Πολλοί πιστεύουν ότι οι ηγεσίες των μεγάλων χωρών σήμερα ανεξάρτητα και παρά τις σκοπιμότητές τους δεν θα αποτολμούσαν έναν πόλεμο μεγάλης έκτασης, φοβούμενες τις γενικότερες συνέπειες. Δεν είναι όμως έτσι.

Αν ανατρέξουμε στην ιστορία μεγάλοι πόλεμοι άρχισαν με μικρές αφορμές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, που διήρκεσε τέσσερα χρόνια και ενέπλεξε όλον τον κόσμο. Η αφορμή του ήταν ασήμαντη και πιθανόν προβοκάτσια, δηλ. η δολοφονία του διαδόχου του Αυστροουγγρικού θρόνου αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου και της συζύγου του Σοφίας Χότεκ πριγκίπισσας του Χόενμπεργκ από Σέρβο σπουδαστή στάθηκε η αφορμή για να κηρύξει τον πόλεμο η Αυστροουγγαρία στην Σερβία και να εμπλακούν όλες οι χώρες. Ήταν ο μεγαλύτερος πόλεμος μέχρι τότε (διήρκησε τέσσερα χρόνια άφησε πίσω του 8.000.000 νεκρούς, 20.000.000 τραυματίες και τεράστιες υλικές καταστροφές). Βασικές αιτίες ήταν ο ιμπεριαλισμός, σε συνδυασμό βέβαια με την ανάπτυξη του τραπεζικού και βιομηχανικού κεφαλαίου, με συνέπεια τα όρια των εθνικών αγορών να μην ήταν ικανά να συγκρατήσουν τη δράση των μονοπωλίων. Σήμερα τι έχουμε;

Οι ΗΠΑ, που μαζί με τους συμμάχους τους κυριάρχησαν τις προηγούμενες δεκαετίες, σήμερα βλέποντας να αναδύεται ένας πολυπολικός κόσμος με την ισχυροποίηση και άλλων χωρών, κυρίως της Κίνας, που μπαίνει δυναμικά στο διεθνές στερέωμα, προσπαθούν να κατοχυρώσουν τη θέση τους. Αναβιώνουν το δόγμα Μονρόε και επιτίθενται σε χώρες που θεωρούν ότι βρίσκονται και πρέπει να εξακολουθήσουν να βρίσκονται κάτω από τη δική τους κυριαρχία… Εκφραστής αυτής της αντίληψης ο πρόεδρος Τραμπ. Όχι ότι οι προηγούμενοι ήσαν καλύτεροι, αλλά ο Τραμπ, ως γνήσιος φασίστας εκφράζει με πιο ωμό και κυνικό τρόπο τους στόχους του. Επιπλέον και η ρήση «πρώτα η Αμερική» χαϊδεύει τα αυτιά των ψηφοφόρων του, στους οποίους έχει υποσχεθεί ευημερία και οι οποίοι, ενώ στην συντριπτική τους πλειονότητα μαστίζονται από τη φτώχεια και τις τεράστιες κοινωνικές ανισότητες, βομβαρδίζονται από τον Τραμπ ότι είναι ο περιούσιος λαός και ότι για όλα φταίνε οι φτωχοί μετανάστες.

