Η κοινωνία μας μοιάζει εγκλωβισμένη στην παροιμιώδη της ανικανότητα και την πεισματική της άρνηση να ενηλικιωθεί και να αναλάβει τις στοιχειώδεις ευθύνες της.

Η κοινωνία μας μοιάζει εγκλωβισμένη στην παροιμιώδη της ανικανότητα και την πεισματική της άρνηση να ενηλικιωθεί και να αναλάβει τις στοιχειώδεις ευθύνες της.

Η χώρα προφανώς βιώνει δύσκολες ημέρες, βρίσκεται σε αδιέξοδο, αναζητά λύσεις, και κυρίως είναι επιφυλακτική απέναντι στους επίδοξους σωτήρες της, δεξιά κι αριστερά της. Η χώρα είναι καταπονημένη, κουρασμένη, απογοητευμένη. Όλα αυτά τα επώδυνα χρόνια της κρίσης τα βιώσαμε ωστόσο ως μια σφοδρή αντιπαράθεση κυβέρνησης – αντιπολίτευσης ή μνημονιακών – αντιμνημονιακών και χάσαμε την τεράστια ευκαιρία να σκεφτούμε το παρελθόν μας και το μέλλον μας με βάση αυτήν την εμπειρία.

Στην Ιστορία – όσο κι αν αυτό δεν αποτελεί θελκτική ιδέα – υπάρχουν και περίοδοι παρακμής και αυτές οι περίοδοι έχουν διαβαθμίσεις. Για παράδειγμα, οι παππούδες μας έχουν να θυμούνται την Κατοχή, οι πατεράδες μας τον Εμφύλιο και τις τραγικές συνέπειές του, οι κατοπινοί τη Χούντα. Σίγουρα όλα αυτά είναι πίσω μας· δυστυχώς όμως όχι ως μάθημα, αλλά ως στερεότυπα. Μοιάζει σαν να μην έχουμε βιώσει την Ιστορία μας, πράγμα εντελώς τραγικό.

Η κοινωνία που δεν μπορεί να εκτιμήσει τις τραγωδίες της, δεν μπορεί να εκτιμήσει περισσότερο τις ευτυχισμένες της στιγμές. Αυτό έγινε και με την κρίση. Όλοι ξεχάσαμε τη μεταπολίτευση και τις καλύτερές της μέρες, λες και δεν υπήρξαν. Όλοι διαγράψαμε τεράστιες και καθόλου αυτονόητες θεσμικές, κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές, αλλαγές. Και τότε, όπως και τώρα, αρνηθήκαμε σθεναρά να κρίνουμε, να εκτιμήσουμε, να εμβαθύνουμε τόσο στην ευτυχία μας όσο και στη δυστυχία μας.

Γενικά ως κοινωνία δείχνουμε αξιοπερίεργη άρνηση στη σύνθεση, στην κριτική αποτίμηση, στη σκέψη. Βιώνουμε την καθημερινότητά μας ξεχειλισμένοι από συναισθήματα, αγάπης ή οργής, ευτυχίας ή θυμού, ανάλογα με την περίσταση. Ζούμε εκτός λογικής, επιδεικνύοντας μάλιστα μια μοναδική περιφρόνηση και απαξία απέναντι στο προφανές. Η κοινωνία μας, κοντολογίς, μοιάζει εγκλωβισμένη στην παροιμιώδη της ανικανότητα και την πεισματική της άρνηση να ενηλικιωθεί και να αναλάβει τις στοιχειώδεις ευθύνες της. Απομακρύνεται από το πρόβλημα διαμαρτυρόμενη, εγκαταλείποντας την τύχη της σε τυχάρπαστους και ευκαιριακούς επαγγελματίες σωτήρες.

Ο ελληνισμός έφτασε μέσα από την αντιπαλότητα και με τα ακραία του αισθήματα στο τέλος της διαδρομής του χάνοντας όλες τις ευκαιρίες να λογικευτεί, με τα μυαλά στο κεφάλι του κι όχι στο ασυμμάζευτο θυμικό του. Έχοντας χάσει τα πρώτα διακόσα χρόνια μαθητείας στον σύγχρονο κόσμο, καλείται εκ νέου να ξεκινήσει από το νηπιαγωγείο…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.