Σε πρόσφατο άρθρο του ο καθόλα σεβαστός για την πολιτική ανθεκτικότητά του, Νίκος Χριστοδουλάκης, παρουσιάζει ουσιαστικά τη «νομιμοποιητική» βάση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ για να μην μπει καν σε ψηφοφορία στο συνέδριο το ψήφισμα με το οποίο θα αποκλείεται κάθε μετεκλογική συνεργασία με τη ΝΔ.

Θα παραλείψω τα όσα λέει περί «παράδοξου» και «αχρείαστου» – από πότε υπάρχει τέτοιο εκ των προτέρων κοσκίνισμα προτάσεων σε συνέδριο; – και θα πάω κατευθείαν στα σοβαρά που θέτει με το άρθρο του.

1.Λέει ο Νίκος Χριστοδουλάκης: «Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να διαμορφώσει μια νέα φυσιογνωμία αυτόνομη και ανταγωνιστική προς τη ΝΔ… Καμία βάση και δικαιολογία δεν υπάρχει για όσους κραδαίνουν την αντιδεξιά ρομφαία και θέλουν να του «δέσουν» τα χέρια για μετεκλογικές πρωτοβουλίες, οι οποίες είναι ούτως ή άλλως εκτός της στρατηγικής του ΠΑΣΟΚ».

Η αντίφαση: Μα, αν το ΠΑΣΟΚ είναι τόσο αυτόνομο και ανταγωνιστικό στη ΝΔ γιατί να μην το αποτυπώσει και σε απόφαση του συνεδρίου; Εκτός κι αν το «αυτόνομο και ανταγωνιστικό» δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην και «αντιδεξιό σε κάθε περίπτωση». 

Η πραγματικότητα: Σύμφωνα με τελευταίες μετρήσεις – παραμένουν εργαλείο υποθέτω, καθώς πολιτική κάνουμε με αναλύσεις δεδομένων και όχι με τη μύτη ή τις ονειρώξεις μας – περίπου το 30% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι το κόμμα «μετεκλογικά θα συνεργαστεί με τη ΝΔ αν δεν είναι αυτοδύναμη» και μάλιστα με προτίμηση στον… Νίκο Δένδια. Άρα ό,τι και να λένε τα ηγετικά στελέχη μέχρι τώρα, ένα κομμάτι της βάσης του έχει την αίσθηση από καιρό ότι η ηγεσία λοξοκοιτάζει προς μία συγκυβέρνηση. Υπάρχει λοιπόν και βάση και δικαιολογία να ζητείται απόφαση, που θα ξεκαθαρίζει τη μετεκλογική στάση.

Τι σημαίνει αυτό: 1. Ότι από αυτό το 30%, ένα κομμάτι είναι «δεξιόστροφο» και άρα θα προτιμήσει να πάει στον Μητσοτάκη απευθείας, είτε στις πρώτες, είτε στις δεύτερες εκλογές, άρα είναι χαμένο έτσι κι αλλιώς. Απλά η Χαριλάου πρέπει να επιλέξει πότε θα το χάσει. 2. Ένα κομμάτι είναι σκληρά αντιδεξιό και εφόσον δεν έχει εμπιστοσύνη τι θα κάνει η ηγεσία, θα φύγει επίσης. 

2.Λέει ο Νίκος Χριστοδουλάκης: «Αν υποθέσουμε ότι ένα τέτοιο ψήφισμα περνάει στο Συνέδριο, τότε αρκετοί κεντρώοι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ θα το εκλάβουν ως προετοιμασία για να οργανωθεί ένα μετεκλογικό μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ, το νέο κόμμα Τσίπρα ή ενδεχομένως και άλλα αριστερά σχήματα. Και μόνο μικρή πιθανότητα να θεωρήσουν ότι έχει η δημιουργία ενός τέτοιου μετώπου, οι κεντρώοι ψηφοφόροι που τώρα προσανατολίζονται προς το ΠΑΣΟΚ θα σπεύσουν μαζικά να ψηφίσουν ΝΔ για να το ματαιώσουν».

