Η Ελλάδα είναι μια χώρα που χρεοκόπησε το 2010 και χρειάστηκε τρία δάνεια και τρία μνημόνια για να επανέλθει σε μια (ο Θεός να την κάνει) κανονικότητα.

Τα παραπάνω πρακτικά σημαίνουν ότι η διακυβέρνησή της δεν είναι παιχνίδι, δεν σηκώνει προχειρότητα ή ασχετοσύνη και απαιτεί γνώση των προβλημάτων, σοβαρότητα και υπευθυνότητα.

Δεν έχει την πολυτέλεια ούτε της ακυβερνησίας – δεδομένης της ανεπάρκειας των θεσμών της – ούτε της ανάδειξης γελοίων και αστοιχείωτων στην ηγεσία της.

Ως εκ τούτων, ευχής έργον είναι η ύπαρξη και διατήρηση δύο, τουλάχιστον, πόλων εξουσίας με κύρια χαρακτηριστικά τη στοιχειώδη γνώση των ζητημάτων, το δημοκρατικό φρόνημα και την ικανότητα διακυβέρνησης. Αυτά απαιτεί μια στοιχειωδώς πατριωτική αντίληψη ως κοινό τόπο.

Είναι εθνική ανάγκη η ανεπάρκεια μια κυβέρνησης, η εξάντληση των δυνάμεών της, η αδυναμία της να διαχειριστεί μια σειρά προβλήματα να μην συμπαρασύρει τη χώρα στον γκρεμό.

Άλλωστε η πίεση μιας αντιπολίτευσης έτοιμης και ικανής να κερδίσει την εξουσία είναι συχνά το καλύτερο γιατρικό για ένα πλήθος από κυβερνητικές ανεπάρκειες.

Όμως σε αυτήν τη φάση η Ελλάδα δεν διαθέτει δύο ισότιμους διεκδικητές της εξουσίας.

Η κεντροδεξιά Ν.Δ., παρότι δημοσκοπικά κουτσουρεμένη, πολιτικά φθαρμένη, με χαμηλή αξιοπιστία και χωρίς δυνατότητα πολιτικής ανανέωσης, επιβιώνει και διατηρείται σε τροχιά παραμονής στην εξουσία χάρη στη δύναμη της αδράνειας – εν προκειμένω την ανυπαρξία αντιπολιτευτικής ισχύος και πίεσης.

Αν ο πολιτικός ανταγωνισμός ήταν ισχυρός, κανείς δεν θα ανησυχούσε σοβαρά. Δεν θα έχανε η Βενετιά βελόνι αν η Ν.Δ. καθόταν στον πάγκο μέχρι να συνέλθει από το χανγκόβερ της επταετούς κυριαρχίας της.

Έλα όμως που το ΠΑΣΟΚ ασχολείται με τον εαυτό του, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποσυντεθεί και ο Τσίπρας το ξεκίνησε λανθασμένα και δεν ξέρει τώρα πώς να το στρίψει πριν χαθεί το τρένο.

Δεν είναι επομένως παράξενο το ότι διάφορες καρικατούρες ξεθαρρεύουν κατά καιρούς και φαντασιώνονται μεγαλεία. Μέχρι τώρα αποτυγχάνουν και μπαίνουν στο περιθώριο ύστερα από μερικά φεγγάρια επικοινωνιακού θριάμβου.

Αν όμως η πολιτική ανικανότητα της αντιπολίτευσης και η φθορά της κυβέρνησης συνεχιστούν, τίποτα δεν διασφαλίζει ότι δεν θα γίνει η (πολύ) στραβή. Και τότε να δούμε ποιος θα μαζέψει τα συντρίμμια…

Διαβάστε επίσης

Έχουμε συνηθίσει να λυπούμαστε κατόπιν εορτής

Η Δικτατορία των Δημοσκοπήσεων: Πώς θάψαμε την πολιτική κάτω από γραφήματα

Ελλάδα 2.0 και… νεοδημοκρατικός παρασιτισμός