Τι κάνει το κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου να ξεχωρίζει από τις δύο ανταγωνιστικές του διοργανώσεις, στις Κάννες και στη Βενετία, από τη στιγμή ακόμη της γέννησής του, το 1951;

Tο γεγονός ότι πέρα από το ενδιαφέρον για την έβδομη τέχνη, η Μπερλινάλε λοξοκοίταζε προς την πολιτική. Ο κύριος λόγος της ίδρυσης και της ανάπτυξής του έχει να κάνει με την απόδειξη της Δύσης πως υπερισχύει και φέγγει καταμεσής της τότε Ανατολικής Γερμανίας. Παρακολουθούμε τον τρόπο διοργάνωσής του στα τελευταία χρόνια πριν από την πτώση του τείχους, αλλά και μετά, όταν το Βερολίνο ήταν πλέον πρωτεύουσα της ενιαίας Γερμανίας.

Η φιλοσοφία της δεκαήμερης γιορτής παρέμεινε ίδια και μετά το 2000, όταν ο τόπος τέλεσής του μετακόμισε στην Ποτσντάμερ πλατζ, σε εντυπωσιακές εγκαταστάσεις, υπογεγραμμένες από τον Ιάπωνα αρχιτέκτονα Ισοζάκι. Το διαγωνιστικό πρόγραμμα, το Πανοράμα και το Φόρουμ παραμένουν οι στύλοι του θεσμού, με πολύ περισσότερες ταινίες, με πολλαπλάσιο αριθμό προσκεκλημένων από το παρελθόν. Τέτοιες μέρες, κάθε Φεβρουάριο, η Μπερλινάλε ανοίγει τις πολλές αίθουσές της. Πάμε να τις επισκεφθούμε!

Διαβάστε επίσης:

Podcast – Βασίλης Σκουλάς: «Το ταλέντο σε μένα φανερώθηκε 8 χρονών»

Podcast – Κώστας Φιλίππογλου: «Όταν ξεκινάμε μια παράσταση, λέμε: θα έρθει κανείς να μας δει;»

Podcast – Λάζαρος Γεωργακόπουλος: «Για ένα like σήμερα γίνονται εγκλήματα»