Πριν από επτά χρόνια στη Γερμανία, οι ψηφοφόροι του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος «πάγωσαν» όταν πληροφορήθηκαν πως το κόμμα που μόλις είχαν ψηφίσει και το οποίο διαρρήγνυε τα ιμάτιά του για την «ειλικρινή επιστροφή στις αριστερές του ρίζες» θα συμμαχούσε με τους Χριστιανοδημοκράτες.

Πριν από επτά χρόνια στη Γερμανία, οι ψηφοφόροι του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος «πάγωσαν» όταν πληροφορήθηκαν πως το κόμμα που μόλις είχαν ψηφίσει και το οποίο διαρρήγνυε τα ιμάτιά του για την «ειλικρινή επιστροφή στις αριστερές του ρίζες» θα συμμαχούσε με τους Χριστιανοδημοκράτες.

 Δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που η Γερμανία θα διοικείτο από έναν «μεγάλο συνασπισμό», όμως η προεκλογική εκστρατεία του SPD – κατά την οποία το τελευταίο κατάφερε να μειώσει σημαντικά την ψαλίδα που το χώριζε από την Άνγκελα Μέρκελ – τους είχε πείσει ότι το κόμμα είχε κατανοήσει πως οι «εκσυγχρονιστές» – και οι πολιτικές τους – ευθύνονταν για το χάσμα που είχε δημιουργηθεί ανάμεσα στην κομματική ηγεσία και τη βάση. Σήμερα, το SPD επιβεβαιώνει για ακόμη μια φορά πως δεν είναι ουδόλως διατεθειμένο να αλλάξει ρότα (προς τα Αριστερά) και πως, σε πολλές περιπτώσεις, δεν το ενδιαφέρει ούτε καν να προσπαθήσει να πείσει τον οποιονδήποτε για το αντίθετο.

Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η επιλογή του Πέερ Στάινμπρουκ ως υποψήφιου για την καγκελαρία; Ενός ανθρώπου δηλαδή που επιβεβαίωσε τη φήμη του «πλέον συντηρητικού σοσιαλδημοκράτη» κατά τη διάρκεια της θητείας του ως υπουργού Οικονομικών της Μέρκελ και ο οποίος τα τρία τελευταία χρόνια επιδίδονταν στην εκφώνηση «χρυσών» ομιλιών που του απέφεραν περί τα 1,2 εκατ. ευρώ; (Για να μην αναφερθούμε και σε άλλες… εμπνευσμένες δηλώσεις του τις τελευταίες εβδομάδες).

«Αριστερό»… ανέκδοτο
Αυτό όμως που αναδεικνύει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο την… απομάκρυνσή του από τις όποιες σοσιαλιστικές καταβολές του είναι η στάση που έχει τηρήσει καθ’ όλη τη διάρκεια της ευρωκρίσης… Αυτήν δηλαδή της αδυναμίας – ή μάλλον απροθυμίας – λήψης των όποιων πρωτοβουλιών και της σύμπλευσης, ουσιαστικά, με την πολιτική της Μέρκελ.

Μόνο ως «ανέκδοτο» μπορεί να εκληφθούν τα περί «μανιφέστου» για μια εναλλακτική αντιμετώπιση της κρίσης, όπως έσπευσαν να ερμηνεύσουν ορισμένα συμβατικά ΜΜΕ το πρόγραμμα του SPD που παρουσιάστηκε πριν από λίγους μήνες. Ούτε «εναλλακτικό» ήταν, ούτε, φυσικά, και «μανιφέστο». Ένας «προεκλογικός ελιγμός» ήταν και τίποτα παραπάνω. Όπως είναι και τα ιδεολογικά προσχήματα που προβάλλουν για να δικαιολογήσουν τη δήθεν αντίθεσή τους στα προγράμματα διάσωσης που τίθενται σε ψηφοφορία στην Μπούντεσταγκ. Στην περίπτωση της Ελλάδας θυμήθηκαν την ανάγκη «ταυτόχρονης λήψης μέτρων για την ανάπτυξη». Σε αυτήν της Κύπρου προβάλλουν ως «εμπόδιο» το φορολογικό ντάμπινγκ και… το ξέπλυμα χρήματος. Στην πραγματικότητα, εάν παρακολουθήσει κανείς τα «ξεσπαθώματα» των κομματικών αξιωματούχων θα παρατηρήσει ότι σε κάθε ένα από αυτά, οι «ιδεολογικές» δικαιολογίες συνοδεύονται από μια μαγική φράση: δεν θα πληρώσουν οι Γερμανοί φορολογούμενοι. Αυτό τους καίει. Να εμπεδώσουν οι ψηφοφόροι ότι το SPD δεν συμφωνεί με το να βάλουν το χέρι στην τσέπη οι Γερμανοί φορολογούμενοι.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.