Yπέρ της Αμερικής η μάχη για το κενό εξουσίας Ευρώπης – Ασίας – Αφρικής

Αυτή η περιβόητη «πολυπολικότητα» του πλανήτη, που ακόμη δεν την είδαμε… κοντεύει να μπαγιατέψει. Εντάξει, πράγματι η Κίνα βρίσκεται στην κορυφή, σε πολλές παγκόσμιες «λίστες». Ναι, η Ρωσία έχει επιστρέψει δυναμικά στο διεθνές προσκήνιο. Σίγουρα, οι BRICS δίνουν σκληρή μάχη (με τους εαυτούς τους πρωτίστως) προκειμένου να οικοδομήσουν μια συμμαχία ικανή να λειτουργήσει ως αντίβαρο στη Δύση. Η Γερμανία – όπως είδαμε μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου των παρακολουθήσεων – απευθύνεται με τον αέρα του αρχηγού της Ευρώπης στους υπόλοιπους αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες που – υποτίθεται – αποσκοπούν στη χαλιναγώγηση των ΗΠΑ. Και ενόσω άπαντες παλεύουν να καταλάβουν τον χώρο που αντιλαμβάνονται ως «κενό εξουσίας» στη μεταβαλλόμενη διεθνή σκακιέρα, οι όροι του παιχνιδιού αλλάζουν ξανά προς όφελος… της Ουάσιγκτον!
Με άλλα λόγια, όσο οι άλλοι χτυπιούνται για τα «χαμένα» εδάφη των ΗΠΑ, οι – τελικά όχι και τόσο – αποκαθηλωμένοι αυτοκράτορες φωνάζουν «πάλι με χρόνια, με καιρούς, πάλι δικά μας θα ’ναι»… και, απ’ ό,τι φαίνεται, αυτά τα «χρόνια» και αυτοί οι «καιροί» δεν αργούν και πολύ να φτάσουν.
Εδώ και καιρό, οι περισσότεροι αναλυτές συμφωνούσαν πως έχει ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση για τη χρυσή εποχή των ΗΠΑ. Αργά ή γρήγορα, η οικονομική ισχύς κρατών όπως η Κίνα, η Ινδία ή η Βραζιλία θα τους άνοιγε την όρεξη προκειμένου να αποκτήσουν και την αντίστοιχη πολιτική επιρροή. Η επιδίωξη ενίσχυσης και της στρατιωτικής τους ισχύος θα ήταν αναπόφευκτη. Πράγματι, όλα τα παραπάνω συμβαίνουν ως έναν βαθμό. Και όντως, εάν παρακολουθήσει κανείς την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ την τελευταία δεκαετία, αντιλαμβάνεται πως πολλές από τις κινήσεις τους δεν είναι παρά σπασμωδικές αντιδράσεις ενός πληγωμένου γίγαντα που φοβάται για το άγνωστο μέλλον του. Όμως… όπως όλα δείχνουν σήμερα, τίποτα δεν έχει τελειώσει.

Αυτοκρατορικές επιλογές
Πολλές από τις πιο πρόσφατες επιλογές των ΗΠΑ, όπως π.χ. η απόφαση να μην ηγηθούν της επέμβασης στη Λιβύη ή να ακυρώσουν τελικά την επίθεση στη Συρία, θα ήταν λάθος να ερμηνευτούν ως «αδυναμία». Ίσα – ίσα. Εάν σε αυτές τις κινήσεις προσθέσει κανείς το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον επέλεξε να αγνοήσει τις επιθυμίες του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας ως προς την προσέγγιση με το Ιράν, τότε καταλαβαίνει πως κάτι άλλο συμβαίνει: Δεδομένου ότι οι ΗΠΑ συνεχίζουν να είναι η νούμερο 1 στρατιωτική δύναμη του πλανήτη, ο λόγος για τον οποίο δεν επιμένουν στη γνωστή επιθετική στρατηγική τους στη Μέση Ανατολή ίσως να μην είναι ότι… «δεν μπορούν», αλλά ότι «δεν θέλουν», ή μάλλον – για να ακριβολογούμε – ότι «δεν το χρειάζονται».
Είναι δυνατόν να μην «αγχώνεται» η Ουάσιγκτον για την ασφαλή διέλευση των πετρελαιοφόρων από τα στενά του Ορμούζ; Για τις πηγές στο Ιράκ; Για τα αποθέματα της Σαουδικής Αραβίας; Η αλήθεια είναι ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται ένα βήμα πριν από την… ενεργειακή αυτάρκεια, και ο αντίκτυπος αυτού στον παγκόσμιο χάρτη δύσκολα θα περάσει απαρατήρητος.

