Τα… καλά «χαρτιά»

Όποιοι παρακολουθούν το Χρη­ματιστήριο τις τελευταίες ημέρες τρίβουν τα μάτια τους. Σοβαρές μετοχές εμφανίζονται να κά­νουν τρελά ράλι, ενώ η γενικότερη ει­κόνα έχει τα (θεωρητικά) χαρακτηρι­στικά μιας ισχυρής οικονομίας.

Όποιοι παρακολουθούν το Χρη­ματιστήριο τις τελευταίες ημέρες τρίβουν τα μάτια τους. Σοβαρές μετοχές εμφανίζονται να κά­νουν τρελά ράλι, ενώ η γενικότερη ει­κόνα έχει τα (θεωρητικά) χαρακτηρι­στικά μιας ισχυρής οικονομίας. Είναι όμως έτσι τα πράγματα ή θα πρέπει να ετοιμαζόμαστε για νέο… Βατερλό; Και τελικά τι μπορεί να σημαίνει αυτή η φθινοπωρινή άνοδος: ευκαιρία ή προ­ειδοποίηση;

Οι «αλογομούρηδες» ξεσκόνισαν ήδη από τον Αύγουστο τους κωδικούς και μπήκαν για τα καλά στο παιχνίδι. Οι αποδόσεις του μήνα (18 Αυγούστου -18 Σεπτεμβρίου) είναι εντυπωσιακές: 17% για τον δείκτη της μεγάλης κεφα­λαιοποίησης, αλλά 45% για την Εθνική, σχεδόν 40% για την Eurobank, 68% για την Πειραιώς, 43% για το Jumbo, 40% για τον Μυτιληναίο, 22% για τα ΕΛ.ΠΕ. και 23% για τη Motor Oil.

Η ερμηνεία πως το Χρηματιστήριο έχει πέσει τόσο χαμηλά, ώστε είχε πε­ριθώρια ανόδου, δεν είναι λάθος, αλλά είναι απλουστευτική. Υπάρχει λοιπόν κάτι που κινεί το Χρηματιστήριο δημι­ουργώντας το υπόβαθρο για την ανο­δική τάση. Προφανώς αυτό είχε εντο­πίσει η (πολύ χωμένη στα πράγματα) Goldman Sachs και από τα μέσα του καλοκαιριού προέτρεπε τους πελάτες της να δουν με καλύτερο μάτι την ελ­ληνική αγορά, ενώ κυκλοφόρησε τις ημέρες αυτές μια έκθεση με τίτλο: «Οι αγορές αρχίζουν να αποτιμούν τη δρομολογούμενη ελληνική προσαρμογή».

Το… Ελ Ντοράντο

Σήμερα η εικόνα έχει αποτυπωθεί και οι παράγοντες επιρροής που κι­νούν το Χρηματιστήριο προς τα πάνω είναι τρεις:

1. Πρώτος, η διαδικασία της Εμπορι­κής, που (λόγω της προσδοκίας) κρα­τά τις τράπεζες σε ρυθμό ράλι. Για του λόγου το αληθές, την εβδομάδα που πέρασε ο Γενικός Δείκτης έκλεισε με άνοδο 7,14%, ο FTSE20 με 9,93%, αλ­λά οι τράπεζες με 25%! Και μερικές από αυτές με πολύ μεγαλύτερη, όπως η Εurobank με 40,75% και η Πειραι­ώς με 39,86%. Δηλαδή, όσο κρατά το γαϊτανάκι της Εμπορικής, θα έχουμε «νέα».

Προσοχή, όμως. Δεν είναι απαραίτητο να είναι πάντοτε καλά. Απόδειξη, η κατακρήμνιση της Eurobank την περί­οδο που έδειχνε ότι χάνει τη μάχη για το γαλλικό «μαγαζί», όπως επίσης και οι απώλειες της Alpha.

2. Δεύτερος, το διαρκές σπιρούνιασμα του κυβερνητικού στρατοπέδου για τις αποκρατικοποιήσεις. Μέχρι και τον καθηγητή Αθανασόπουλο έβαλαν να μιλά για… Ελ Ντοράντο, προκει­μένου να δημιουργήσουν μια θετική εικόνα στις αγορές και τους ξένους. Έτσι κάποιες μετοχές, όπως η ΔΕΗ για παράδειγμα, ενισχύθηκαν, με την επι­χείρηση να «τσιμπάει» πάνω από 40% τον προηγούμενο μήνα.

