Η σελίδα του λοξού

♦ Του φθινοπώρου οι συλλαβές πρωτοφάνηκαν στην αφαίρεση των βλεμμάτων και στα σύννεφα τα σημειώματα, καρφιτσωμένες αγ­γελίες των υπολοίπων, προετοιμάζουν το ξέ­σπασμα των σταγόνων.

♦ Του φθινοπώρου οι συλλαβές πρωτοφάνηκαν στην αφαίρεση των βλεμμάτων και στα σύννεφα τα σημειώματα, καρφιτσωμένες αγ­γελίες των υπολοίπων, προετοιμάζουν το ξέ­σπασμα των σταγόνων. Ο ερωτισμός της με­λαγχολίας, γενική της πλάνης, περιουσία των κλίσεων, αντιστέκεται προσηλωμένος στην αυθάδεια των καθιερωμένων.

♦ Τα νυχτωμένα καλοκαίρια άφησαν πίσω τους τα αφηγήματα των χειρωμάτων και οι αναμνήσεις, παράπλευρες συντροφιές των ανήδυστων σκέψεων, αποτυπώνουν την εμμετρία στο διάγραμμα των μορφασμών.

♦ Στην πολιτεία παραμορφωμένες οι ανα­κοινώσεις επισυνάπτουν στη γελοιότητα της ανυπαρξίας τη σφραγίδα της χρήσεως των υποκοριστικών της επαναλήψεως. Μουσικά όργανα εγχόρδων απολήξεων, στους ίδιους ρυθμούς των ρημάτων αποσυντονίζουν πα­ντελώς τους ορισμούς των υποσχέσεων.

♦ Οι λέξεις, τοποθετημένες φωνές της επεξηγήσεως, πασχίζουν να συνθέσουν τα δικαιολογήματα, ενώ τα ξύλινα υποστηλώματα των συνειδήσεων, σκεβρωμένα παλαιότροπα κατασκευάσματα, συνεχίζουν να στηρίζουν την επιτηδευμένη ευπρέπεια του ψιμυθιωμένου επιστεγάσματος.

♦ Στην πρώτη βροχή οι σκουριασμένες προ­τάσεις θα αφήσουν στο ιχνογράφημα το είδωλο της απόγνωσης και οι περιπατητές των αλλοπρόσαλλων τσιμεντοστρωμένων δρόμων θα εξυπηρετήσουν με τη μονότονη τραγουδι­στή συνθηματολογία τα κείμενα των μηχανι­σμών της εξουσίας.

♦ Κι οι μέρες περνούν ακολουθώντας τις νύ­χτες στο ημερολόγιο της υποτέλειας.

♦ Οι εκφωνήσεις των εκπομπών της δυστυ­χίας θα διακοσμήσουν το περιχάραγμα της πραγματικότητας με την απαραίτητη κινδυνολαγνεία, ενώ το πλήθος των αρχόντων με την τραγικότητα των χαμηλών ήχων θα παραπέμ­ψουν με πλαγιαστά γράμματα τη σωτηρία στο τέλος της σελίδας.

♦ Ανερυθρίαστες οι υποδείξεις των υποβο­λέων και ο ψίθυρος ανάγκη της αναπνοής περιπλέκεται στα χνώτα αφήνοντας στο ακα­τανόητο το παραμιλητό της οργισμένης κατα­νόησης.

♦ Και εναλλάσσονται οι διαθέσεις, πηγαινο­έρχεται το γέλιο και στέρεψε η αθωότητα των δακρύων.

♦ Στις φωταγωγημένες πλατείες, στα αδεια­νά σώματα τα ονόματα περιφέρονται ανήμπο­ρα να δώσουν την ταυτότητα των προσώπων.

♦ Όμοια κι απαράλλαχτα ραβδογράμματα με τους αριθμούς να δίνουν στη σειρά το απεικόνισμα της αλλοτρίωσης.

