Τον νου μας, ρεμάλια!

Ωραία η Ανάσταση, δεν λέμε… Είναι το εντυπωσιακό «Να κι εμείς!», το «Ψάξε – ψάξε, δεν θα μας βρεις!» των περιπατητών του Γολγοθά, που ξαφνικά μπορούν να βροντοφωνάξουν ότι υπάρχει δίκαιη διέξοδος κι ότι το μοιραίο δεν είναι μοιραίο. 

Ωραία η Ανάσταση, δεν λέμε… Είναι το εντυπωσιακό «Να κι εμείς!», το «Ψάξε – ψάξε, δεν θα μας βρεις!» των περιπατητών του Γολγοθά, που ξαφνικά μπορούν να βροντοφωνάξουν ότι υπάρχει δίκαιη διέξοδος κι ότι το μοιραίο δεν είναι μοιραίο. Η θρησκευτική μας παράδοση αποδείχτηκε μάλιστα πολύ γενναιόδωρη στην τεκμηρίωση του ύψιστου αυτού θαύματος. Δεν μας πέταξε απλώς στο λυπημένο πρόσωπο, ως τόση – όση παρηγοριά, την αθανασία της ψυχής, τη συνέχιση της «ζωής» μετά τη φαινομενική παύση της, σε διαφορετική ίσως κατάσταση συνειδητότητας… Προσέθεσε και εφέ: Μετακίνηση γιγαντιαίου βράχου άνευ οβελιξικής παρεμβάσεως. Επαναληπτικά γκεσταριλίκια αγγέλων. Επανεμφάνιση του νεκρού με την πρότερη μορφή του και με τους τύπους των ήλων. Πολυεπίπεδο ρούμπωμα των άπιστων. Να πίνεις μέλι και να βάζεις και κατά μέρος… Η απόλυτη ικανοποίηση.

Υπάρχουν όμως κι άλλες στιγμές του Χριστού, εκτός από τον διακτινισμό του στα ουράνια και την κατάληψη της προσωποπαγούς του θέσης δίπλα στον Πατέρα του, που προσφέρουν άπλετη ικανοποίηση. Είναι οι γήινες στιγμές των μπινελικίων και του φραγγελίου. Αυτού του είδους οι εκρήξεις έχουν γίνει πια, παρελθόντων των 2012 χρόνων, τόσο πολιτικώς ινκορρέκτ… ώστε να θεωρείται περισσότερο αποδεκτό το δικαίωμα του καθενός να αναστηθεί, παρά να γίνει πυρ και μανία… Σε πείσμα αυτής της τάσης, εμείς θα κολλήσουμε, σήμερα, παραμονές της τυπικής Ανάστασης του 2012, όχι τόσο στο πολυθρύλητο «Χριστός Ανέστη!», αλλά στο ξεχασμένο «Χριστός εξανέστη!» («τα πήρε κρανίο…»). Κρυμμένοι πίσω από τον ποδόγυρο του καταδεκτικού Ιησού, θα τα κάνουμε λαμπόγυαλο νοερώς στους Οίκους του Εμπορίου και θα εξαπολύσουμε τα δικά μας, πολύ παρεμφερή με τα πρωτότυπα, «Ου-αί»… Είναι κι αυτό μια υπέρβαση… Ένα Πάσχα…

«Αλίμονο σ’ εσάς, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές! Τοποθετείτε δυσβάστακτα φορτία στους ώμους των ανθρώπων κι εσείς δεν κουνάτε ούτε το δαχτυλάκι σας, με εξαίρεση ίσως τις περιπτώσεις που επιθυμείτε να υποστηρίξτε κινησιολογικά τα μεγάλα σας λόγια ή να δείξτε από καθέδρας τους ενόχους.