Ο Τραμπ ένα χρόνο που κυβερνά έχει κηρύξει τον πόλεμο στον Καναδά (δηλώνει ότι πρέπει να ενταχθεί στις ΗΠΑ), στον Παναμά, στη Γροιλανδία (την οποία απειλεί ξεκάθαρα και τη δηλώνει ήδη Πολιτεία των ΗΠΑ), ακόμα και την Ισλανδία, την οποία ο Αμερικανός πρέσβης ονόμασε ως 52 η Πολιτεία των ΗΠΑ και τον εαυτό του ως κυβερνήτη της. Το κυριότερο, όμως, είναι η απόλυτη στήριξη του δολοφόνου Νετανιάχου στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, η μετατροπή της Γάζας σε ευρωατλαντικό προτεκτοράτο με τη συγκρότηση κονκλαβίου για την επιτήρηση με τη συμμετοχή ηγετών και πρόεδρο φυσικά τον ίδιο, και βέβαια η επέμβαση στην Βενεζουέλα και η απαγωγή του νομίμου προέδρου Μαδούρο για να δικαστεί στις ΗΠΑ, και οι επεμβάσεις ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν, ώστε να καθοδηγήσουν τις γνήσιες λαϊκές αντιδράσεις στην κατεύθυνση που εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους. Κι δεν ξέρουμε τι άλλο ακόμα. Η τακτική Τραμπ, όμως, στηρίζεται και στην αντίληψη «η δύναμη και η υπεροχή πρέπει να φαίνεται» και απέναντι σε αντιπάλους αλλά και απέναντι σε συμμάχους, πράγμα που εξηγεί την συμπεριφορά του και απέναντι στους Ευρωπαίους. Η ΕΕ μέχρι την εκλογή Τραμπ παρουσιαζόταν ως σύμμαχος των ΗΠΑ, με ισότιμη σχέση στη βάση της αμοιβαίας στήριξης, η οποία φυσικά δεν ήταν πραγματική – υποτελής στις ΗΠΑ ήταν, αλλά οπωσδήποτε παρουσιαζόταν ως σύμμαχος και συνεργάτης στα πλαίσια των κοινών αποφάσεων και δράσεων. Η στάση της στον πόλεμο της Ουκρανίας το απέδειξε. Οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας κατέστρεψαν την Ευρωπαϊκή Οικονομία, ιδιαίτερα με την προμήθεια φυσικού αερίου και βοήθησαν την Αμερικανική! Αυτό όμως δεν εμπόδισε τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να στηρίξουν τον Ζελένσκι με φανατισμό, με αποστολή κάθε είδους βοήθειας, προσπαθώντας παράλληλα να στρέψει την οικονομία τους σε πολεμική αναπτύσσοντας την αντιρωσική υστερία σε ακραίο σημείο. Το ίδιο έπρατταν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και σε άλλες επιλογές του Τραμπ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η επέμβαση στη Βενεζουέλα και η απαγωγή του προέδρου Μαδούρο. Η ευρωπαϊκή ηγεσία στήριξε ουσιαστικά μια εντελώς απαράδεκτη και αντίθετη με οποιαδήποτε έννοια διεθνούς δικαίου ενέργεια, με το επιχείρημα ότι τάχα ο Μαδούρο είναι δικτάτορας! Το ίδιο έκανε και με τη Γάζα που στήριξε τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, με τη δικαιολογία του δικαιώματος του Ισραήλ στην αυτοάμυνα, επειδή το Ισραήλ είναι ο χωροφύλακας των ΗΠΑ στην περιοχή!

Η ασυδοσία, η ατιμωρησία και η επιθετικότητα του Τραμπ δεν έχει όρια και στρέφεται και κατά των Ευρωπαίων και των συμμάχων του στο ΝΑΤΟ. Η Γροιλανδία είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ο Τραμπ θέλει όχι μόνο να την προσαρτήσει στις ΗΠΑ, αλλά και να εξευτελίσει τους Ευρωπαίους συμμάχους του. Έχει ανοίξει ένα δρόμο ανεξέλεγκτης προώθησης ιμπεριαλιστικών σκοπιμοτήτων, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς προφάσεις, χωρίς προσχήματα, μόνο με την επιβολή του ισχυροτέρου.

