Η σελίδα του λοξού

♦ Ημέρες της γενικής των παθών και στη μοναδικότητα των στιγμών, σύννεφα του γκρίζου, ταξιδέματα των αναμνήσεων, σκιάζουν τους βράχους στην ξεχασμένη προκυμαία. Η μελαγχολία του τοπίου μονοκοντυλιά της παρατήρησης παρουσιάζεται μεγαλοπρεπής στο απάντημα της τραμουντάνας με το ανοιξιάτικο τρεμούλιασμα του παγωμένου, ενώ η αταξία των κυμάτων παραμιλά στα ζωηρά τερτίπια της ανοίξεως αφήνοντας στον Απρίλη το πρωτόγραμμα της εντύπωσης.

♦ Ημέρες της γενικής των παθών και στη μοναδικότητα των στιγμών, σύννεφα του γκρίζου, ταξιδέματα των αναμνήσεων, σκιάζουν τους βράχους στην ξεχασμένη προκυμαία. Η μελαγχολία του τοπίου μονοκοντυλιά της παρατήρησης παρουσιάζεται μεγαλοπρεπής στο απάντημα της τραμουντάνας με το ανοιξιάτικο τρεμούλιασμα του παγωμένου, ενώ η αταξία των κυμάτων παραμιλά στα ζωηρά τερτίπια της ανοίξεως αφήνοντας στον Απρίλη το πρωτόγραμμα της εντύπωσης.

♦ Ρητορική των διλημμάτων, παρωδία επιχειρημάτων, υποκοριστικά της ικανότητας, κληρονομικά επίθετα μιας τελειωμένης υποθέσεως.

♦ Πανικόδρομες οι τοποθετήσεις των παραγράφων και η πολιτεία, υπερχρεωμένου συναισθήματος υπόλοιπο, σφαδάζει στο πάτωμα καταβεβλημένη. Και οι ώρες περνούν προσεγγίζοντας την αμηχανία, ενώ τα λεξήματα δίνουν απροκαλύπτως την αυθάδεια των επιδιώξεων χωρίς να παίρνουν πίσω τους μορφασμούς της κατανοήσεως.

♦ Τεντωμένα τα χέρια των καθιερωμένων σωμάτων πάλλονται στους ρυθμούς των χιλιοειπωμένων συνθημάτων και συναθροιζόμενες μαριονέτες επιδεικνύουν με παρρησία των ιδίων ρασοφόρων τα ευαγγέλια.

♦ Άνεμος καπέλα κνει, ακούγεται η φράση και το μειδίαμα προσφέρει την επιβράβευση στη λησμονημένη παροιμιακή εκφορά του πρεσβυτέρου των θαμώνων της μικράς νήσου.

♦ Η μεγαλειότητα της ανυπαρξίας πρωτοστατεί στις απαγγελίες των εκφωνητών και ομοτράπεζοι διαλαλούν μεγαλοστομίες ανερμήνευτες, αφήνοντας στις αισθήσεις το πικρόξινο αλλοιωμένου εδέσματος.

♦ Άνθρωποι ιχνογραφημένοι στα ημερολόγια των επιφανών και σταυροκόπημα η αγανάκτηση αναρωτιέται για το κατρακύλισμα των νοημάτων.

♦ Μορφές εξαϋλωμένες και το χαμόγελο, αναρτημένη διαφήμιση της ανεμελιάς, επιτηδευμένα προσεγγίζει το άριστον της διαθέσεως.

♦ Ενθεν εκείνος ο βαρύσωμος με την ευλαλία να καταπονεί τη νοημοσύνη, κακείθεν ο εκπρόσωπος του ασυνάρτητου να τονίζει με σαφήνεια την άνευ αμφιβολίας επικράτηση της ευήθειας.

♦ Μοναξιά συνειδητοποιημένη κατω απ’ τη νεφέλη του στερεώματος. Βροχή σιγανή να βάζει τις τελείες στο λασπωμένο έδαφος. Κύκλοι να σβήνουν στα παραληρήματα του νερού και σκέψεις αλλοτινές να μουρμουρίζουν τη νοσταλγία.

♦ Αναστενάγματα στα οράματα και στις μεγάλες αγγελίες του βαθυγάλανου πλεξούδες κρεμασμένες υπογράφουν στη θάλασσα την εγκατάλειψη.

♦ Ταξίδι στο πέλαγος των ονείρων ανάμεσα στις φωνές της αναισχυντίας.