Όμως το κλίμα δεν αρκεί. Για παρά­δειγμα, η κυβερνητική αμηχανία γύρω από το καθεστώς φορολόγησης του ΟΠΑΠ έφερε (την περασμένη Παρα­σκευή) πτώση 16% για τη μετοχή σε μία μόνο μέρα, που ήταν και η επομέ­νη της προαναγγελίας της αποκρατικο­ποίησης.

3. Τρίτος, η προσδοκία ολοκλήρω­σης του ελληνικού πακέτου, που δια­μορφώνει περιβάλλον εγγυήσεων για τη λήψη της επόμενης δόσης, αλλά και την παροχή των ανταλλαγμάτων (επιμήκυνση κ.λπ.) προς την Αθήνα. Καλύτερο παράδειγμα για το πώς λει­τουργεί αυτό ήταν η συνεδρίαση της περασμένης Τρίτης, όταν η δημοσιοποίηση της δήλωσης Στουρνάρα ότι το πακέτο κλείνει έως την Κυριακή γύρισε το Χρηματιστήριο από το -2% στο +5% σε 15 λεπτά… Κάτι που συνάμα δείχνει και πόσο ρηχό, αλλά και ευαί­σθητο είναι το Χ.Α.

Όσο λέμε «ναι»…

Τελικά η πικρή αλήθεια ή μάλλον η πραγματικότητα πίσω από την τελευ­ταία χρηματιστηριακή άνοδο (αλλά και την ενδεχόμενη επόμενη) σχετίζεται άμεσα με τις γερμανικές επιδιώξεις. Δεν θα πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι πίσω από τη θεαματική στροφή της Μέρκελ κρύβεται ο μύχιος σχεδια­σμός του Βερολίνου, τη δρομολόγηση του οποίου διαπίστωσε και «ευλόγη­σε» προχθές και ο Ράιχενμπαχ.

Όσο η ελληνική πλευρά δείχνει πρό­θυμη και προχωρά στην εκχώρηση επι­χειρήσεων και φορέων – φιλέτων του Δημοσίου κοντά σε ιστορικά χαμηλές αποτιμήσεις, όσο θέτει στο… τραπέζι την προοπτική μακρομίσθωσης ακόμη και νησιών, όσο ξεπουλάει υποδομές (λιμάνια, νερά, αεροδρόμια) και, το κυ­ριότερο, όσο συμβάλλει στη δημιουρ­γία πολύ φθηνού εργατικού δυναμικού μέσα από τη δημιουργία Ειδικών Οικο­νομικών Ζωνών (η Θράκη παραμένει πάντα διακαής στόχος των γερμανικών συμφερόντων), το Βερολίνο θα είναι συγκαταβατικό. Να μην πούμε υποστηρικτικό.

Έτσι η Γερμανίδα καγκελάριος θα κά­νει διακριτή τη στροφή της, θα εγκαλεί την κυβέρνηση που δεν κυνηγά τους πλουσίους (απαξιώνοντας έτσι περισ­σότερο το εγχώριο πολιτικό σύστημα), θα αφήνει… αχτίδες ελπίδας για τους Έλληνες, θα εγκρίνει κατά πάσα βεβαι­ότητα το πακέτο (αλλά με σκληρότατα ανταλλάγματα), θα μιλά υπέρ της πα­ραμονής μας στην ευρωζώνη. Αλλά με την απαρέγκλιτη υποχρέωση να τηρού­με τα συμφωνηθέντα και όσα επιβάλ­λονται άνωθεν.

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια, που βέ­βαια μπορεί να φέρει ισχυρές ανοδι­κές τάσεις στα χρηματιστήρια. Για του λόγου το αληθές, μία πρόχειρη ματιά στον δείκτη Bovespa – του Χρηματι­στηρίου του Μπουένος Άιρες – την πε­ρίοδο της… ανάκαμψης της Αργεντινής από τη χρεοκοπία δείχνει την εκρηκτι­κή άνοδό του. Μόνο που, όπως όλοι ξέρουν, έγινε πάνω στις «πλάτες» του καθημαγμένου (εκείνη την περίοδο) αργεντίνικου λαού.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.