Του Γιώργου Ι. Αλλαμανή

Οι κηδείες των «επωνύμων» δείχνουν δύο μεγέθη. Πρώτον, το μέγεθος της δύναμης μιας κοινωνίας να παράγει, να συντηρεί, να καταναλώνει είδωλα. Και, δεύτερον, το μέγεθος του ίδιου του εκλιπόντος όχι μακροπρόθεσμα, αλλά την ιστορική στιγμή της αποδημίας.

Του Γιώργου Ι. Αλλαμανή

Οι κηδείες των «επωνύμων» (ύπουλος προσδιορισμός, όπου η μιντιακή αναγνωρισιμότητα κουβαριάζεται με την ρατσιστική διάκριση εις βάρος των εξίσου ιδιοτελώς αποκαλούμενων «κοινών θνητών») δείχνουν δύο μεγέθη. Πρώτον, το μέγεθος της δύναμης μιας κοινωνίας να παράγει, να συντηρεί, να καταναλώνει είδωλα. Και, δεύτερον, το μέγεθος του ίδιου του εκλιπόντος όχι μακροπρόθεσμα, αλλά την ιστορική στιγμή της αποδημίας.

Πάρτε για παράδειγμα την πρόσφατη κηδεία του Θύμιου Καρακατσάνη. Στις επίσημες ανακοινώσεις συναγωνίστηκαν σε ύμνους οι πάντες, από τη Χρυσή Αυγή έως το ΚΚΕ. Στις δηλώσεις των ομοτέχνων του και των δημοσιολογούντων δέσποζε το κλισέ «ο μεγαλύτερος αριστοφανικός ηθοποιός» (κι ας είχε κολλήσει σε μια ακλόνητη μανιέρα εδώ και 30 χρόνια…) και το «έλεγε πάντα με θάρρος τη γνώμη του» (κι ας είχε κατηγορηθεί μια εποχή ότι είχε γίνει τηλεμαϊντανός, εριστικός και ξερόλας).

Θα μου πείτε, αυτά ήταν ο Καρακατσάνης; Όχι ασφαλώς. Το φτωχόπαιδο από τα Ταμπούρια, από τους πλέον προσφιλείς μαθητές του Καρόλου Κουν, δεν πάτησε ούτε άκοπα ούτε άδικα την ορχήστρα της Επιδαύρου. Εδώ μιλάμε για τη δυσκολία διαχείρισης της δημόσιας εικόνας του. Για τις ανθρώπινες αδυναμίες. Για την αρένα των μίντια. Για τη βαθύτερη ανάγκη της ξεχαρβαλωμένης νεοελληνικής κοινωνίας να αποκτήσει ήρωες στην εποχή της «τροϊκανικής» βαρβαρότητας.

Αλλά και για τους ομοτέχνους του (κάθε) εκλιπόντος, που μόνο καλά λόγια βρίσκουν να πουν, με καραμπινάτη περίπτωση την ηθοποιό και περιστασιακή πολιτευτή

διαφόρων κομματικών αποχρώσεων Βάσια Τριφύλλη: έπλεξε το εγκώμιο του Καρακατσάνη, ο οποίος πριν από λίγα χρόνια την είχε δημοσίως «καταχεριάσει» σε συνέντευξη Τύπου γιατί τον διέκοπτε συνεχώς για να λέει τα δικά της. Το ξόδι κάνει τη διαφορά. Πες μου την κηδεία του για να σου πω ποιος ήταν ο μακαρίτης – περισσότερο ως άνθρωπος, λιγότερο ως καλλιτέχνης. Αρχές Ιουνίου έφυγε ο Αθηνόδωρος Προύσαλης. Ο βετεράνος ηθοποιός ζήτησε και αξιώθηκε μία λιτή πολιτική εξόδιο τελετή στο νεκροταφείο του Χολαργού.

Όμως το ξόδι που τα είχε δείξει όλα ήταν εκείνο του μεγάλου απόντος Μάνου Χατζιδάκι, τον μακρινό Ιούνιο του 1994 στην Παιανία. Το είχε οργανώσει ο ίδιος μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια: μακριά από την Αθήνα, χωρίς έκθεση της σορού σε «λαϊκό προσκύνημα», χωρίς φανφάρες, χωρίς τηλεοπτικές κάμερες. Και πάλι, είχε βρεθεί ένα βέβηλο χέρι εικονολήπτη που μαγνητοσκόπησε φευγαλέα τη μεταφορά του μισοκαλυμμένου σαρκίου πάνω στο φορείο από το σπίτι της οδού Ρηγίλλης στο ασθενοφόρο – λίγα (ακόμη…) δευτερόλεπτα δημοσιογραφικής ντροπής.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.