Ακόμα και την περίοδο του «ξαφνικού έρωτα» Ελλάδας – Ισραήλ, το καλοκαίρι του 2010, κάποιοι – ανάμεσά τους και το «Ποντίκι» – προειδοποιούσαν: Η Ελλάδα θα βρεθεί σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τη στιγμή που το (οικονομικό / γεωπολιτικό) κοινό συμφέρον Άγκυρας και Τελ Αβίβ εμφανιστεί στο προσκήνιο.

Ακόμα και την περίοδο του «ξαφνικού έρωτα» Ελλάδας – Ισραήλ, το καλοκαίρι του 2010, κάποιοι – ανάμεσά τους και το «Ποντίκι» – προειδοποιούσαν: Η Ελλάδα θα βρεθεί σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τη στιγμή που το (οικονομικό / γεωπολιτικό) κοινό συμφέρον Άγκυρας και Τελ Αβίβ εμφανιστεί στο προσκήνιο.

Αυτό λοιπόν το κοινό (τουρκο-ισραηλινό) συμφέρον αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά, τοποθετώντας την Ελλάδα σε μια άβολη… θέση πάνω στον άξονα. Τον άξονα συμφερόντων που διαμορφώνει η επιταγή της εκμετάλλευσης και διακίνησης των αποθεμάτων φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο.

Όπως διαβάσαμε στο αμερικανικό Stratfor στις 23 Μαρτίου, η ισραηλινή οικονομική εφημερίδα «Globes» ανακοίνωσε ότι περισσότερες από 10 εταιρείες υπέβαλαν προσφορές για τον διαγωνισμό κατασκευής υποθαλάσσιου αγωγού που θα μεταφέρει το ισραηλινό φυσικό αέριο από το παράκτιο κοίτασμα Λεβιάθαν στη Νότια Τουρκία στο λιμάνι Τζειχάν.

Λίγες μέρες αργότερα από την ανακοίνωση του εν λόγω διαγωνισμού, η τουρκική εφημερίδα «Zaman» αποκάλυψε μια συνάντηση μεταξύ του David Meidan, προσωπικού απεσταλμένου του Ισραηλινού πρωθυπουργού Βενιαμίν Νετανιάχου για θέματα Ενέργειας και Ασφάλειας, με τον επικεφαλής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών της Τουρκίας Hakan Fidan. Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα, τα δύο μέρη συμφώνησαν να εργαστούν για την αποκατάσταση των διπλωματικών τους σχέσεων, οι οποίες ακόμη σκιάζονται από το 2010 με το αιματηρό περιστατικό του «Mavi Marmara».

Μάχη «νταήδων»

Οι σχέσεις Άγκυρας – Τελ Αβίβ διαταράχτηκαν από την προσπάθεια της κυβέρνησης Ερντογάν να διεκδικήσει τον πρώτο ρόλο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής εμφανίζοντας την Τουρκία «προστάτιδα δύναμη» των μουσουλμανικών πληθυσμών. Η φιλοδοξία της τουρκικής κυβέρνησης προσέκρουσε τόσο στα αμερικανικά συμφέροντα όσο και στα συμφέροντα του Ισραήλ. Το γυαλί των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων έσπασε στις 31 Μαΐου 2010, όταν οι ισραηλινές δυνάμεις επιτέθηκαν, έπειτα από προειδοποιήσεις, σε νηοπομπή του διεθνούς κινήματος Free Gaza.

Σκοπός της νηοπομπής (που ήταν οργανωμένη κατά κύριο λόγο από τουρκικές οργανώσεις με την ανοχή – αν όχι τη συνδρομή – των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών) ήταν να σπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό, μεταφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια στους Παλαιστινίους της Λωρίδας της Γάζας. Η νηοπομπή αρνήθηκε την πρόταση της ισραηλινής κυβέρνησης να πλεύσει στο λιμάνι του Ασντόντ. Σύμφωνα με την πρόταση, η ισραηλινή κυβέρνηση αρχικά θα έλεγχε την ανθρωπιστική βοήθεια (κάποια αντικείμενα, όπως το τσιμέντο, απαγορεύεται να διανεμηθούν στη Γάζα) και κατόπιν θα επέτρεπε να διανεμηθεί. Από τη συμπλοκή που ακολούθησε σε ένα πλοίο (το «Mavi Marmara») σκοτώθηκαν 9 ακτιβιστές.

Ανατροπή ισορροπιών

Αυτό το περιστατικό υπονόμευσε βαθύτατα – για να μην πούμε, τίναξε στον αέρα – τις σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ, οι οποίες μέχρι τότε είχαν να επιδείξουν αξιοσημείωτο βαθμό συνεργασίας ακόμη και σε στρατιωτικό επίπεδο, κάτω από τη γενική καθοδήγηση της Ουάσιγκτον, η οποία θεωρούσε αυτές τις δύο χώρες τούς «χωροφύλακές» της στην περιοχή. Ένα από τα άμεσα αποτελέσματα αυτής της ανισορροπίας της αμερικανικής τάξης στην περιοχή, που προκλήθηκε από τη διάρρηξη των σχέσεων Ισραήλ – Τουρκίας, ήταν η εσπευσμένη προσέγγιση μεταξύ Αθήνας και Τελ Αβίβ. Μία προσέγγιση η οποία προέκυψε «ξαφνικά», ταχύτατα και κάτω από αμερικανικές ευλογίες, προκειμένου η κυβέρνηση Ερντογάν να αισθανθεί πίεση, απειλή και την ανάγκη να αναθεωρήσει τη στάση της.

Αμερικανική «τάξη»

Καθώς έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από το περιστατικό του «Mavi Marmara», μπορεί να διακρίνει κανείς πια την τάση αποκατάστασης της αμερικανικής τάξης στην περιοχή, η οποία θα επιβεβαιώσει και υπογραμμίσει για μια ακόμη φορά την καταφανή αδυναμία των ελληνικών κυβερνήσεων να διαμορφώσουν μια πολιτική που να μην αφήνει τη χώρα ξεβράκωτη… Σ’ αυτές τις ενδείξεις περιλαμβάνονται:

• Οι εσωτερικές πιέσεις που υφίσταται το σύστημα εξουσίας υπό τον Ερντογάν.

• Οι προαναφερόμενες συναντήσεις των μυστικών υπηρεσιών Τουρκίας – Ισραήλ με στόχο την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων.

• Ο διεθνής διαγωνισμός για την κατασκευή του υποθαλάσσιου αγωγού φυσικού αερίου που θα μεταφέρει τα ισραηλινά αποθέματα στο τουρκικό λιμάνι Τζεϊχάν.

• Και, τέλος, η επιτάχυνση των διαδικασιών για την εξεύρεση λύσης του Κυπριακού.

Το Κυπριακό και η διευθέτησή του είναι ολοφάνερο πως αποτελεί τελικά τον κρίσιμο κρίκο, ο οποίος θα «δέσει» ολόκληρη την περιοχή στα δεσμά της «αμερικανικής τάξης». Μιας τάξης η οποία, εκτός από την εξυπηρέτηση των αμερικανικών ζωτικών συμφερόντων, θα διαμορφωθεί λαμβάνοντας υπόψη και τα συμφέροντα των ισχυρών παικτών της περιοχής, ανάμεσα στους οποίους, προφανώς, δεν είναι η Ελλάδα…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.