Ενεργειακή αυτάρκεια
Δεν είναι η πρώτη φορά φυσικά που γίνεται αναφορά στο «υπερ-όπλο» των ΗΠΑ, το σχιστολιθικό πετρέλαιο και αέριο, και στον ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει στη διασφάλιση της παντοδυναμίας της Ουάσιγκτον. Η διαφορά είναι πως αυτήν την περίοδο, πλέον, το «ενεργειακό όνειρο» παίρνει σάρκα και οστά… αναγκάζοντας και τους πιο σκεπτικιστές – χαρακτηριστικότεροι, τα κράτη του ΟΠΕΚ στην τελευταία τους έκθεση – να αναγνωρίσουν πως είναι πιθανή η αντιστροφή της αμερικάνικης παρακμής.
Από τη μια πλευρά, οι νέες μεγάλες δυνάμεις αλληλοεξουδετερώνονται μη μπορώντας να περιορίσουν τον μεταξύ τους ανταγωνισμό σε μια σειρά από τομείς. Την ίδια ώρα, ο θάνατος του Ούγκο Τσάβες έχει κόψει τα φτερά στην ιδέα της «επαναστατημένης» (και απεξαρτημένης) Λατινικής Αμερικής.
Η Ευρώπη δείχνει ανήμπορη να βγει από την παρατεταμένη κρίση και, σε ό,τι αφορά την ενεργειακή της πολιτική, έχει κοπεί στα δύο: από τη μια είναι η Βρετανία, η Πολωνία, η Γερμανία, η Ολλανδία και η Σουηδία, που θέλουν να προχωρήσει η εκμετάλλευση του σχιστολιθικού αερίου, και από την άλλη χώρες όπως η Γαλλία και η Βουλγαρία που έχουν απαγορεύσει τη διαδικασία υδραυλικής θραύσης εξαιτίας των κινδύνων που εγκυμονεί.

Με τα μούτρα στις εξορύξεις
 
Μέσα σε όλο αυτό το τοπίο… οι ΗΠΑ έχουν πέσει με τα μούτρα στην εξόρυξη των μη συμβατικών υδρογονανθράκων (με την περιβόητη μέθοδο «φράκινγκ») και πλέον εκτιμάται ότι κάθε μήνα γίνονται πάνω από 150 τέτοιες γεωτρήσεις.
Οι αμερικάνικες εισαγωγές πετρελαίου πέφτουν κατακόρυφα (μόνο από τη Νιγηρία πέρασαν από 1,3 εκατ. βαρέλια την ημέρα το 2007 σε 77.000 σήμερα) και οι προβλέψεις λένε ότι το 2017 οι ΗΠΑ θα είναι οι πρώτοι παραγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου στον κόσμο. Και σε όσους σπεύδουν να προειδοποιήσουν πως και άλλα κράτη – όπως η Κίνα, η Αλγερία, η Αργεντινή και το Μεξικό – έχουν μεγάλα αποθέματα μη συμβατικών υδρογονανθράκων, οι εκθέσεις συνηγορούν ότι μόνο οι ΗΠΑ έχουν, αυτήν τη στιγμή που μιλάμε, την τεχνολογική δυνατότητα να εκμεταλλευτούν στο έπακρο τα κοιτάσματά τους…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.