♦ Στο υπόφαιο της εποχής, στα νεφελώματα των ονείρων μικρά τα σπίτια τα πέτρινα. Αντί­κρυ το πέλαγος. Σπαρμένα τα επιφωνήματα διακόπτουν το φως που πέφτει στη θάλασσα. Βάρκες αρμενίζουν. Μισοσκόταδο. Στα απά­νεμα λιμάνια σταματημένα ταξίδια πλευρί­ζουν την ομορφιά. Στο τετράδιο οι γραμμές της σελήνης αφήνουν στην υγρασία το αντιλαμπύρισμα. Στα πλευρά του σκαριού ένα παιχνιδιάρικο κύμα μπουσουλάει τα πρώτα βήματα της καταιγίδας και ένα σφύριγμα νο­σταλγικό προσκάλεσε την αναπόληση.

♦ Δυο λόγια στήσαν τον χορό και μια φωτο­γραφία στο σφιχταγκάλιασμα. Μισόκλειστα μάτια και ένα τοπίο να παίρνει στη φωλιά του όλη την αλμύρα της θύμησης.

♦ Χοντρά τα σχοινιά. Στην πρύμνη οξειδωμέ­νες οι περιλήψεις.

♦ Φθινόπωρο.

♦ Η αισθαντικότητα πολυσύλλαβη έχει τη γι­ορτή της.

♦ Και στον επίλογο.

♦ Στις λέξεις, τα όνειρα δυσκολεύτηκαν.

♦ Κι η ανάγνωση τραυλή προσπάθησε να φω­νάξει στην οξεία.

Mυογράφημα

Πίσω απ’ τα κάγκελα. Κρεμασμένο το χέρι στο σύννεφο. Στο χοντρό σχοινί έσταζε το καλοκαίρι. Λυσσομανής κι αθυρόστομος ο καβαλάρης. Άνεμος του μύθου της ύστερης μελαγχολίας σκορπιστής.

Συμμετρία των συναισθημάτων. Μακρινά φιλιά. Ήλιοι, ουρανοί και φεγγάρια. Θεοί και δαίμονες. Μαζί.

Κι ο καπνός να υπογράφει την πολυλογία της απουσίας.

Συνασπισμένες οι φωνές. Στα υπόστεγα της προκυμαίας. Διηγήσεις της στιγμής. Στο υπόλοιπο της ώρας. Χαμόγελα μεταμφιεσμένα. Να κρέμεται η λύπη, να κομπιάζει η πρόταση στην τελεία.

Στην πεσμένη μπουκαπόρτα τα βήματα. Και τα βλέμματα σκυμμένα αποχαιρετιστήρια γυρίζουν στον χρόνο την πλάτη τους.

Στο καράβι. Στα καθίσματα. Οι αποσκευές ανακατωμένα βιαστικά απομεινάρια της ψευδαισθήσεως. Στο κατάστρωμα. Τελευταίες ματιές. Τα άσπρα σπίτια. Το φως να κατεβαίνει. Οι γυμνοί βράχοι. Ο βοριάς.

Πίσω απ’ τα κάγκελα. Στα δάχτυλα σφιγμένη η ερημιά. Στο κρύο σίδερο. Να μουρμουρίζει το απόνερο προσευχή ερωτική, να σφίγγεται στα χείλια η κλητική.

Ανακοίνωση της υποτακτικής. Ένας θόρυβος να σχίζει την ψυχή. Η αλυσίδα. Η άγκυρα να καθηλώνεται στα πλευρά. Σταγόνες. Το δάκρυ να στέκεται.

Μελαγχολικό το τραγούδι. Η αποβάθρα απομακρύνεται. Η τσιμινιέρα μουντζουρώνει το γαλανό και η μπουρού συλλαβίζει το ταξίδι.

Μικρά σώματα. Σκέψεις γρήγορες μέχρι να χαθεί η εικόνα. Αφρισμένα νερά και όλα τα ρήματα σε ένα. Να ανοιγοκλείνει ο έρωτας στο στόμα.

Βουβός.

Ρυάκι

Γραμμένο πίσω απ’ τη θάλασσα

Όνομα

Των βράχων

Των γλυπτών

Διασχίζει

Αποχωρίζοντας

Κοιλάδα της ακρογιαλιάς

Λαγκάδια των καταλήξεων

Αντιθέσεων αφήγημα

επανέρχεται

όταν γέρνει στο βλέμμα

το βλέμμα σου

όταν στο στόμα

πέφτει ο βοριάς

και διακόπτεται

η φωνή

φεύγει

και χάνεται

στον ίσκιο

κάτω

εκεί

στη δικιά σου θάλασσα

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.