Η τακτική αυτή, όμως, επηρεάζει τους πάντες ακόμη και αυτούς που πίστευαν ότι η ταύτισή τους με τον ισχυρό, προστατεύει. Ήδη ο πρωθυπουργός της Γροιλανδίας καλεί τον λαό σε εγρήγορση για ενδεχόμενη επίθεση των ΗΠΑ, ο δε πρωθυπουργός του Καναδά αυξάνει τις πολεμικές δαπάνες, μιλώντας επίσης για κίνδυνο πολέμου! Η ΕΕ ψελλίζει κάποιες αντιρρήσεις, αλλά ήδη ο ΓΓ του ΝΑΤΟ στηρίζει το αφήγημα Τραμπ. Με τον ίδιο φασιστικό τρόπο ενεργεί και το Ισραήλ. Η γενοκτονία των Παλαιστινίων που διαπράττει είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και όμως γίνεται ανεκτό από όλες τις Κυβερνήσεις της λεγόμενης δημοκρατικής Δύσης και δυστυχώς από πολλές Αραβικές χώρες, που σιώπησαν σε αυτό το έγκλημα. Αυτό όμως κάνει το Ισραήλ πιο επιθετικό. Έχει κτυπήσει εκτός από τη Γάζα, Λίβανο, Συρία, Ιράν, Υεμένη. Έφτασε στο σημείο να αναγνωρίσει και την Σομαλιλάνδη, μια περιοχή στη βορειοδυτική Σομαλία, που κήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία της το 1991 μετά τον εμφύλιο στη Σομαλία και έκτοτε λειτουργεί de facto σαν ξεχωριστό κράτος παρότι κανένα άλλο κράτος δεν την έχει αναγνωρίσει επίσημα μέχρι τώρα που την αναγνώρισε το Ισραήλ. Η κίνηση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην Αφρική, τον αραβικό κόσμο και πέρα.

Καταδίκασαν ο Ισλαμικός Οργανισμός Συνεργασίας, ο Αραβικός Σύνδεσμος και το Συμβούλιο συνεργασίας του Κόλπου, η Αίγυπτος, το Τζιμπουτί και η Τουρκία, που σημαίνει ότι όταν η επιθετικότητα δεν έχει όρια, τίποτα δεν είναι σταθερό και οι ισορροπίες διαταράσσονται. Αυτό φαίνεται να μην το αντιλαμβάνεται η Ελληνική κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης, ο οποίος σίγουρα έχει αναδειχθεί ως ο πιο δουλοπρεπής πρωθυπουργός της Ευρώπης. Πρώτος είχε ζητήσει κυρώσεις κατά της Ρωσίας, είχε δηλώσει ότι η χώρα μας βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία, με την οποία πάντα είχαμε παραδοσιακές σχέσεις, έχει στείλει πολεμικό υλικό στον Ζελένσκι, έχει επιτρέψει να μιλήσει στην Ελληνική Βουλή στέλεχος του Τάγματος Αζόφ, έχει επιτρέψει σίγουρα να κτυπηθεί το Ρωσικό τάνκερ νοτιοανατολικά της Κρήτης, δηλαδή έκανε τα πάντα για να θεωρείται η χώρα μας από τη Ρωσία, ως εχθρική χώρα και όλα αυτά για να εξυπηρετήσει το ΝΑΤΟ! Το ίδιο έχει κάνει και με το Ισραήλ, με το οποίο η Ελλάδα έχει στρατηγική συμμαχία, με τη δικαιολογία ότι με αυτόν τον τρόπο προστατεύεται έναντι της Τουρκίας! Η ιστορία έχει αποδείξει την αξία αυτών των συμμαχιών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, πάντως, είναι η εξυπηρέτηση των συμφερόντων του Ισραήλ. Κι όμως έχουμε δεχθεί ως χώρα να ανεφοδιάζονται τα οπλικά συστήματα του Ισραήλ για να κτυπούν τους Παλαιστίνιους (άλλες Ευρωπαϊκές χώρες έχουν αρνηθεί) να παρέχουμε κάθε βοήθεια στην επιθετική τακτική του, ακόμη και κοινές στρατιωτικές ασκήσεις κάνουμε!

Ήδη βρέθηκε επί ημέρες στην Αθήνα για επίσημες συναντήσεις με ελληνικές πολιτικές και αμυντικές αρχές, ο υπουργός άμυνας του Ισραήλ Κατζ, ο οποίος είναι υπόλογος για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας!

