Τίτλος ταινίας: «Το αριστερό μου χέρι»
Σύνοψη: Μια μητέρα μονογονεϊκής οικογένειας βρίσκεται, για λόγους επιβίωσης, στην Ταϊπέι. Εκεί επανασυνδέεται με τους γονείς της και τις αδελφές της, με όσα προβλήματα μπορεί να κουβαλάει μια τέτοια επανένωση. Άτυπος αφηγητής το παιδικό και γεμάτο αθωότητα βλέμμα της μικρής κόρης.
Σκηνοθεσία: Σι Τσιγκ  Τσου
Παίζουν: Τζανέλ Τσάι, Νίνα Γιε, Μπλερ Τσαγκ

Στις χώρες της Άπω Ανατολής, όπου η τεχνολογία και η οικονομική ανάπτυξη καλπάζουν, έρχεται «Το αριστερό μου χέρι» να μας φιλοξενήσει στις λαϊκές γειτονιές, στους απόκληρους της ευημερίας, στο άγνωστο περιεχόμενο της Ταϊπέι. Για να πετύχει την εξαιρετική κινηματογράφηση της σφύζουσας από ζωή πόλης, η Ταϊβανέζα σκηνοθέτης Σι Τσιγκ Τσου, έχει στο πλευρό της τον φοβερό και τρομερό Σον Μπέικερ, της πολυβραβευμένης και αγαπημένης «Ανόρα». Εκεί υπέγραφε τη σκηνοθεσία, είχε δίπλα του την Σι Τσιγκ Τσου (όπως και σε άλλες ταινίες του), εδώ είναι παραγωγός, συνεργάτης στο σενάριο και διευθυντής φωτογραφίας. Αυτή η τελευταία ιδιότητα, κυρίως, είναι που βοηθάει να αποτυπωθεί στην οθόνη ένα διχασμένο αστικό τοπίο, να περάσει η ταινία από τον κόσμο των μεγάλων οικοδομημάτων, στα χαμηλά σπίτια των αχθοφόρων της ζωής, αυτών που ζουν στο περιθώριο της οικονομίας και των χρηματιστηρίων. 

Κεντρικό πρόσωπο – ή μάλλον, βλέμμα- της αφήγησης, η μικρή κόρη της οικογένειας, που μετακομίζει στην Ταϊπέι, προκειμένου να κερδίσει την επιβίωσή της η μονογονεϊκή τριάδα. Η επιστροφή σημαίνει και επανένωση με τα υπόλοιπα μέλη (γονείς και αδελφές), κάτι που μάλλον προβλήματα δημιουργεί. Τρεις γενιές σε σχέση αγάπης-μίσους. Μπορεί, φαινομενικά, να έχουμε να κάνουμε με ένα τυπικό δράμα, η περσόνα της μικρής, ωστόσο, ελαφραίνει την εξιστόρηση, της δίνει μια διάσταση μαγικού ρεαλισμού. Το κοριτσάκι με το καλειδοσκόπιο παρατηρεί τον κόσμο, αθώα και απορημένα, διαβάζει τα όσα συμβαίνουν γύρω σαν μικρό παραμύθι.

Οι μπλεγμένες σχέσεις της οικογένειας, η δυσκολία εξεύρεσης οικονομικών πόρων, αλλά και οι ερωτικές απόπειρες, έτσι κι αλλοιώς, έχουν για κέντρο τους τις γυναίκες του φιλμ. Οι άνδρες, σχεδόν στο περιθώριο, ανεπαρκείς και ελλιπείς ως κοινωνικές παρουσίες,  μοιάζουν κομπάρσοι. Ό,τι διαμορφώνουν στο φιλμ έχει να κάνει με λάθη και επιπολαιότητες, παρά με ουσιαστική συνεισφορά στη λύση. Σε όλες τις περιπτώσεις, εκτός από μια. Αυτήν που  τελικά αναδεικνύει τον έρωτα, αλλά και την αλληλεγγύη ως μόνη διέξοδο σε τούτες τις περιφερειακές ομάδες του καλπάζοντος καπιταλισμού.

Συγχρόνως και διακριτικά, η σκηνοθέτης καταδεικνύει την Ταϊβάν ως μια μικρή χώρα, παραλληλισμένη με τη ζωή του μικρού κοριτσιού ανάμεσα σε δύο πόλους: η γιαγιά κάνει δουλειές με τις ΗΠΑ, η συνείδηση όλων «μιλάει» κινέζικα, σκέφτεται κινέζικα. Κυρίως, ονειρεύεται κινέζικα, όπως γεμάτη όνειρα είναι και η ζωή της μικρής ηρωίδας. «Το αριστερό μου χέρι», το χέρι του διαβόλου, όπως θεωρείται στην Ταϊβάν,  ίσως δεν είναι και τόσο διαβολικό. Το κοριτσάκι συμφιλιώνεται με την ιδιομορφία του να είναι αριστερόχειρας, μια αλληγορική αρχή και για πολιτικές συμφιλιώσεις. Και μόνον για την ερμηνεία αυτής της μικρής πρωταγωνίστριας, της Νίνα Γιε, τη δύσκολη κινηματογράφηση ενός διχασμένου αστικού τοπίου και των αντιστοίχως διχασμένων κατοίκων του, αξίζει κάποιος να παρακάμψει τη δυσκολία της επικοινωνίας, όπως δημιουργείται από την αγνώστων στοιχείων για τη Δύση, ταϊβανέζικη κουλτούρα. 

Αξιολόγηση: ***

Διαβάστε επίσης:

«The Odyssey»: Για τις ανάγκες του ρόλου του ως Οδυσσέας μίλησε ο Matt Damon – «Είχα να φτάσω σε αυτό το βάρος από το λύκειο» (video)

«The Testament of Ann Lee»: Η Amanda Seyfried «μαγεύει» με τις φωνητικές ικανότητές της στο trailer της ταινίας (photo/videos)

Μία Γκοθ: Αποθεώνει τον Κρίστοφερ Νόλαν για την εμπειρία της στην «Οδύσσεια» (photos/video)