Η πραγματικότητα: Οι «αρκετοί κεντρώοι ψηφοφόροι», ήτοι οι «δεξιόστροφοι» κεντρώοι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, που εννοεί ο Χριστοδουλάκης είναι σύμφωνα με τις μετρήσεις περίπου το 10% της δύναμής του. Αυτοί είναι ήδη χαμένοι από την ώρα που ο Μητσοτάκης θα βάλει τα διλήμματα και θα έχει και 15 μονάδες διαφορά από το ΠΑΣΟΚ: Είναι προφανές με τι κριτήρια κινούνται και προς τα πού θα πάνε, δεν θα χρειαστεί κανένα «ψήφισμα» να τους ωθήσει στη ΝΔ.

Ποιο λάθος κάνει ο Χριστοδουλάκης εδώ: Το «κέντρο» που έχει στο μυαλό του δεν υπάρχει! Και ο ίδιος και η Χαριλάου κάνουν ένα τρομερό λάθος με το περίφημο κέντρο τους. Πιστεύουν ότι οι κεντρώοι θέλουν «μετριοπάθεια», «σταθερότητα», «υπευθυνότητα» και άλλα παρόμοια. Κι όμως. Οι Κεντρώοι σε ποσοστό 35% δηλώνουν δυνητικοί υποψήφιοι της… Μαρίας Καρυστιανού και ένα άλλο μέρος τους πάνε Ζωή Κωνσταντοπούλου και σε άλλα… «αντισυστημικά» κόμματα. Όσο νωρίτερα καταλάβουν στο ΠΑΣΟΚ ότι ο κόσμος του κέντρου απορρίπτει τα σημερινά κόμματα – κι ας λέει η Άννα Διαμαντοπούλου τα δικά της – τόσο το καλύτερο.

3.Λέει ο Νίκος Χριστοδουλάκης: «Μερικοί θα πουν εύλογα στο Συνέδριο ότι χρειάζεται να γίνει μια αντισταθμιστική κίνηση προς τα αριστερά. Να δεσμευτεί δηλαδή το ΠΑΣΟΚ ότι δεν θα κάνει κανενός είδους συμμαχίες και μέτωπα ούτε με τα αριστερά κόμματα, ειδικά με το κόμμα Τσίπρα».

Η πραγματικότητα: Ο Νίκος Χριστοδουλάκης συγχέει σκόπιμα έναν υπαρκτό κίνδυνο – τη συνεργασία με τη δεξιά – με μία υπόθεση εργασίας, που μπορεί να μην τεθεί ποτέ στο τραπέζι. Και στο κάτω κάτω, αν θέλουν κάποιοι να βάλουν ψήφισμα για τον Τσίπρα, ας το βάλουν. Καλύτερα μία καθαρή στάση, εφόσον αυτή επιλέξουν, παρά να πατάς σε δέκα βάρκες, νομίζοντας ότι κάποια θα σε σώσει.

Διότι το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι ότι δεν λέει τίποτα. Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι ότι λέει (και «λέει») τα πάντα και τα αντίθετά τους. Και κανένας δεν καταλαβαίνει τίποτα.

Το πρόβλημα δεν είναι το σύνδρομο του Γκιούλιβερ  – που τον έδεναν και δεν μπορούσε να κινηθεί – όπως λέει ο Νίκος Χριστοδουλάκης, αλλά ότι δεν ξέρει προς τα πού να πάει. «Δένεται» μόνο του.

ΥΓ: Εάν ο Νίκος Χριστοδουλάκης θέλει να πει «γιατί όχι συνεργασία με τη ΝΔ, δεν είναι κακό υπό κάποιες συνθήκες», ας το πει ευθέως. Μπορεί να εκτιμηθεί από ένα κόσμο, ποιος ξέρει. Είναι μία άποψη και η «γκενσεροποίηση» του ΠΑΣΟΚ. 

Διαβάστε επίσης:

Υπάρχουν περιθώρια για μια αξιόπιστη συνταγματική αναθεώρηση;

Η «καταλληλότητα» του Νίκου Ανδρουλάκη για πρωθυπουργός

Ποιος θα μαζέψει στο τέλος τα συντρίμμια;