♦ Μεγάλη η εβδομάδα και τα ξεσκονισμένα κουστούμια έντυσαν την πολιτεία. Λαιμοδέτες πολυχρωμίας καθορισμένης σημασιολογίας και χαιρετούρες γνωστής πρακτικής. Ερωτήσεις συμπάθειας και καλοσυνάτες αφηγήσεις. Ρήματα αποδοχής των ερωτηματικών και απαντήσεις σοβαροφανούς αστειότητας. Διαζευκτικά μονοσύλλαβα να προκαλούν στο ανέκφραστο επαναλαμβανόμενο ανεξέλεγκτο μυϊκό σπασμό και η απορία να στέκεται αποστομωμένη στην αναίδεια των περιόδων.

Καφενείον «Η ωραία Ελλάς», αναγράφεται στην επικεφαλίδα του καταστήματος. Μερικά άνθη περιπλεγμένα στον κίονα και χρονολογία αποτυπώματος παλαιού να επισυνάπτει τη συνέχεια της ταυτότητας.

♦ Μια τσιμινιέρα αφήνει τον καπνό της κι ένας μικρός χαζεύει τα σχήματα. Στα καΐκια το ξεψάρισμα τέλειωσε και στην αρμύρα των βλεμμάτων σεργιάνισε η μέρα.

♦ Κρύφτηκε στο απόγευμα το σκοτεινό κι ένα ευλογητός πέρασε στην ονομαστική το μεγάλο μυστικό.

♦ Της εβδομάδας των παθών.

Μυογράφημα

-Στην αποβάθρα. Στο πλεύρισμα. Η μπουκαπόρτα. Να πέφτει αργά.

Οι μπαρούμες να τινάζουν σαν σκόνη το νερό. Να τρίζει το σχοινί, να φεύγουν οι σταγόνες. Κι ο γδούπος και μετά το σκοτάδι να μαζεύει το αδειανό που ξοδεύτηκε στη διψασμένη ματιά. Αυτοκίνητα φορτωμένα επιβάτες με τις αποσκευές. Κορναρίσματα χαρμόσυνα, αγκαλιές και συγκινήσεις. Φωνές δυνατές, καθιερωμένη επανάληψη της επιστροφής στις αναφορές του ημερολογίου.

-Στα λιμάνια τα στιγμιότυπα ποικιλότροπα αφήνουν τα συναισθήματα να ερμηνεύουν τους καιρούς των περιπλεγμένων διαθέσεων.

-Μαζί με τη φθινοπωρινή εκδήλωση του Απριλίου το αντάμωμα της παιδικότητας με το απερίγραπτο. Το σύννεφο, το ψιχάλισμα, ο βοριάς που κατεβαίνει απ’ την ανοιξιά της χειροποίητης πλαγιάς. Τα λευκά σπίτια, τα γεράνια στους ασπρισμένους τενεκέδες, η πολυχρωμία στα παραπόρτια, τα σκαλοπάτια, οι πεζούλες, περιθώριο κολλημένο στους εξώστες του Αιγαίου.

-Μυρουδιές και μέλισσες, θυμάρια και ρίγανες. Βασιλικοί σκαρφαλωμένοι και λιόδενδρα της βροχής, να πρασινίζουν το λιγοστό χώμα ανάμεσα στους βράχους. Και ήλιος, καθαρός μάρτυρας της ομορφιάς, να δένει το περιδέραιο στον λαιμό του κύκνου.

-Στην αποβάθρα. Η μπουκαπόρτα. Να κουμπώνει στα σωθικά του σκαριού. Κι ο γδούπος. Κι ο καπνός. Να ερημώνει ο προβλήτας. Στην άκρη. Στον βράχο. Μαυροντυμένη, φάρος λυπημένος, να στέκεται, να περιμένει, να χαθεί στο βάθος της γραμμής.

-Και θα ξανάρθει αύριο στο επόμενο δρομολόγιο.

-Της επιθυμίας.

Αταξία

Αμαρτήματα

Του ανέμου επιρρήματα

Κάτω απ’ το υπόφαιο

Ανακατωμένα τα χρώματα

Αντιστέκονται

Του λευκού παραληρήματα

Του βοριά συναπαντήματα

Γονατίζουν

Η προσευχή

Ικετεύουν

Η μοναξιά

Κι ο έρωτας

Πίσω στην ξύλινη πόρτα

Στη φωνή που στέκεται

Ορθια

Η φαντασία

Ζωντανευει

Και ένας άλλος καρφώνει

Στα πλευρά

Ένα μεγάλο καρφί

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.