Πλαταίνετε τα φυλαχτά, διαλέγετε τις ημερομηνίες, μεγαλώνετε τα κράσπεδα, αγαπάτε το πρώτο κάθισμα στα δείπνα, τις πρωτοκαθεδρίες στις συναγωγές, ελαφραίνετε τις θέσεις σας, αποκρύπτετε στοιχεία, κουρεύετε τα “Πόθεν έσχες” σας, τα “κβο βάντις” σας, αντλείτε δύναμη απ’ αυτούς στους οποίους δεν φέρνετε ποτέ αντίρρηση και εμφανίζεστε χωρίς φειδώ εκεί που δεν φέρνουν ποτέ αντίρρηση σε σας.

Όποιος υψώνει τον εαυτό του όμως, θα αναγκαστεί να σκύψει το κεφάλι. Κι όποιος σκύβει το κεφάλι, θα ανυψωθεί. Εσείς απλώς ελπίζετε ότι θα προσποιηθείτε τέλεια τους ταπεινούς όσο σας παίρνει κι ότι θα προλάβετε να λακίσετε πριν οι νομοτέλειες γίνουν αμετάκλητες.

Αλίμονο σε σας, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί κατατρώτε τις οικίες των αδυνάτων, των χηρών, των ανέργων, των παππούδων και για αντιστάθμισμα κάνετε μεγάλους σταυρούς. Ή μάλλον προφασίζεστε ανώτερους στόχους. Γι’ αυτό θα λάβετε μεγαλύτερη καταδίκη.

Αλίμονο σε σας, ψευδεπίγραφοι, που γυρνάτε προεκλογικά γη και θάλασσα για να κάνετε έστω και έναν προσήλυτο κι όταν τελικά αυτός ενδώσει, πετάτε την ψήφο του στα σκυλιά είτε μολύνοντάς τη με τις ανομίες σας είτε δείχνοντας ευθαρσώς ότι απλώς την καταχραστήκατε.

Αλίμονο σε σας, οδηγοί τυφλοί, που λέτε: Όποιος ορκιστεί στον Ναό της Δημοκρατίας δεν είναι τίποτα. Όποιος ορκιστεί στον χρυσό του Ναού της Δημοκρατίας, οφείλει να πράξει… Μωροί και τυφλοί, δεν σας ενδιαφέρει το θυσιαστήριο, αλλά το δώρο του θυσιαστηρίου.

Μετράτε με το ζύγι τον δυόσμο, τον άνηθο και το κύμινο κι αδιαφορείτε για τη δίκαιη κρίση, το έλεος και την πίστη. Διυλίζετε το έμμισθο κουνούπι και καταπίνετε την ημέτερη, επιχειρηματική καμήλα. Κάνετε να τρίζει από καθαριότητα απ’ έξω το ποτήρι και το πιάτο σας κι από μέσα αφήνετε να ζέχνει η αρπαγή και η ακράτεια.

Αλίμονό σας, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, μοιάζετε με τάφους ασβεστωμένους και μαρμαρόχτιστους που είναι όμως γεμάτοι κόκαλα κι αποσύνθεση.

Οικοδομείτε τους τάφους των προφητών και κοσμείτε τα μνήματα των δικαίων λέγοντας πως δεν ευθύνεστε, πως φταίνε οι προηγούμενοι. Κι όμως, με κάθε ευκαιρία κι άλλους θα σταυρώσετε κι άλλους θα μαστιγώσετε κι άλλους θα κυνηγήσετε από πόλη σε πόλη, για να πέσει τελικά πάνω σας κάθε αίμα δίκαιο, από το αίμα του Άβελ ώς το αίμα του Ζαχαρία… Μπορεί και του μπαρμπα-Δημήτρη…

Αλίμονο και σε μας, τους ψιλογραμματείς και τους υποφαρισαίους, τους υποκριτές της μετριότητας και του βολέματος. Τον νου μας, ρεμάλια, ποιους θα αφήσουμε να κάνουνε παιχνίδι στο Αρχιερατείο!…».

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.