατρόφιλο κοινό, έσπευσε να κάνει sold out το «24hr plays» από την πρώτη κιόλας Τρίτη, επικροτώντας έτσι την τόλμη του παραγωγού Γιώργου Λυκιαρδόπουλου. Πάντως, και το προηγούμενο «24hr plays» είχε επιχορηγηθεί από τις δράσεις του ΥΠΠΟΤ με 25.000 ευρώ.

Το όφελος δεν είναι μόνο εμπορικό. Ήδη από το «24hr plays» του 2010 προέκυψαν δύο έργα που – πιο εμπλουτισμένα – συνέχισαν τη διαδρομή τους στην ελληνική σκηνή.

Γι’ αυτό και πέρα από ένα στοίχημα με τον χρόνο, πέρα κι από ένα πείραμα ή μια γιορτή του θεάτρου, το «24hr plays» είναι η απόδειξη πως, όταν υπάρχει κίνητρο, μπορεί να υπάρξει καλογραμμένο ελληνικό έργο που να μας αφορά και να μας συγκινεί. Έστω κι αν έχει γραφτεί μέσα σε λίγες ώρες. Δεν ισχύει βέβαια το ίδιο και για τους χρόνους που χρειάζεται για να ανέβει επί σκηνής μια παράσταση. Ίσως όμως να δείχνει κι έναν δρόμο, όπως εύστοχα επισήμανε ο Νίκος Ορφανός «αφού πλέον κανείς δεν πληρώνει πρόβες!».

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.