Το επιχείρημα της προστασίας είναι τουλάχιστον γελοίο. Ποιος πιστεύει ότι αν υπάρξει πρόβλημα θα συμβάλει το Ισραήλ; Το πιο πιθανό είναι ο Τραμπ να επιβάλει λύσεις και στο Αιγαίο εις βάρος βέβαια της Ελληνικής κυριαρχίας. Στη χώρα μας θα μείνει η συμμαχία με το Ισραήλ που θα μας καθιστά εχθρική χώρα σε άλλες αραβικές χώρες.

Φυσικά, η ειρήνη και η ασφάλεια του ελληνικού λαού ουδόλως ενδιαφέρει τον Μητσοτάκη. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι τα συμφέροντα Ελλήνων επιχειρηματιών στην ανοικοδόμηση της Γάζας, όπως έχει κάνει και με τις συμφωνίες με τον Ζελένσκι για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας! Ο Μητσοτάκης είναι ο πρωθυπουργός, που έκανε την πλέον απαράδεκτη δήλωση για τη Βενεζουέλα, «το διεθνές δίκαιο δεν έχει σημασία», ενώ ο ίδιος το επικαλείται για την στήριξη του ναζιστή Ζελένσκι, ή όταν αμφισβητείται ελληνική κυριαρχία από την Τουρκία. Το ξεχνάει, όμως, όταν πρόκειται για τα συμφέροντα των ΗΠΑ, που κυριολεκτικά έχουν καταληφθεί από ιμπεριαλιστικό αμόκ. Ο Τραμπ απειλεί τους πάντες, θέλει ακόμη να καταργήσει και τον ΟΗΕ και να τον αντικαταστήσει από το λεγόμενο «Συμβούλιο Ειρήνης», που θα είναι ο ίδιος πρόεδρος, θα είναι ο μοναδικός που θα έχει δικαίωμα veto και θα αποφασίζει για όλα! Επιδιώκει δηλαδή την ειρήνη δια των όπλων, την Pax Americana, όπως οι Ρωμαίοι είχαν την Pax Romana!

Ήδη μετά την επέμβαση στην Βενεζουέλα απειλεί με άμεση επέμβαση στο Ιράν, που προειδοποιεί από την πλευρά του με ολοκληρωτικό πόλεμο! Μην ξεχνάμε ότι, στον πόλεμο των 12 ημερών το περασμένο καλοκαίρι, που το Ισραήλ κτύπησε το Ιράν, το Ιράν ανταπέδωσε τα κτυπήματα και το Ισραήλ, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, δέχθηκε κτυπήματα στο εσωτερικό του.

Αν ο Τραμπ κτυπήσει, κινδυνεύει να γίνει παρανάλωμα ολόκληρη η ευρύτερη περιοχή! Και φυσικά και η Ελλάδα, η οποία, ταυτισμένη απολύτως με την επιθετικότητα ΗΠΑ-Ισραήλ, διατρέχει μεγαλύτερους κινδύνους. Ποτέ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η απειλή για την ειρήνη δεν ήταν τόσο μεγάλη.

Η αντίσταση λοιπόν και η ανάπτυξη ενός μαζικού, φιλειρηνικού, αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, που θα επιβάλλει αλλαγή πολιτικής είναι αδήριτη ανάγκη. Άμεσα, αργότερα μπορεί να είναι αργά.

*Η Δέσποινα Σπανού είναι στέλεχος της ΛΑΕ-Ανυπότακτη Αριστερά, Πρώην Αντιπρόεδρος της ΑΔΕΔΥ

Διαβάστε επίσης:

Ο Νεοκαισαρισμός του Τράμπ θα κινητοποιήσει την ΕΕ;

Όταν το κράτος γεμίζει πρώτο το ρεζερβουάρ

Νόμοι κατά παραγγελία: Η νέα κανονικότητα